Pamiętnik Phoenix'a


      Rozdział   XXIII
   Prawdziwe oblicze


       Wolnym krokiem zbliżam się do miejsca spotkań. Jestem ciekawa co Kristoffer chce mi powiedzieć, pokazać. Oglądałam sobie ludzi chodzących parami i czerwone autobusy. Czekałam na niego. Troszkę się spóźnił. Zaledwie 10 minut. Przyczaiłam się ,że ludzie spóźniają się po 1h lub 2h. Kiedy chłopak do mnie podchodził patrzył mi w oczy, ale nie tak jak zawsze. Czułam jakby miał wyrzuty sumienia co do siebie. Jakby skrywał przede mną jakiś sekret.
 - To co ci teraz powiem może cię... Już do mnie nic nie powiesz.
 - Ale o co chodzi?!
       Chłopak bez słowa złapał mnie za rękę i przeszedł ze mną kawałek drogi. Po pewnym czasie wyjął  klucze od samochodu i otworzył mi drzwi swojego auta. Nie znam się na markach ,ale o ile się nie mylę to AUDI A8. W samochodzie nikt się nie odzywa. Dopiero pod koniec trasy spytałam się dokąd mnie zabiera. Jechaliśmy do jego domu. Po co? Nie mam pojęcia. 
       Mieszkał w domu dwu rodzinnym. Z zewnątrz mieszkanie wyglądało przytulnie.  Gdy weszło się do środka nie powiem ,że było brudno. Było tak nieogarnięcie. Wszędzie leżały jakieś ciuchy. W porównaniu z moim domem było tu bardzo czysto. Zaprowadził mnie do swojej sypialni. Oglądałam teren dookoła siebie. Wszystko było stonowane i ciepłe. No może prócz jednego regału zawalonego kartonami.
 - Kawa, herbata? 
 - Bata.. - powtórzyłam sobie to słowo, po czym przed oczami szybko śmignął mi urywek tego snu. 
 - Co?
 - Nic... - szybko się poprawiam. - Zrób kawę
      Zaczęłam w głowie rozmyślać czy powiedzieć mu o moich przeczuciach ,czy zachować do tylko dla siebie. Długo myślałam nad tym. Z czasem jednak doszłam do wniosku ,że nie powiem mu tego w prost. Jednak niech on opowie mi o nim coś więcej.
 - Mogę cię o coś zapytać? Chodzi mi o Freda.
 - No wiesz... nie powinniśmy o nim rozmawiać ,ale... co chcesz wiedzieć? 
 - Ma dziewczynę? 
 - Nie.
 - Jest homo?
 - Nie.
 - A czy on... - nie dokończyłam ponieważ Kris mi przerwał.
 - Tak.
 - Ale nie wiesz o co chciałam spytać.
 - Wiem.
 - Mówił ci to? - pytam dość zdziwiona. 
 - Nie, ale ja to wiem. Nie znam go od wczoraj. Dlatego Thomas tak się na niego kiedyś zdenerwował. Bał się o ciebie. Myślał ,że będziesz kolejną. Tak jak Kelly i Maya...
 - Naprawdę? - wtedy dopiero  to zrozumiałam. A ja głupia go broniłam. - Był z Mayą? Toć to dwa różne światy!
 - W tym właśnie sens, oni nigdy nie byli parą....
     Wtedy zrobiło mi się głupio, a jednocześnie byłam zafascynowana. Nie obchodziła mnie w tym momencie moja przeszłość. Wolałam dowiedzieć się więcej o mężczyźnie ,który nie był tym za kogo się podawał. Można by powiedzieć ,że to taki prawdziwy Grey. Budził jednocześnie zachwyt i lęk. Miał swoje pięćdziesiąt twarzy. 
 - Czyli Fred to taki Christian Grey? 
 - Gorzej, Grey miał jakieś zasady, Fred nie. Łączy ich brak skrupułów i...
 - Pięćdziesiąt twarzy... - dokańczam. 
 - Jego matka też była prostytutką. Najprawdopodobniej człowiek. Fred jednak był przypadkiem. Nigdy nie wiedział swojego ojca ,a matka... przeszłość. 
 - Skąd masz te informacje? - pytam zdziwiona jego wiedzą na ten temat.
 - Nie powinienem nic wiedzieć ,a zwłaszcza mówić ci o nim.
 - Ale dlaczego?!
 -  Mogę zbierać informacje tylko o przemienionych nie urodzonych. Jednak miałem co do niego złe podejrzenia. Zachowywał się naturalnie. Tym razem ja się pomyliłem. Miałem zamiar o tym zapomnieć ,a dokumenty spalić. Jednak...
 - Ktoś wie ,że to masz?
 - Nikt kompletnie nikt.
 - Dlaczego powiedziałeś to akurat mnie? 
 - Bo wiem ,że ty coś wiesz. 
      Kristoffer mi jeszcze powiedział to i owo o nim. Byłam całkowicie zafascynowana. Dowiadywałam się o nim rzeczy z przed osiemnastu lat. Był kilkastoma osobami na raz. Był inny przy mnie, przy Mirze, w Lesie.    
     Najgorsze jest to ,że po wyjściu z tego domu, nie mogę okazywać tego co się dowiedziałam. Z czasem... dowiem się ,że życie wielu osób z watahy to sekret lub przypadek...











 
  Rozdział   XXII


      Na  czarnym  niebie  widać  księżyc w  pełni.  Oświeca  miejsca  pozbawione  światła.  Z  urwiska  widzę  dym  unoszący  się  z  Lasu.  W  postaci  wilka  idę  do  miejsca  ognia.  Wszędzie  jest  dość  cicho.  Ulice  śpią.  Jestem  u  celu.  Widzę  Mirę  i  Freda.  On  kolejny  raz  na  nią  krzyczy.  Zaczął  się  unosić  i  stał  się  agresywny.  Walnął  ją  w  twarz.  Kiedy  dziewczyna  leżała  na  ziemi  ze  łzami  w oczach  ,on  ukucnął  na  jednym  kolanie.  Spojrzał  się  na  nią  po  czym  zaczął  odganiać  mech  z  ziemi.  Mira   otarła łzy  i  starała  się  wstać  na  proste  nogi.  Fred  z  pod  dużej  warstwy  mchu  wyjął  pejcz.  Ciągle  z  nią rozmawiał.   Niestety  nic  nie  byłam  wstanie  usłyszeć.  Byłam  za  daleko   od  nich.  Raz  starała  się uciec.  Niestety  negatywnie  się  to  dla  niej  skończyło.  Oberwało  jej  się.  Widziałam  jak  przegryza  sobie  wargę  by  tylko  nie  wydać  z  siebie  żadnego  krzyku.  Mira  obejrzała  miejsce  uderzenia  pejczem.  W   okolicach  miednicy  zaczęła  mocno  krwawić.   Wtedy  coś  do  mnie  dotarło.  W  czasie pełni  powinien  już  być  wilkiem.  Jedyne  co  usłyszałam  to  jak  mówił  jej  ,że  jeśli  powie  to  komu kolwiek  ,a  zwłaszcza  Kat,  osobiście  ją  zabije.
      Z przerażeniem otwieram oczy. 
 - To  sen...  to  tylko  sen.. - mówię  z  przerażeniem  sama  do  siebie. - Jednak to było zbyt  wiarygodne...
Pobiegłam  do  Lasu  najszybciej  jak  potrafiłam.  Zadyszana  wbiegam  do  miejsca  ogniska.  Rozglądam się  dookoła.  Nie  widzę  nikogo.  Biorę  głęboki  wdech  i  wydech.  Znalazłam  miejsce  położenia  bata.  Nie.  Nie  mam  dość  odwagi  by  zobaczyć  czy  mój  sen  jest...  prawdą.  Próbuję  drugi  raz  odkryć mech.  Niestety  na  daremnie.  Nie  daje  rady  podnieść  mchu.  Moja  siła  woli  mi  na  to  nie  pozwala. Za  bardzo  boję  się  ujrzeć  tego  urządzenia.  Jeśli  to  będzie  rzeczywistość  będę  musiała  to  powiedzieć  Kelly.  A  co  jeśli  on  mnie  za  to  zabije?!  Patrząc  na  to  miejsce  czuję  zbyt  wielki  lęk. Łza  spływa  mi  z  kącika  lewego  oka. 
      Biorę  rozpęd.  Biegnę  po  czy  skacze  ,zmieniając  się  w  wilka.  Biegnę  na  urwisko.  Dotarłam   tam niespodzianie   szybko.   Nie   spotkałam   nikogo   na   swej   drodze.   Stałam   już   na   szczycie   urwiska.  Czułam   jak   zimny   powiew   wiatru   głaszcze   mą   sierść.   Czułam   się   znacznie   lepiej.  Zamykam  oczy  przez  chwilę  widzę  ciemności  z  czasem   jednak  znajduje  się  w  ciemnej  alei  [nie chce  pisać  jej  uczuć  i  zacytuję  fragment]  ,,Jestem  już  kilometr  od  budynku.  Gdy  nagle  w  ciemnej  alei  słyszę  krzyki.  Ktoś  płacze.  Głos  dobiega  z  pod  moich  stup.  To  nie  był  głos  małego  dziecka  które  mu  coś  nie  odpowiada.  W  tej  chwili  myślałam  ,że  zemdleje.  Nogi  uginały  mi  się  pod  ciałem. Z  wielkim  przerażeniem  patrzę  w  duł.  Piwnica.  W  małym  okienku  zamiast  szyby  widzę  błyszczące  metalowe  kraty.  Patrze  dalej.  Serce  mi  staje.  Ci  dwaj  mężczyźni  tam  są.  Gwałtownie  podnoszę  głowę  spod  nóg."  Otwieram  gwałtownie  oczy.  Nie  wiem  co  to  było.  Nie  pamiętam.  Wtedy  słyszę  kroki  dobiegające  za  moich  pleców.  Odwracam  łeb  i  widzę  Kristoffera  w  postaci  bestii. 
 = Też  tu  lubisz  przychodzić? - pyta  sympatycznie  Kristoffer.
 = Tak.. - odpowiadam  nie  pewnie. Wtedy  chłopak  zmienił  się  w  człowieka.  A  ja  zaraz  po  nim. 
 - Oliwia  wszystko  dobrze? - pyta  opiekuńczo  Kris. 
 - Nic  nie  jest  dobrze! - mówię  bardzo  zdenerwowana. 
 - Jak  to?
 - No  bo  na  przykład..! - mówię  po  czym  nagle  przerywam. - Kim  jestem?
 - Wybacz  ,ale  nie  rozumiem
 - Nie  pamiętam  mojego  starego  życia.  Czuję  jak  bym  urodziła  się  w  wieku  17-lat. Nie  wiem  kim są  moi  rodzice.  Co  ja  tu  robię. Nie  znam  ,ani  sekundy  mojego  starego  życia... - Kris  spojrzał  na mnie  z  przejęciem  po  czym  położył  mi  rękę  na   policzku  mówiąc  ,,Spotkajmy  się  pod  Big  Benem  o 15:15".












Rozdział   XXI

       Jestem tu kolejną godzinę z rzędu. W miejscu do którego przychodzić nie muszę ,a jednak ma ona w sobie grawitację tak mocną ,że nie mam wyboru i ja wręcz muszę tu przychodzić pięć razy w tygodniu. Jestem w zaczarowanym miejscu. Dla jednych w wikipedii ,dla innych więzieniem ,a dla ostatniej grupy marzeniem o przyszłości. Tak to to... Liceum. 
       Do dzwonka który zakończy anatomię zwierząt dzikich i groźnych dzieli mnie jeszcze 10min. Od dawna przestałam pisać notatki. Oglądam  teren dookoła mnie. Widzę okno. Czuję duszności. Otwierając okno widzę dziewczynę. Nie byle jaką. Ma charakterystycznie niski wzrost i błękitne włosy. Nie proszę nie... Czego ona tu szuka? Jak wampiry jej nie zniszczą to ta szkoła. Sami wariaci i psychole. Szybko wychodzę z klasy idąc w stronę dziewczyny. 
 - Co ty tu robisz?! - pytam z przerażeniem. 
 - O ile wiem to szkoła ,a szkoła służy  do pogłębiania swojej wiedzy
 - No tak ,ale... jak tu trafiłaś?
 - Poczułam dziwny zapach i poszłam w jego stronę
 - Zapewne smród potu i depresji...
 - Tak to!
      Długo kłóciłam się z Mirą o to ,że za późno  na szkołę. Nie zrobimy jej papierów. Po długiej i smętnej kłótni dziewczyna zrozumiała ,iż nie poradzi sobie w szkole. Powiedziała ,że wbrew mojemu zakazowi i tak będzie tu przychodzić i nasłuchiwać przez okna o czym mówią nauczyciele. Trwało to tydzień. Siedziała w szkole pod drzwiami klas i zapamiętywała rzeczy trudne i niedorzeczne ,no i zbędne. Przy najmniej połowa. Potem czasami jak ktoś miał ważny test czy coś przychodził z książkami, a Mira jak dobra wróżka wszystko dokładnie i prosto tłumaczyła. Nawet sinusy i kosinusy.
      Zauważyłam też coś jeszcze. Mianowicie to ,że Fred zaczął bardziej kręcić się przy 15-latce. Zaczęło się to od dnia gdy powiedziała ,że kiedyś już widziała Freda. On jednak szybko zaprzeczył. Czy mam zacząć coś podejrzewać? Na początku szybko to olałam. Jednak ten fragment rozmowy mnie przeraził.
 - Ze mną tak się nie da. Jestem ślepa - odpowiada z przerażeniem Mira. 
 - Spróbuj to powiedzieć komu kolwiek, a już nie żyjesz! - mówi cicho ,ale bardzo stanowczo. 
 - Nie dasz rady... - wtedy chłopak złapał Mirę za brodę ściskając policzki.
 - Zacznij odmawiać paciorek - powiedział po czym odszedł w stronę mi przeciwną. 
        Chciałam o tym zapomnieć. Nie mieszać się w to. Wyglądało to groźnie i niebezpiecznie ,ja jednak nie miałam nic do tego. Mira od czasu do czasu w swoich gryzła się w język. Czyżby o tym miała nam nie mówić? Pomyślmy... Zawsze zmieniał temat gdy chodziło o Aro, wojnę lub Las. Czyli jej ślepotę... 
    Pewnego razu Mira przyszła do nas z nie  codziennym oświatczeniem. 
 - Muszę już uciekać...
 - Dlaczego? 
 - Czuję się jak kula u nogi
 - Zostań - mówi przyjacielsko Fred.
 - Ale ja...
 - Nie sprawiasz żadnych problemów - mówi tak samo Thomas.
 - Jednak ja sądzę...
 - Nie żartuję -  odzywa się Fred
 - Dobrze.. -odpowiada z przerażeniem.
Z czasem zaczęłam nabierać coraz większych podejrzeń co do Freda. Nie czułam się przy nim bezpiecznie. Bałam się powiedzieć w jego obecności chociaż by jedno słowo. A zwłaszcza po tej nocy....











Rozdział   XX

      Wszędzie jest bardzo ciemno. Nic nie widać dookoła. Niczym pusta przestrzeń w której nic się nie dzieje. Moje oczy zamykają się po czym próbuje otworzyć je w kompletnie innym miejscu. Ciągle nie widzę kompletnie nic. Idę przez oślepiające ciemności gdy nagle widzę czarną płonącą różę w ręku całkowicie nie znanej mi staruszki. Podchodzę do niej. Jej twarz jest zasłonięta kapturem. Kobieta zaczęła coś do mnie mówić. Nie miałam jednak pojęcia co ona chce mi przekazać. Zwraca się do mnie językiem całkiem mi obcym. Podniosła różę do góry ,a ona oświetliła drogę. Nie widziałam już ciemności lecz wysokie kamienice i małe stragany. Czuję jak bym już gdzieś widziała ten widok. Chciałam lepiej przypatrzyć się straganom, gdy nagle...
     - Aaa! - krzyczę przestraszona.
 - No wiesz ty co?  Aż tak się mnie boisz? - mówi uśmiechnięty do mnie Fred. 
 - Sory po prostu...
 - Co?
 - Nic... już nic...
Oboje szliśmy w stronę plaży. Zasnęłam dość daleko od Lasu i miejsca spotkania z resztą. Przez całą drogę rozmawiałam z chłopakiem. Genialnie się z nim rozmawiało. Był sympatyczny i zabawny. Nasze tempo automatycznie cię zwolniło. W tym momencie sama już nie miałam pojęcia co myśleć o Fredzie. Po jakimś czasie naprawdę musieliśmy się pośpieszyć. Już w postaci zwierząt biegliśmy na plaże. Jednak ciągle kopaliśmy pod sobą dołki. Kto dobiegł pierwszy? Nie wiadomo. Jednak tak zaczęło mi się kręcić w głowie ,że gdy byliśmy już na miejscu nie miałam pojęcia czy mi się wydaje ,czy Mira ma nie naturalny kolor włosów.
 - Co to jest?! - krzyczy Maya do Kristoffera. 
 - Czy mi się wydaje czy Mira ma błękitne włosy?
 - To była praktykantka i pomyliła żółtą farbę z niebieską - tłumaczy się Kristoffer.

 - Nie zobaczyła ,że jedna farba jest niebieska ,a druga żółta?! Co ona daltonista?! - mówi zdenerwowana Kelly. - Na 100m widać ten błękit. Każdy wampir ją ujrzy! 
 - Nie szkodzi wiele dziewczyn ma dziwny kolor włosów... nawet  67-latki - mówi spokojnie Kat. - Macie te ubrania? 
   Po tych słowach każdy rzucił na ziemie to co miał. A ja i Fred dopiero wtedy odmieniliśmy się. Dziewczyna poszła przebrać się za krzaki. Zaczęła toczyć się dyskusja na temat gdzie ją przenocować. Kto się nią zajmie. Ona od lat nie miała kontaktu z ludźmi z zewnątrz. Każdy stanowi dla niej zagrożenie. Wszyscy z góry wiedzieliśmy ,że bez względu na to gdzie będzie i tak ją znajdą. Te lata udało jej się przeżyć cudem. Mira jednak jest za słaba. Dźwięk nic jej nie da. Robi dobrą minę do złej gry. Jest tajemnicza i nie za sympatyczna wśród  "przyjaciół" ,jednak w obecności lęku. Nie jest w stanie nic zrobić. Nie będzie kolejne wieki spędzała z dorszami norweskimi. Nikt nie przyjmie do domu kompletnie obcej dziewczyny. Nasza rozmowa została przerwana. Mira przyszła do nas w swoich nowych ubraniach.
 - I co? - pyta znacznie weselej niż zazwyczaj. 
 - Świetnie - odpowiada nie pewnie Maya. Mira naprawdę wyglądała ładnie. Jednak Maya nie chciała dopuścić do siebie myśli o jej śmierci. 
 - Mira ,a tobie nie zimno? - pyta opiekuńczo Kris.
 - Nie - mówi znów poważnie jak wcześniej. 
 - Teraz najgorsze... - Mówi z przerażeniem Kat.
 - Co?! Przecie ja już potrafię wymawiać ,,s"
 - Trzeba cię nauczyć żyć ,jak normalna 15-latka - uświadamia Mirze, Kelly. W oczach wielu chłopaków zobaczyłam zdziwienie i przerażenie. Ach! No oczywiście, co im może kojarzyć się z 15-letnią dziewczyną jak nie pierwsza ciąża. A ja zaczęłam rozmyślać dlaczego zawsze piszę ich imię lub chłopacy ,a nie mężczyźni. Tylko jedno im w głowach. No cóż... ten wiek.    
       Zakupiliśmy jej brązowe szkła kontaktowe. Nie mogliśmy pozwolić ,by ktokolwiek ujrzał jakiegoś mężczyznę w oczach niebieskowłosej.
      Pierwsze godziny ucywilizowania Miry były udręką. Wcale się nie uśmiechała ,a jak już to zrobiła, wyglądało to strasznie sztucznie. Dziewczyna szybko się denerwuje. Podczas przymierzania butów natknęła się na szpilki. To jednak nie są buty dla niej. Po pierwszym upadku wzięła szpilkę i rzuciła nią o ścianę. Jednak na nasze szczęście nie wyrządziła żadnych szkód, ale od obuwniczego mieliśmy trzymać się z dala. Nie powiem. Mira to mądre dziecko. Uczy się zaskakująco szybko. Gdy byliśmy w innych miejscach ,nie denerwowała się już tak bardzo. No może nie wliczając restauracji. Prawdziwe jedzenie tak bardzo jej posmakowało ,że była w stanie pożreć całe 18 porcji. Może inaczej. Chciała to zrobić jednak sztućce za bardzo utrudniały sprawę. Według Miry ,,Po co bawić się tymi "sztućcami" skoro mamy ręce?". Jej marzenie powoli się spełnia. Od dłuższego czasu kultura dobrego wychowania ,nie obowiązuje jedząc fast foodów. 
      Zegar w miejscu nie staje. Czas płynie z nurtem, a Big Ben wybił 00:00. To koniec - trzeba odejść.










Rozdział   XIX

  - Ochronimy cię - mówi zupełnie poważnie Thomas.
 - Poważnie?! - pytamy wszyscy na raz.
 - Oczywiście, Aro na pewno nie wie o twoim istnieniu? 
 - Narażacie śię... 
 - Musimy to zrobić - mówi Kelly. Chciałam ich wtedy o tyle spytać. Jednak czasu było zbyt mało ,a pytań za wiele. Nawet nie mogłam wydusić z siebie prostego pytania ,,Jak się nazywasz?". I tak ,reszta watahy myślała podobnie. Widać było ,że dziewczyna czuję się trochę zdezorientowana.
       Dziewczyna została zabrana na plaże. Mieliśmy się tam rozluźnić i porozmawiać na spokojnie. Słońce zachodziło, woda szumiała ,a blask ogniska odbijał nam się w oczach. Wokół ogniska leżały trzy, duże, zagrzybione kłody.
         Te pytania wciąż siedziały mi w głowie jednak nie mogłam ich wymówić. Czułam jakby w moim gardle siedziała wielka kula odbierająca mi mowę. Niestety. Zostało mi tylko słuchanie o tajemniczej dziewczynie. 
 - Jakim jesteś magiem? - mówi Zag.
 - Śpecjalizuje śię wyłącznie w częśtotliwości. 
 - Jak to możliwe ,że przeżyłaś? Przecież nie miałaś jedzenia, nie widzisz - pyta zaciekawiona Maya.
 - Żywię śię dzwiękiem. Śpiewem ptaków i szumem wód. 
 - Masz pojęcie jak wyglądamy? - mówi Kristoffer. 
 - Oczywiście, wśtań - mówi z początku do Kristoffera po czym podchodzi do Thomasa kierując słowo ,,wstań" do niego. 
         Widać ,że ani ja ,ani Thomas ani nikt inny nie mamy pojęcia o co chodzi czarnowłosej. Wymieniliśmy spojrzenia.  Kiedy chłopak wstał na nie rozkaz i nie prośbę mag położył swoją dłoń na policzku chłopaka dotykając opuszkami palców brązowych włosów chłopaka. Thomas stał w miejscu i ani śmiał drgnąć. Zresztą tak jak i ja. Wszyscy z zapatrzeniem patrzyliśmy na maga i wilka. Po chwili zobaczyłam jak ona zamyka oczy ,a jej dłoń z policzka robi trasę z punktu A do B do C i do D. Jak wolnym, płynnym ruchem dotykała go z policzka do szyi po czym następnym punktem było chwilowe zatrzymanie się na sercu po czym dłoń jej przemieściła się do ramienia. W tym miejscu oderwała rękę od chłopaka. W tym momencie zerknęłam na moje dłonie po czym zrobiłam to ponownie ,ale tym razem chowając je za plecami. Na dłoniach powoli zaczęły pojawiać mi się żyły. Musiałam jakoś ukryć te oznaki niezamierzonej i chorej zazdrości.
       Zaczęła nam wymieniać o nim różne rzeczy i uzasadnienie swojej odpowiedzi. Najgorsze ,że wszystko się zgadzało od brązowych włosów ,aż po blado - wampirzy odcień skóry. Zapewne mogła by określić tak wygląd każdego z nas.
 - Wzrok ośłabia ludzi. Maśkuje on inne ważne zmyśły których na co dzień wydają nam się zbyteczne. Jeśli wydaje wam się ,że ciągle używacie zmyśłu dotyku to jesteście w błędzie. Prawdziwym dotykiem potrafilibyście określić kolor śkóry, włosów lub maśy ciała. A nie... coś o treści gdzie mój telefon w torebce.    
      Dziewczyna mówiła nam o innych rzeczach właśnie tego typu. Czy to prawda ,że wzrok odbiera nam wartość innych zmysłów? Czy po prostu tak długo żyje w samotności ,że ma jakieś odloty.
 - ...Nieśtety... gdy odebrano mi wzrok śtraciłam też możliwość czytania i pogłębiania mojej wiedzy. Nie mam jak się uczyć nowych zaklęć. 
 - Aro po wyeliminowaniu innych gatunków zabronił ,by ludzie wiedzieli o naszym istnieniu wszystko co z tym związane zostało spalone w popiół. 
 - Na szczęście dla  mocy częstotliwości nie śą potrzebne żadne zaklęcia. 
 - Potrafisz coś? - pyta już zaciekawiona tą całą sytuacją Kat.
 - Śłyszę to co mówią nietoperze i dźwięki tak wyśokie ,że usłyszą to tylko szczury i śkorpiony. A! No i głośne myśli.
 - Głośne? - pyta nie pewnie Zag.
 - Tak, to takie jak na przykład  ,,Niech nikt mnie nie znajdzie, niech nikt mnie nie ujrzy". A ciche to takie które masz na co dzień, lub na które uwagi nie zwraca.... - nie dokańcza dziewczyna patrząc ślepym wzrokiem. Po chwili jednak odpowiedziała. - Oczywiście.
 - Dobra koniec! - w końcu wykrztuśiłam  z siebie te dwa słowa o które mi w ogóle nie chodziło. Byłam już znudzona i zdenerwowana. Nie chciało mi się już słuchać o jej biedocie i strasznym losie. Nie wiem jeszcze co i jak ,ale skoro mamy ją chronić to chociaż chce wiedzieć jak. - Jak mamy chronić ten Relikt przed Aro.
 - Może i jeśtem ślepa ,ale nie głucha! Ja śłyszę jak jak ci śerce bije! - mówi dość zdenerwowana dziewczynka. 
 - Dobra dziewczyny, stop! - mówi Kris.
 - Oliwia ma rację, jeden zwolennik i ona już nie żyję - odzywa się zdenerwowany naszym zachowanie Zag.
 - Nie możemy jej schronić w Lesie ,bo to mag - mówi rozczarowanym tonem Kelly. 
 - To zmieńmy jej wygląd! - mówi jak zawsze entuzjastycznie Maya.
 - Zag, nauczy ją mówienia litery ,,s" ,dziewczyny dadzą jej stare za małe ubrania ,a ja zabiorę ją do fryzjerki mojej siostry - sugeruje Kristoffer. No racja, dziewczyna nie dość ,że jest od nas młodsza to na dodatek chuda i drobna. Sama skóra i kości.
 - Ona śmierdzi padliną... - mówię znacznie ciszej. 
 - Jak się nazywasz? -pyta Thomas.
 - A licho wie jak... Tyle lat żyję z wiewiórkami ,bez kontaktu z ośobami z zewnątrz ,że nie dziwcie mi się iż zapomniałam właśnego imienia - mówi ciągle zdenerwowana dziewczyna.
 - Masz 16lat prawda?
 - Udajmy ,że 15... - mówi bardzo zniechęcona. - Chce mieć na imię Mira! - odzywa się pełna pewności siebie.
 - Łeb mnie nawala, kiedy mam być w lesie? - mówie ze wściekłością  wewnętrzną. 
 - Dobra masz rację, widzę tu każdego o 20. Mira nie ruszaj się stąd. 
 - Oczywiście










Rozdział   XVIII

  
        Przebudziłam się. Przez chwilę zdziwiło mnie moje niskie pole widzenia. No tak. Zapomniałam ,że ja wciąż jestem zwierzęciem. Teraz czuję znacznie mniejszy zapach mięsa ,ale większy wilków i... tego zapachu nie znam. Próbuję znaleźć źródło woni. Dochodzi ona z dołu. Odsuwam się trochę od urwiska. Biorę rozpęd i skaczę.
         To co teraz czułam było niesamowite. Czas się dla mnie zatrzymał. Czułam się wręcz uskrzydlona. Teren wokół mnie wbrew normą nie był zielony, ale biały. Nie mam tu namyśli śniegu. Tak mi się po prostu zdawało. Klif był wysoki. Dla normalnego człowieka ta wysokość jest bardzo niebezpieczna. Dla wampira i kogoś nietrzeźwego bolesna lub po prostu zwyczajna. Nie pomyślałam o tym jaka jest dla wilka. No tak. Cała ja. Najpierw czynię potem dopiero myślę. Nagle orientuje się iż znów jestem w ludzkiej skórze to znaczy ,że... Ałł! 
         Powoli podnoszę ciężkie powieki. Są za ciężki.  Znów zamykam oczy. Czynności powtórzyłam jeszcze trzy razy.  Dopiero teraz mi się udało.  Ciężko podnoszę głowę od ziemi. Usiadłam w rozkroku oglądając moją kolekcję siniaków. Sięgam po telefon. Przeglądając się w szybce ekranu widzę nie kogoś lecz coś.  W odbiciu nie widziałam siebie lecz ,, panią lekkich obyczajów". No , ale co się dziwić.  Przylegająca sukienka, brak obuwia, roztrzepane włosy, siniaki i żyły.  Aż szkoda wymieniać dalej. 
         Dopiero teraz zauważyłam żyły i moje nienaturalne, świecące, złote oczy. Zauważyłam również ,że stałam się osobą wścibską. Czując ten tajemniczy zapach nie mogła stać w miejscu. Ja wręcz musiałam go odnaleźć. Im bliżej byłam tego obiektu tym wyraźniej go czułam. To już nie był ten sam zapach. Ten zapach zmieszał się z kwaśnym ludzkim smrodem. Gdy widziałam już osobnika myślałam ,że się porzygam. Mdliło mnie okropnie. Jeszcze tylko tego mi brakowało. 
          Postać odwraca się w moją stronę. Jednak nie patrzy na mnie ,a na coś obok mnie. Byłą drobna. Jej cera była koloru śniegu. Miała garbaty nos i krótkie rzęsy. Wyglądała młodo. Miała około 15lat. Jednak to była tylko jej twarz. Włosy czarne jak węgiel i tłuste jak makaron. Schowane były za starą szmatą. Nosiła wyblakłą beżową suknię z paskiem. Chodziła boso. Jej ubrania były strasznie nie modne. O ile pamiętam widniały na moim zachlapanym kawą podręczniku od historii za czasów I Wojny Światowej. 
          Kiwając się na boki z szyderczym uśmiechem i świecącymi się na złoto oczami wolno podchodziłam do dziewczyny. 
 - A ty nie powinnaś ten relikt oddać do muzeum? - mówię z nie zmywającym mi się z twarzy radością.
 - Zośtaw mnie....  - Mówi prawie ze łzami w oczach.
 - Toć cię nawet palcem nie tknęłam - mówię z całkowicie sztucznym smutkiem.
 - Czego ode mnie żądasz? - Co? Żądasz? Dziewczyno skąd tyś się wzięła? Kto tak jeszcze mówi? Teraz mówi się krótko, zwięźle, chamsko i na temat ,,Czego?!"
 - Chcę cię tylko poznać laleczko - mówię coraz bliżej ,,dziewki".
 - Idź! Nie chcę ci zrobić żadnej krzywdy! - mówi zalewając się łzami z zaciśniętymi zębami. 
 - Nie skacz tak króliczku ,bo jeszcze upadniesz! - Mówię z wystającymi ,żyłami i kłami. Wtedy trzymam dziewczynę za brodę. Patrząc w jej oczy widziałam biel. - Ślepa? - Mówię łagodniej niż poprzednio.
- Tak.. - odpowiada nie pewnie. 
Dłużej popatrzyłam jej w oczy i... zobaczyłam mężczyznę. 

 - Przyznaj się, jesteś ostatnią czarodziejką na świecie
 - Nie wiem o czym mówisz... - odpowiada nieśmiało. 
 - Masz białe oczy, jesteś ślepa, nosisz ubrania za czasów I Wojny Światowej - Jesteś dziewczyną z legendy.
 - Nie mam pojęcia o czym do mnie mówisz 
 - Nie próbuj się stąd ruszyć nawet o krok
 - Dobrze....
Zaczęłam biec ,gdy postać straciła mnie z pola widzenia zmieniłam się w wilka i biegłam ,aż do Lasu. Wszyscy tam byli prócz Freda. Nawet Katy. Dziewczyny rozmawiały podczas gdy Thomas i Kristoffer walczyli. Szybko mnie spostrzeżono. Gdy patrzyłam na chłopaków Thomas został rzucony 3m od Kristoffera. [= znaczy ,że rozmawiają jako wilki]
 = Nigdy nie patrzy na boki gdy walczysz - odezwał mi się w mojej głowie Kris.
 = To się nie liczy - zaprzecza Thomas.
 = Wmawiaj se tak, wmawiaj - odrzekł Kristoffer.
W tym momencie każdy był już wilkiem, no prócz Kat. Zaczęłam biec w stronę czarodziejki. Wszyscy byliśmy już na miejscu. Patrzyliśmy na dziewczynę. Wydawała się przerażona jej mina mówiła ,,Rozumiem i godzę się z faktem ,iż jestem skazana na śmierć". Na jej oczach zmieniliśmy się w ludzi. 
 - Kto to jest? - pyta poważnie Thomas.
 - Według mnie, dziewczyna z legendy - odpowiadam pewnie. 
 - Co?! - pyta się Maya. - To niby jest ostatni mag na świecie?!
 - Kat? - mówi Kelly patrząc na wampirzycę.
      Kat  podeszła powoli do dziewczyny. 
 - Czy jesteś ostatnim magiem na świecie? - pyta spokojnie Kat.
 - Nie zamierzam śię do ciebie odzywać. Nic wam wszyśtkim do tego! 
 - Kochanie - mówi łagodnie Kelly. - Ta osoba przed tobą to wampirzyca z darem rozróżniania prawdy od kłamstwa. Ona potrafi określić czy nas nie oszukujesz. Więc bądź rzesz tak miła i powiedz czy ty jesteś magiem. - mówi już poirytowana wilczyca.
 - W jej oczach jest jakiś facet - mówi Katy.
 - Jeśtem ostatnim magiem na świecie. No proszę, zabierzcie mnie do Aro i niech on zabije mnie z czyśtym śumieniem. Czekam na ten moment od ponad 100 lat. Pogodziłam się z własną śmiercią już lata temu. 
 - Mówi prawdę 
       Po tych słowach każdy spojrzał ,na Thomasa. Tylko on mógł podjąć tą decyzję. Było by lepiej gdyby powiedziała ,że ona kłamie. Wtedy Fred zrobiłby swoje ,,czary - mary" i sprawa załatwiona. Jednak to była trudniejsza decyzja. Osobiście nie potrafiłabym podjąć tej decyzji. Propozycji jest parę.
   a) Zabić
   b) Dołączyć do watahy 
   c) Oddać Aro
   d) Zostawić
   e) Ucywilizować
Chłopak spojrzał nam wszystkim w oczy. Podszedł do maga i jego powieki opadły na pół sekundy po czym wym samym nic nie mównym wyrazem twarzy powiedział krótko...


==========================================================================
Komentarze inspirują 
==========================================================================










Rozdział   XVII
   
     Otwieram   oczy. Widzę to co zawsze. Syf. Przez to wszystko zapomniałam o higienie otoczenia. Wstaję z łóżka i biorę telefon. Całą rękę mam w kurzu. Jutro będę musiała się ogarnąć i to wszystko posprzątać. Gdy patrzę na to już czuję zmęczenie. Zamykam oczy i znów kładę się spać.. Nie mogę. Gdy wstałam i posłałam łóżko nie czułam się już ,aż tak zmęczona.
        Z u biegiem  czasu czułam się coraz lepiej, "żywiej". Z czasem zaczęłam się dziwnie zmieniać. Częściej uśmiechałam się do lustra. To jednak nie był ,ani mój normalny uśmiech ,ani coś w stylu słodka idiotka. Był... inny.  Moje zęby wybieliły się jeszcze bardziej niż wcześniej ,a kły były bardziej zauważalne. Gdy podciągnęłam rękaw na moich rękach była delikatna o szorstkich końcówkach sierść.  Miałam dziwny przypływ... wilczości. Taki jak w legendzie. Jednak był on o wiele mniejszy. Przed wyjściem do Lasu spojrzałam w lustro. Nie wiem co, ani kogo tam widziałam. Czy postać z lustra to ja? Czy wilk? A może coś pomiędzy... 
         W Lesie nikogo nie było. Nie czułam ich wilczych zapachów. Jednak czułam ,że ktoś na mnie patrzy. Na dłoniach widziałam ,żyły które nie były wywołane gniewem. Tym razem, miałam przyległą kieckę i szpile. Po co? Nie mam pojęcia. Czuję ,że te oczy są coraz bliżej mnie. Widzą każdy mój ruch, słyszą każdy oddech, czują mój lęk przed nimi i niepewność kierowaną w ich stronę. Podnoszę prawą rękę na wysokości mojej twarzy, odsuwam ją. Co chciałam przez to osiągnąć? Zobaczyć mój lęk i wątpliwości. Obserwatorzy go czują, a ja widzę. Widzę mój lęk który wprawia moją rękę w drżący ruch. NIE-WIEM-CO-RO-BIĆ. Ja ich nie widzę. Nie mam pojęcia gdzie są ,ani skąd zaatakują. Jeden wilk nie ma szans ,by pokonać stado.    
          Zdejmuję szpilki i rzucam je na ziemię. Czuję ,że coraz bardziej się wywilczam. Co robię? Biegnę. Sunę po powietrzu. Nie czuję jak bosymi stopami biegnę po lądzie. Nie potykam się. Włosy lecą razem z wiatrem w stronę przeciwnej do mnie. Nie czuję wroga. Czuję coś lepszego. Mięso. To już nie jest nasz Las, ani kogo innego ,jest wolny. Nie czuję żadnych osiadłych tu stworzeń. Biegnę w stronę zwierzyny. Patrząc w niebo widzę gwiazdy. Księżyc jest zasłonięty przez chmury. W kościach czuję ,że lada moment się pojawi. Widzę i czuję już mój cel. Czekam na jego nie uwagę. Na moment gdy się mnie nie spodziewa. Już wiem, już mam, już czuję, już zabijam. W chwili gdy skakałam na ofiarę zmieniłam się w wilka. Kłami rozrywam sarnę na strzępy. Odrywam jej głowę od reszty. Zwierzę krwawi ,a ja nie przejmując się tym i tak ją zjadam. Z czystym sumieniem odrywam jej skórę od reszty zwłok. Zjadam jej mięso i obgryzam kości. Powinnam czuć się z tym źle? Teraz po przemianie z człowieka w wilkołaka. Moje zdanie brzmi iż ludzie i wilki wiele się od siebie nie różnią. Gdy ja teraz morduję, wiele może uważać mnie za mordercę i inne takie określenia. A zwykli ludzie? W czasie kiedy wy pieczecie kaczkę czy świniaka po czym faszerujecie go chemią i zjadacie z sosami różnej wartości to dobrze. Ja robię zło, bo jest ona z krwią i surowa. Jednak  i tak jej smak nie zmienia się ,a wręcz jest smaczniejsza. 
        Polowałam jeszcze parę razy. Jednak nie były to już tak dobre okazy. Tylko jakieś małe zające i nędzne wiewiórki. Zmysły zabrały mnie na klif. (Nawet nie próbujcie pytać skąd w Londynie klify, lasy, plaże i łąki. To miejsca o których ludzie wiecznej pracy istnienia nie znają. To tajne skrywki potworów, zwierząt i leni) Gdy ustało się na nim, gdzieś na horyzoncie widniał ledwo widoczny Las. A pod klifem łąka. Tylko zawyć do księżyca. To zmysły. Nad nimi nikt nie zapanuje. Noc mijała powolnie. A ja po zachodzie pełni, zasypiam na klifie w postacie zwierzyny.










Rozdział   XVI
-Nie mam na ciebie czasu!-krzyczy ON.
-Zazdrość cię zżera i tyle!
-Jaka zazdrość?!
-To dlaczego nie chcesz mnie zmienić w wilka?!
-Nie jesteś jeszcze gotowa!
-A kiedy niby będę?!
-Jak nie będziesz zachowywała się  jak jakaś idiotka!
-Ja idiotka? To ty zachowujesz się jak dupek! 
-Idiotka to za mało powiedziane! Co?! Tak się nachlałaś ,że pamięć straciłaś przy Fredzie ,a potem skarżysz się biedoto? 
      Już z nim nie wytrzymywałam. Nie zauważyłam gdy pojawiły mi się żyły i kły. Po tamtych słowach jednak zmieniłam się w wilka. Od razu po mojej zmianie skaczę na Thomasa z kłami. ON wtedy też staje się zwierzęciem. Staram się go zaatakować. Jednak chłopak zamiast odwzajemnić atak ,broni się. Walka skończyła się tym ,że chłopak odepchnął mnie od siebie ,a ja walnęłam o drzewo. Thomas zmienił się w człowieka i przez moment tylko na mnie patrzył. Po chwili  odchodzi ciągle patrząc  mi w oczy. Ciągle siedziałam i czekałam ,aż ktoś mnie znajdzie i odmieni. 
     W pewnym momencie znajduję mnie Maya. 
-Phoenix?-pyta nie pewna.
Odpowiadam siadając.
-Jak się zmieniłaś w wilka?
Na to pytanie będzie trudno odpowiedzieć... Drapie ją łapą po nodze 3 razy.
-Fred, Kris, Thomas, ty, Kelly?
Znowu podrapałam ją po nodze 3 razy.
-Thomas ,czemu jej nie odmieniłeś?-odpowiada do chłopaka który znikąd  zjawia się za mną.
-Toć chciała być wilkiem
-Oliwia zamknij oczy i oddychaj głęboko. Ciągle myśl o tym ,że chcesz stać się człowiekiem. Gdy to już poczujesz stań się człowiekiem-po tych słowach chłopak zrobił face-palma. Ja wtedy już się odmieniałam. Po chwili gdy stałam się już człowiekiem zobaczyłam ,że moja bluzka była cała rozszarpana. Tylko bluzka.
-Co to jest?!-krzyczę
-Właśnie o to mi chodziło....
-Hę? 
-Nie sprawdziłeś?! 
-Naciskała na mnie, to była jedyna okazja!
-Jak jedyna?
-Na tak się "zdenerwowała"  ,że szkoda było to przepuścić!
-Czy któreś z was w końcu mi to wytłumaczy?!
-Pamiętasz dzień inicjacji?
-No tak...
-Ja miałam na sobie przyległą sukienkę ,a chłopaki  byli bez bluzek. Chodzi o to ,że jeśli nie masz przyległego ubrania to on się rozrywa. A ciuchy przyległe zmieniają się razem z tobą w... sierść? 
-Czyli jak założę dres to po przemianie będę nago tak?
-No nie ,bo bielizna jest przyległa do ciała
-A dlaczego ty nie masz rozdartej bluzki?!-pytam z... złością? Zdziwieniem?
W tym momencie Thomas odwraca się do mnie plecami ,a na jego bluzce jest wielka dziura.
-A co z kurtką?
-Kurtki są ignorowane, albo leżą na ziemi ,albo znikają-tłumaczy mi Maya.
-Aaa.... No to warto wiedzieć ,ale mi chodziło czemu on nie ma kurtki
-Bo ONA zabrała MU kurtkę-mówi chłopak patrząc na mnie.
-Oł...-przypominam sobie.
-Wzięłaś jego....-pyta z nie wiadomo jakim zdziwieniem.
-No tak-odpowiadam nie pewnie.
-Słuchajcie ja... powinienem pójść-odpowiada z uśmiechem i w postaci wilka szybko wybiega z Lasu.
-O co ci chodzi?!-pytam ze zdziwieniem Mayę.
-Tego pewnie też nie wiesz?
-ALE CZEGO?!
-Wilkołaki nie czują ,aż takiej niskiej lub wysokiej temperatury jak  zwykli ludzie
-No wiem, ale co to ma do rzeczy?
-Tym ,że tamtej nocy dla wilka nie mogło być zimno
-I...
-I to ,że pół wilki pół ludzie też mają emocje
-Mayka do czego ty zmierzasz?!
-Do tego ,że dziewczynie może wydawać się parę rzeczy tylko po to ,by "wymusić" coś od kolesie
-Chyba rozumiem....
-Nie było ci zimno. Po prostu tak ci się zdawało ,by wyłudzić od niego kurtkę. Tak jak to robią nie nadnaturalni.
         Już zrozumiałam całkowicie o co jej chodziło. Jestem pewno ,że on o tym wie, dlatego poszedł. Miną zaledwie miesiąc ,a ja kolejny raz wyszłam przy nim na idiotkę. Nie świadom, ale jednak.












Rozdział   XV

-Na razie nie pytaj o nic związanego z legendą, nie teraz-mówi Kelly.
-Co mam robić...-pytam z przerażeniem w oczach.
-Odsunąć się, przyznać lub udawać-mówi Katy.
- Każdy ma jakiś skutek uboczny
-Co?-pytam.
-Jak się odsuniesz pomyślą ,że zniknęłaś i nie wrócisz. Gdy się przyznasz obaj mogą mieć negatywne myśli wobec ciebie, a gdy będziesz udawać Thomas może się wkurzyć no ,bo wiesz...
-Tak... i co jest najrozsądniejsze? 
-Udawaj. Pochodzisz z nim przez trzy dni i zerwiesz. 
-Tak będzie najlepiej-mówi Katy.
-Głupio mi...
-Muszę iść porozmawiać z Thomasem
-Dobra to ja idę do Freda-mówię.
      Nikogo przy nim nie ma. Jesteśmy całkiem sami. Muszę z nim poga... Zmiana planów. To on jednak rozmawia ze mną. Jestem zestresowana całą tą sytuacją. Jednak muszę dać sobie radę, być jak płomień... Rozmawiałam z nim otwarcie. Dobrze wiedział ,że wszystko co im powiedziałam było bzdurą. Umówiliśmy się ,że jutro o 12:06 on ze mną zerwie. Tak będzie najlepiej. Jednak głupio mi z tego  powodu  ,że tak go upokorzyłam. 
      Było dobrze. To co między nami było to przeszłość. Już po naszym zerwaniu. Jednak wciąż nie mogę spojrzeć mu prosto w oczy.  Dam sobie radę... Dam sobie radę... 
-Thomas!-chłopak nie reaguje.-Wybacz mi! No odezwij się w końcu!
-Wiesz jak ja się czułem! Zaatakowałem Freda choć on nić nie zrobił!
-Wiem o tym ,ale....
-Nie chce mi się z tobą rozmawiać
-Ode mnie tak łatwo się nie odczepisz 
-Spróbuję-w tym momencie rzucam się na ziemię i trzymam głowę w dole.
-Przepraszam... jeszcze raz przepraszam
-Oliwia daj mi spokój-mówi zmęczony.
-Przepraszam...
-Oliwia...-nie zdążył dokończyć
-Przepraszam!
-Eh...-wzdycha po czym zatrzymuje się i odwraca się w moją stronę.
-Zrób coś dla mnie
-Nie
-Ja bawiłam się z tobą w chowanego
-Nie
-Wisisz mi przysługę 
-Co chcesz?
-Chcę byś nauczył mnie zmieniać się w wilka
-Dlaczego ja? 
-Wisisz mi przysługę..










Rozdział   XIV 
      Wszyscy nagle zmienili się w wilki. Tylko ja stałam ja ta idiotka w postaci człowieka. Chłopacy nie walczyli   na niby. To była prawdziwa walka. Stała się zbyt groźna. Reszta watahy rozdzieliła ich. Kiedy każdy na nowo stał się człowiekiem widziałam ich rany. Thomas kulał na prawą nogę i leciała mu krew z ust/wargi.  Po pewnym czasie zobaczyliśmy jak na jego białej bluzce pojawia się coraz większa czerwona plama w okolicach miednicy. Fred zaś miał pogryzione lewe ramię. Krew leciała mu intensywnie.
-Należało ci się!-wrzeszczy Thomas. 
-Pogięło cię cioto?!-krzyczy równie głośno Fred.
-Co ja ci mówiłem!?
-Nic... Olałeś to!-wtedy znów było widać u nich oznaki wilczości.
-Thomas spokój! Fred jeszcze jedna skarga od jakiej kol wiek dziewczyny  i już nigdy nie widzę cię na oczy-mówi z powagą Kelly.-Maya, Kris opatrzcie rany. Płomień ze mną.
-Nie!-krzyczę.
-Co?-pyta wataha.
-Ja... ja... ja chciałam!
-Co?!- pyta dość głośno Fred z Thomasem.
-To... to ja z nim zaczęłam flirtować
-Oliwia ,ale...-nie może się wysłowić Maya.
-Specjalnie zostaliśmy później. To wszystko było ustalone.... no prawie.
-Poważnie?-nie może uwierzyć Kris.
-Tak. Nie wiedziałam ,że może się to tak ,źle skończyć.... przepraszam. W tym momencie Fred popatrzył na mnie z uśmiechem ,a potem na Thomasa... Znów widziałam jego kły. Jest na mnie wściekły. Upokorzyłam go przy całej watasze. Nie będzie ze mną rozmawiał. A może... on jest zazdrosny? Tak czy siak wpadłam po pas. Nie wyjdę z tego tak łatwo. Mam przerąbane....
-Kelly, nowa chodźcie ze mną...-mówi znikąd Katy.
        Poszłyśmy do tego miejsca na urwisku. Kelly jak zawsze wyglądała poważnie. Przez chwilę nic nie mówiłyśmy,po chwili odezwała się Katy.
-To prawda?
-Tak...
-Kłamiesz-oznajmia Katy.
-Nie to prawda
-Oszukujesz mnie
-Wiem lepiej
-Mylisz się Phoenix-odzywa się dopiero Kelly.
-Dlaczego?
-Katy nie jest wilkołakiem, jest wampirem... ma dar
-Co?! Jaki!?
-Patrząc w czyjeś oczy potrafię rozróżnić czy ktoś mówi prawdę czy fałsz
-Ona jest wyjątkowa...-mówi Kelly do mnie.
-Bo?
-Wilkołaki i wampiry to wrogowie ,wielcy wrogowie. Wy zabijacie takich jak ja.-mówi cicho Katy.











Rozdział   XIII

      Otwieram oczy.  Eh.. Niestety wciąż śpię. Śni mi się ,że zasnęłam na JEGO ramieniu. Pod naszym drzewem. Nie... to jednak nie sen. To real. A było tak pięknie...
-Co się stało?-pytam zaspana.
-Zasnęłaś-odpowiada miło i ciepło.
-Która godzina?
-Około czwartej
-Zimno mi...-po tych słowach chłopak automatycznie zdejmuje kurtkę i narzuca mi ją na plecy.
-Zawieść cię do domu?
-Jak chcesz...
-Choć
-Nie mam siły...
-Nic dziwnego-odpowiada i bierze mnie na ręce. Jesteśmy na obrzeżach lasu. ON delikatnie upuszcza mnie na ziemię każąc mi wstać. Ja niczym zahipnotyzowana lalka wykonuje każde jego polecenie. Powiedziałam mu gdzie mieszkam. Wsiadłam na jego czarny motor i mocno się trzymałam chłopaka. Zawiózł mnie pod sam dom. Weszłam do mieszkania i rzuciłam się na łóżko prosząc aby ten sen nigdy się nie z kończył. Yyy.... to znaczy... To nic nie znaczy. Zasypiam.
        Nowy dzień. Nie ma mowy bym ćwiczyła na wychowaniu fizycznym. Mam za dużo siniaków, mogłabym mieć przez to kłopoty. Na szczęście nikt tego nie zauważył. 
         I znowu ta długo oczekiwana chwila: Las. 
-Hej kociaku!-krzyczy Maya.
-Hej 
-Możemy pogadać na osobności?
-Jasne...-odpowiadam nie pewnie. Maya zabiera mnie nad jezioro obok Lasu. Usiadłyśmy na urwisku z ziemi który ma 2m wysokości ,a potem jest plaża.
-To prawda?-pyta Maya.
-Ale co?
-Chodzie ze sobą? Zarywa do ciebie?
-Kto?!-pytam z przerażeniem.
-No ,a kto?
-Nie wcale...-opowiadam nieśmiale.
-Rumienisz się-mówi dziewczyna z uśmiechem.
-Ja?!
-A ja?
-Nie Maya, nie
-Oj przyznaj się
-Ale do czego
-Cała wataha to widzi 
-Żartujesz!
-No nie
-Co mówią?
-Zauważyłaś ,że jak rozmawia z tobą inny koleś to on odchodzi
-No... to przypadek!
-Wymyślił ci ksywę, kolejny stopień 
-...
-Ciągle spędzacie razem czas. Zawszę bierze cię na stronę.
-No bo...
-A dzisiaj.... Jak wrócił do lasu był jak na kacu.... ty zresztą też-mówi pełna entuzjazmu przyjaciółka.- Co wyście robili?
-No nic..
-Każdy tak gada
-Weź dzisiaj, wczoraj miałam taki odlot 
-Coo...?
-Mówię ci Mayka, nic nie pamiętam, nie kojarzę faktów
-Jaaa! Weź  α do ciebie zarywa!
-Cicho!
-Eh...on mi rozwala psychikę
-Dlaczego?
-Sama nie wiem czy on mnie lubi czy żartuje 
-Sss...
-Boli mnie... 
-Ręce, nogi?
-Serce...
-Masz 4 wyjścia
-Jakie?!
-1. Olejesz go całkowicie
2. Pogadam z nim
3. Katy z nim pogada
4. Spytasz się go o to
-Nic z powyżej wymienionych
-I co będziesz się tak dręczyć 
-Dam sobie radę 
-Ok, pamiętaj zawsze możesz ze mną pogadać
-Jasne
         Wracam w głąb lasu. Na swej drodze widzę wilka. Coś mi mówi ,że to Kristoffer. 
-Kris... to ty?
Wilk stoi.
-Słyszałeś co mówiłyśmy z Mayą? 
Wilk odwrócił się i poszedł. Potem spojrzał na mnie i zaczął biec.
-Kristoff choć tu  już!
Goniliśmy się ,aż do miejsca gdzie chciałam pójść. Na końcu chłopak zmienił się w człowieka. 
-Kris proszę cię nic mu nie mów...
-No coś ty nie jestem ,aż takim dupkiem 
-Dziękuję ci
-Poradzisz se z tym płomień
-A ty kim jesteś?
-Tarczą-odpowiada  i odchodzi.
Nadeszła noc. Wszyscy już poszli. Zostałam sama z Fredem. Rozpalił ognisko. Na początku tylko rozmawialiśmy. Jednak z czasem nasza rozmowa stanęłą w innym świetle. Zmieniła się w flirt. Po pewnym czasie zaczęliśmy się całować i... i... i nie wiem co dalej. Całkwicię straciłam pamięć z tego co działo się po pocałunku. Znów spałam w Lesie. Dziś sobota. Nie wyrabiam. Każdy mąci mi w głowie. Nawet Maya. Muszę pogadać  Katy. Powiem MU ,że w tym tygodniu nie będę przychodzić. Muszę wszystko poukładać sobie w głowie. Odpowiedzieć sobie na takie pytania jak:
*Co stało się po flirtowaniu z Fredem?
*Kim jest dla mnie ON?
*Jak ma na imię ON?
*Czy można ufać Kristoffowi?
*Czy Kelly to mój wróg czy przyjaciel?
Na razie tyle.
-Muszę cię o coś spytać-mówię zakłopotana.
-O co?
-Mogę przez tydzień nie przychodzić  do Lasu?
-Jasne
-Porozmawiamy na osobności?-chłopak kiwną głową.
Idziemy razem do naszego drzewa. Tego przy którym zasnęłam.
-Od dłuższego czasu przychodzę do Lasu ,a wciąż nie wiem jak masz na imię
-Jestem Thomas-no w końcu! Tak długo czekałam na te dwa słowa już nie będę musiała mówić ON.
-Oliwia
-Dla mnie i tak zawsze będziesz Phoenix'em
-Powiesz mi co się stało nocy kiedy spałam pod tym drzewem?-chłopak od razu zaczął opowiadać to nieszczegółowo.
-Dziwnie się zachowujesz....-mówi Thomas.
-Dlaczego?
-Twój głos jest inny niż w dzień inicjacji. Nie wyglądasz już jak płomień. Zbladłaś. Źle się czujesz?
-...Głupieję
-Pamiętaj, mi zawsze możesz wszystko powiedzieć...
-Kim jest Fred?
-Strzałą
-Co to znaczy?
-....Co się stało?-pyta  z powagą Thomas.
-Nic...
-Mów prawdę to ważne
-Wczoraj... zostaliśmy sami w Lesie...flirtował ze mną, nic nie pamiętam jakbym była zahipnotyzowana.-w oczach chłopaka widziałam gniew, zaczęły pokazywać mu się kły i żyły. Wtedy zeskoczył z drzewa, zmieniając się w wilka. Zaczął biec. Bałam się. Nie wiedziałam o co chodzi. Czy coś źle powiedziałam czy co. Biegłam za nim. Na końcu zobaczyłam jak dwa samce walczą ze sobą na wzajem. Oba były groźne. Jednak zwyciężyć mógł tylko jeden...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rozdział   XII

      Wciąż czuję ból lewego ramienia. ON powiedział ,że lepiej będzie jak przez trzy dni tu nie będę, bo i tak się do niczego nie nadam. Przyjrzałam się mojemu tatuażowi. Zauważyłam ,że w jego środku jest płomień. Myślę sobie ,że taki sam znak miałam na czole. Szkoda ,że nie mam pojęcia co to oznacza.
      Idę do szkoły.  Maya powiedziała mi ,że tatuaż to nie tajemnica. Mam po prostu mówić ,że zrobiłam go od tak. W szkole byłam jedyną dziewczyną (no może prócz tych emo) ,która miała tatuaż. W oczach chłopaków widziałam blask. Dziewczyny patrzyły się na mnie na w-f ,że mam więcej odwagi niż one. To trwało długi czas. Jednak w końcu minęły te trzy dni i mogłam wrócić do Lasu.        
-Maya jak miło cię widzieć
-Ramię boli?
-Trochę, wytrzymam
-I tak sobie dobrze poradziłaś 
-Żartujesz? Tak się darłam ,że głos sobie zdarłam 
-Tak się z ciebie śmiałem ,że aż cię zagłuszyłem-mówi z uśmiechem Fred.
-Ale jak on to wytrzymał?
-Przyzwyczaił się
-A co Kelly namalowała mi na czole? 
-Płomień-odpowiada z powagą Fred.
-A co to znaczy?
-Tylko Kelly to wie, jak ona ci nie powie to się nie dowiesz
-Płomień oznacza pewność, pochopność-zaczęła z nagle Kelly.-Pochopnie chciałaś się zabić-jak ogień bezmyślnie płonie i gaśnie, umiera. Ale i tak odradza się na nowo. Walczyłaś ze mną, jak płomień chciałaś zwalczyć niezniszczalne. Jesteś pewna siebie, ogień nie widzi swych słabości tylko moc i wielkość.  Bez namysłu poszłaś wgłąb lasu z jakimś kolesiem, niczym zapałka dajesz się każdemu dotknąć ,lecz nie na długo-to co ona mówiła jest prawdą....
-A ty co masz Kelly?
-Miecz
-Ja mam kroplę
-Choć-mówi przyjaznym tonem. 
-Ładna maska α
-Ha, ha, ha-śmieje się ON.
-O co chodzi?
-Teraz się uśmiecha i w ogóle ,a potem...-mówi Maya.
-Ee, chłopie!
-Co?
-Jak ty mi możesz laskę zabierać?! Byłem pierwszy!
-Mayę ci zostawiam-powiedział z uśmiechem po czym położył mi dłoń na ramieniu. 
         Szliśmy ciągle przed siebie. Nasza droga skończyła się przy tym charakterystycznym drzewie. ON powiedział mi ,że będzie mnie uczył panowania nad złością. Za każdym razem kiedy zobaczy żyły, mocno mnie walnie. Nauka trwała 5h. Już wiedziałam o co chodzi im z tymi siniakami. Miałam je na nogach i rękach i jeszcze w paru miejscach. Ledwo patrzyłam na oczy. Gdy przyszedł był miły ,a teraz... AŁŁ! Gdy nie mogłam już stać na nogach, usiedliśmy pod drzewem.
-Nienawidzę cię!-mówię ledwie przytomna.
-Ja cię wręcz kocham-mówi z uśmiechem.
Powoli zasypiam. Powieki mi się zamykają. Moja głowa leży na ramieniu chłopaka ,a on głaszcze mnie po włosach. Śpię.











Rozdział   XI

     No i powtórka z zeszłego dnia. Do mojego mózgu nie docierało ,ani jedno słowo. Co innego pisałam w zeszycie i co innego słyszałam. W głowie ciągle powtarzała mi się wczorajsza rozmowa. Zgodzić się, czy nie zgodzić. O to jest pytanie. Uczyłam się po nocach, a spałam marne cztery godziny. Teraz myślałam o tym co mogło znaczyć te później nie będzie już odwrotu. W mojej głowie plątało się tysiąc myśli. Jednak jestem pewna ,że tego chcę! Jestem trochę przed czasem. Widzę ,że na skale siedzi jakichś wilk. Podchodzi do mnie. W pewnym momencie zmienia się w człowieka.
-Hej Phoenix!
-O Maya, hej
-Boisz się?
-Dlaczego?
-Przyszłaś wcześniej to coś znaczy
-Trochę, obawiam się tych słów potem nie będzie już powrotu
-Bo to prawda
-Czyli?
-Nie będziesz mogła potem odejść, czyli zmienić watahy 
-Kto prócz mnie jest tu najnowszy
-Zag 
-Zag?
-Emm... Ten w bejsbolówce 
-Aaa, już wiem 
-α raz myślał nad wyrzuceniem go
-Naprawdę?
-Powaga
-Co mam zrobić by mnie nie wyrzucono? 
-Być kimś, sobą 
-Nie ogarniam
-No... po prostu trzeba mieć z nim dobry kontakt, i nie być nudnym. Musi cię coś z nim łączyć
-Co ty sugerujesz?
-Ja? Nic.
-Ok... a kogo on lubi.
- Najbardziej to mnie i Kristoffera
-A Kelly
-Nie wiem
-Ale nigdy nie powiedział o niej złego słowa. 
-Myślisz ,że...-nie dokończyłam.
-Może-odpowiada Maya z dziwnym wyrazem tworzy.-Ciii... idzie tu
-Czekałyście?
-No....prawie-odpowiada Maya.
       Nastaje zmrok. Wszyscy już są. Ognisko zapalone. Płomienie mają około 150cm wysokości. Wszyscy chłopacy ,prócz NIEGO byli bez koszulek ,a Maya miała przyległą czarną sukienkę. Ja, byłam ubrana normalnie. Jedyne co to Kris kazał mi spiąć włosy. Wszyscy stali boso, ja też. Na ziemi leżały dwie miski. Jedna z czystą, zimną, źródlaną wodą. A w drugiej była jakaś czarna dość gęsta substancja. Bałam się tego. Co to mogło być. Czułam jednocześnie lęk i zadowolenie no bo... Maya by mi o tym powiedziała.
       Uroczystość się rozpoczęła. Trwała około 10minut. On i Kelly podeszli do mnie. Pytali mnie o takie rzeczy jak, czy będę im obiecać wierność, hojność i oddanie. Na każde pytanie odpowiadałam ,,tak" na końcu Kelly wzięła miskę z czarną breją i namalowała mi na czole jakichś znak. Potem ON wziął wodę i przemył mi nią twarz, ręce i położył dwa palne na moim sercu mówiąc ,,Teraz jesteś wilkiem należącym do nas. Twoje poprzednie życie zostało zmyte i zapomniane. Od dziś zaczynasz wszystko od nowa". Po tych słowach wszyscy chłopacy uklękli na jedno kolano ,a Maya opuściła głowę. 
       Chłopacy założyli bluzkę. Wszyscy zabrali mnie do Londynu. Wszyscy stanęliśmy pod studiem tatuaży.
-Co my tu robimy?-pytam szeptem Mayę.
-Po tym będziesz już wilkiem w naszej watasze-odpowiada równie cicho i odkrywa ramię na którym był dziwny znak.
         Wszyscy stanęli przed drzwiami. Do środka weszłam tylko ja i ON. Pokazał tatuażyście ramię i kazał mu zrobić taki sam tatuaż. To mnie nie bolało tak bardzo. Jednak to i tak igła i ból. Krzyczałam w niebo głosy. ON patrzył na mnie ,nie jak na jakąś idiotkę ,ale tak... bez sercowo. Jak w tedy gdy wyciągnął do mnie rękę. Jakby to wszystko było dla niego jak chleb powszedni. Gdy wychodzę z salonu tatuaży odkrywam ramię. A każdy uśmiecha się lub bije brawo.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rozdział   X

      Ciągle zerkałam na zegarek. Bałam się ,że spóźnię się na spotkanie z NIM. Nie mogłam się skupić na lekcjach ,ciągle czekałam ,aż wybije 17:00. Nareszcie! Zrzucam fartuszek i biegnę do lasu. 
      18:00. ON już tam jest. Mówi ,że to było już umówione. Widzę ,że Kelly jest nie zadowolona z mojego przybycia. 
-To.... Chcesz dołączyć do naszej watahy?-pyta chłopak w czapce krasnala. 
-Tak
-Kto akceptuje jej przybycie?-pyta ten sam koleś. Wszyscy są na tak prócz nie obecnej tu Kate i Kelly.
-Jeśli jest głos nie akceptacji nie może dołączyć do watahy nowy wilk.
-Przewaga liczebna-mówię
-Phoenix, puki nie dołączysz do nas nie możesz się udzielać.
-Rozumiem-czułam się upokorzona ,ale takie są zasady.
-Inicjacja-mówi NIE Kelly.
-To będzie jedyne rozwiązanie-mówi "krasnal".
-Maya ma rację.
-Zacznijmy od teraz-wszyscy zaakceptowali to.
-Zadanie pierwsze prędkość. 
Zadanie polegało na tym ,że miałam się ścigać z 3 najszybszymi wilkami w watasze. Teren nie miał być prosty ,ale kręty z różnymi drzewami i rowami. Test nie mógł się odbywać w lesie (tym co byłam) ,bo inni znają ten teren za dobrze.  Przechodząc do następnego poziomu musiała bym być od nich wolniejsza o min. 2s. 
       Stałam na linii startu z NIM, Mayą i "krasnalem". Bieg się rozpoczął. Mieliśmy przebiec 5km. W jak najkrótszym czasie. Słyszę głos Kelly krzyczący start. Droga była beznadziejna. Wszędzie małe przepaście i dziury. Zaczęłam powoli tracić oddech. Jednak im dalej pobiegłam, mogłam coraz bardziej oddychać. W końcu widzę linię jestem jakieś 30cm od "krasnala". Przebiegam linię mety i... zdążyłam. 
-Jeszcze tylko zmysły-mówi Kelly.
-Zaliczone-odpowiada ON.
-Ale...
-Zaliczone
-Więc....-dopytuje się Maya.
-Witamy w naszej watasze-mówi ON z uśmiechem.
Widzę ,że praktycznie każdy cieszy się z mojego przybycie ,prócz Kelly. Chłopacy biorą mnie pod ramiona ,a Maya ciągle idzie przed nami.
-Wzięli cię tylko ze względu na dupę-mówi chamsko Kelly.
-Mnie za dupę cię za cycki-odpowiadam z uśmiechem. Chłopacy zaczęli mi klaskać i dla śmiechu klepali się po pośladkach.
         Po tej sytuacji  Kelly poszła do domu. Zostałam sama z chłopakami. Czułam się trochę skrępowana. Jednak po jakimś czasie ,gdy zrobiło się ciemno, rozpaliliśmy ognisko i tak jakoś było już raźniej.
-Wiesz jak się zmieniać w wilka?-pyta "krasnal. Po chwili ON odchodzi ,bez żadnego słowa.
-Nie ,wilkołakiem jestem od niedawna
-Hej, hej!-krzyczy Maya biegnąca w naszą stronę.
-Gdzie byłaś?-dziewczyna wzruszyła ramionami.
-Chodziłam bez sensu
-Czyli nie należałaś do żadnej watahy?-pyta jakiś koleś
-Nie.... a co robi się w takiej watasze?
-Spędzamy razem czas, po prostu-mówi "krasnal".
-To tak jak byś spytała po co mieć przyjaciół, my robimy to samo-odpowiada Maya z uśmiechem.-Ale się cieszę ,że w końcu nie ma ,aż takiej przewagi liczebnej chłopaków.-Wtedy "krasnal"  wziął Maye pod ramię i zaczął ją całować.
-No co ty, chciałabyś się mnie pozbyć?
-Kristoffer, weź przestań. Nawet jak bym chciała to i tak byś się nie odczepił-w tym momencie przyszedł ON.
-Jutro przyjdź tu o 18:00-mówi ON.
-Dlaczego?
-Będziesz składała obietnice
-Masz czas do jutra by przemyśleć czy na pewno chcesz do nas dołączyć.
-Potem już nie będzie powrotu
-Jak się zgodzisz, rozpocznie się tresura- każdy spojrzał na NIEGO.
-Ja?
-Tylko ty się do tego nadajesz...-mówi Maya.
-Uuu.... Będą siniaki-śmieje się Kris.










Rozdział   IX

       Popatrzyłam chwilę na chłopaka. Po chwili wyciąga do mnie rękę ,jakby zapraszał mnie do tańca i pyta.
-Ufasz mi?- przez chwilę nie odpowiadam. Myślę co mogłoby mnie czekać. Mam to gdzieś! I tak chciałam się zabić. 
-Ani trochę-mówię z uśmiechem po czym kładę swoją rąsie na jego dłoń. 
        Zostaliśmy sami. Poszliśmy gdzieś wgłąb lasu. Znaleźliśmy miejsce na ognisko przy którym było przewalone drzewo i duża skała. 
-Mogę z tobą szczerze porozmawiać?
-Tak
-Na każde moje pytanie odpowiadaj szczerze ok?
-No dobra
-Po co przyszłaś do lasu?
-Pobiegać, nic więcej nie chciałam
-Pobiłaś się z Kelly? 
-Ona mnie napadła-chłopak wtedy się uśmiechnął
-Kelly jest tak agresywna, nie da się nikomu gnębić
-Zanim na mnie skoczyła widziałam w niej jakby opór
-Opór?
-Tak...
-Słyszałaś rozmowę Katy z Kelly?
-Tak całą
-Jesteś nadnaturalnym? 
-Nie, jestem człowiekiem
-Wybacz ,ale się mylisz 
-Wiem lepiej
-Założysz się?
-O co?
-Pomyślimy na końcu
-A jak chcesz mi udowodnić ten absurd?
-Nie oszukuj, licz do 40 i spróbuj mnie znaleźć
-Co? Mam cię szukać w tym wielkim lesie?!-ON nic nie mówiąc zszedł ze skały i zdjął kurtkę kładąc ją na kamień
-To twój jedyny trop, zamknij oczy i licz-wtedy widziałam jak się oddala ode mnie. 
        Pogięło GO! Jak ja mam GO niby znaleźć?! Czy z tej całej gromady wszyscy są chorzy! Kelly mnie napadła ,a ON bawi się ze mną w chowanego. Ten świat mnie rozwala. Doliczyłam do 40. Chwilę popatrzyłam na jego kurtkę. Nie mam najmniejszego zamiaru go szukać. Wtedy w głowie usłyszałam jego głos ,,Nie oszukuj, licz do 40 i spróbuj mnie znaleźć". Z chodzę z pnia i podnoszę kurtkę. ,,Będę wyglądać jak idiotka" pomyślałam sobie. Powąchałam jego kurtkę. Pachniała wspaniale. Jego naturalny zapach w połączeniu z wodą perfumowaną tworzy genialną kompozycje. Co?! Co ja gadam?! Ja wącham kurtkę jakiegoś chłopaka! Szybko odsunęłam ją od twarzy. Wtedy poczułam ten zapach ale słabszy. Idę tam gdzie czuję wodę. Po długim czasie zapach zniknął ,a jednocześnie wzmocnił się. Spojrzałam na górę nade mną na gałęzi drzewa leżał wilk. Serce stanęło mi. Bałam się. Wilk skoczył nad moją głową i w locie zmienił się w GO.
-Wchodź na drzewo
-No ok- siedzieliśmy już tam gdzie był ten wilk.
-Przeszłaś 2km, człowiek nie ma ,aż tak dobrego węchu.
-Co to było!?
-Też tak potrafisz.... Phoenix
-Ja tak... Phoenix?
-Gdy biegłaś nogi odrywały ci się od ziemi a włosy wyglądały jak płomienie
-Kreatywnie. Ale masz pojęcie jak ja się bałam!-ON zamiast mi odpowiedzieć uśmiechnął się.
-Już  mi wierzysz?-ON miał rację, wszystko zaczynało łączyć się ze sobą. Żyły, opór, gniew, prędkość, zmysły i ON.
-Tak...-mówię cicho i nieśmiało
-Naprawdę o tym nie wiedziałaś?
-Nie
-Od zawsze jesteś wilkiem?
-Nie
-A od jak dawna?
-Max miesiąc
-Opowiesz czy się wstydzisz?-opowiedziałam MU tylko fragment ,że wygrałam konkurs i dalej...
-Chciałaś się zabić
-Deprecha
-Wciąż?
-Nie, jednak agresja....
-Rozumiem
-Też tak masz?
-Miałem, jednak czasami nawet ja nie wytrzymuje
-Kelly też
-Nie ona daje sobie rade z nas wszystkich najlepiej
-To dlaczego mnie napadła?
-Myślała ,że jesteś człowiekiem, inaczej pojawiły by się kły i żyły
-Ludzie nie mogą wiedzieć o wilkach?
-O żadnych nadnaturalnych
-Dlaczego?
-To nie rozmowa na teraz, po prostu zapamiętaj ,że nie mogą
-Dobrze...
-Wiesz.... Podobasz mi się-Co?! Toć znasz mnie parę godzin chłopie! Nie myśl tak pochopnie!-Chcę cię o coś spytać...-Oczy mi wytrzeszczały chcesz ze mną chodzić co?-Chcesz dołączyć do naszej watahy?-ha, ha, ha....ale żeś mnie nabrał. No ,ale... ON jest interesujący.
-Tak
-Przyjdź w to miejsce gdzie walczyłaś z Kelly o 18:00. Nikomu o tym nie mów-Chłopak zeskoczył z drzewa i poszedł. Ja poczułam ,że to znak by już sobie pójść.... i poznać jego imię.










 Rozdział   VIII



-Pomóc ci w czymś?
-Nie poradzę sobie sama
-Szukasz tu czegoś?
-Co się tak we wszystko wtrącasz?!-w tym momencie zdziwiły mnie dwie rzeczy: czemu ją to ciekawi i dlaczego tak szybko wpadłam w zdenerwowanie.
-Nie tym tonem!
-Nie tą mordą!
-Wynoś się stąd ,bo pożałujesz!
-Czy ty mi grozisz?!
-Z refleksem u ciebie nie najlepiej...
-Ukrywasz się w lesie ,bo ludzie na tą modę patrzeć nie mogli?
-Wynoś się puki masz czas..
-Nie zamierzam-odpowiadam stanowczo.
I w tym momencie zobaczyłam w niej coś jakby opór. Jakby z czymś walczyła... w środku. W jej oczach widziałam jak nie wytrzymuje. Rzuca się na mnie. Zaczęłyśmy walczyć. Wtedy zobaczyłam ,że na moich rękach zaczęły mi dziwnie wyraźnie widać żyły. Czułam jak zaciskam szczękę walcząc.
-Kelly dość!-krzyczy jakaś... naprawdę ładna dziewczyna.
-Zostań tu-wtedy poszła z tą laską na stronę. Jak już wspomniałam miałam wyostrzone zmysły, słyszałam każde ich słowo.
-Kto to jest?-pyta blondynka
-Nie wiem nie chce z tond iść
-Czułam kogoś....
-Co?
-Nie wiem czy to ty czy ona ,ale....
-No mów rzesz!
-Czułam wilkołaka i lekki zapach wampira-co?! Jakiego wampira i wilkołaka?! Kim one niby są?!
-Chcesz powiedzieć ,że to wampir?
-No nie koniecznie, albo ona ma w sobie coś z wampira, albo gdzieś tu jest wampir.
-Kiedy walczyłyśmy zobaczyłam żyły i kły
-Gdzie on jest?
-Kto?
-On
-Na treningu, zaraz wszyscy tu przyjdą
-Zostawiasz ją tu?
-Muszę pilnować lasu- dlaczego ona musi pilnować lasu? co tam takiego jest?
-Trzeba na niego poczekać
-Przypomniałam se coś
-Hm?
-Jeśli jest pół tym pół tym ,ma nad zwyczaj wyostrzone zmysły. Słyszy każde nasze słowo.-zaczęłam się bać,
jeśli ja naprawdę jestem... nieczłowiekiem? Miały rację.... czuję zapach. Po chwili widzę za drzewami jakichś chłopaków i dziewczynę. Gdy podchodzą do Kelly, pierwsze pytanie jakie pada to ,,Kto to jest?"
Kelly opowiedziała im całą historię. Pytanie czy mi o tym powiedzą.
       W tym momencie podchodzi do mnie chłopak. Z jego twarzy nie da się nic wyczytać. Czy jest smutny czy wesoły. Podchodzi do mnie, patrzy mi w oczy. Mówi.










Rozdział   VII

      Otwieram oczy. Wszystko co widzę jest rozmazane. Kompletnie nie pamiętam co się zemną stało. Ledwo przypomniałam sobie własne imię. Mój wzrok się polepsza. Widzę przed oczami trzy istoty. Kobietę i dwóch mężczyzn. Jeden z nich ma na sobie mundur policyjny. 
-Jak się nazywasz?-pyta znienacka pielęgniarka. 
-Oliwia
-Nazwisko?
-Nic ci do tego!-odpowiadam agresywnie.
-Dziewczyno, radzę ci się nieco uspokoić!
-Nie jesteś moim szefem!
-Spytam cię jeszcze raz-mówi łagodnie.-Jak masz na nazwisko?
-Czy ty myślisz ,że ja cokolwiek pamiętam? Ja nawet nie wiem co ja tu robię! 
-Zaczęłaś się wykrwawiać na miejscu zbrodni
-Czy was pogrzało?! 
-Mam rozumieć ,że nie wiesz nawet gdzie mieszkasz?
-Wow! Level up staruchu!
-Dobra coś czuję ,że teraz się z nią zbytnio nie dogadamy.
-O! Słuchajcie mundurowego, tylko on cokolwiek rozumie. ...W odróżnieniu do waszej dwójki. 
       Widziałam ich ukośne spojrzenia. Były porozumiewawcze. Mówi o mnie. Pewnie myślą ,że pochodzę z jakiegoś domu dziecka. Sama nie wiem co we mnie wstąpiło. Ja nigdy nie wyrażam się do ludzi starszych z taką pogardą! Powoli zaczynam kojarzyć fakty. Pamiętam już nazwisko. Wiem jak tu trafiłam. Ale gdzie mieszkam? No tak! List do... do... Czytam list. Ok. Wiem już gdzie mieszkam/ałam.
        Obok mojego łóżka leży gazeta. Już media napisały o śmierci zwyciężczyń konkursu. Cytuje: ,,Zaledwie tydzień temu, do Londynu przybyły dwie zwyciężczynie polskiego konkursu. Niestety zamiast wspaniałego wolnego w Anglii, dostały śmierć. Wiemy tylko ,że na imię miały Róża i Oliwia. Róża została ofiarą dwóch mężczyzn. Teodora W. i Tymoteusza K. Sekcja zwłok wykazała ,że w krwi dziewczyny był nadmiar "zieleniny". Oliwia, zmarła jednak popełniając samobójstwo"...   A to ciekawe. Czytam dzisiejszą gazetę za grobu. No ,ale gazeta zawsze prawdę powie. Prawdę która zainteresuję czytelnika. 
         Lekarze po dłuższych badaniach wypisali mnie ze szpitalu. Podobno nie znaleźli nic niepokojącego w mojej krwi. Mogę wracać do domu. Jednak zostaje. A przynajmniej na chwilę. Zostaje tu i zacznę nowe życie.
         Minęły już dwa tygodnie od śmierci Róży. Jak wspomniałam wcześniej żyję od nowa. Chodzę do liceum w Londynie, pracuje jako kelnerka niedaleko szkoły, a mieszkam w starej zniszczonej kamienicy. Mój grafik jest teraz strasznie zawalony. Z samego rana szkoła. Po szkole do godzin wieczornych (20:00) pracuję w restauracji ,a po pracy przygotowania na następną lekcję.
           Jednak zauważyłam coś dziwnego. Zmieniło się zarówno moje zachowanie jak i wygląd. Stałam się bardziej agresywna. To znaczy... em... to znaczy inaczej! Jeśli ktoś mnie zdenerwuje staje się agresywna i chamska. Jednak na co dzień jestem super-szczęśliwa, pełna życia. Bez względu na to ,że nie mam nic czasu dla siebie. Teraz zaczęłam uprawiać sporty. Jestem teraz w szkole najlepszą atletką. Jednak gdy biegnę czuję się świetnie. Uwielbiam czuć wiatr we włosach. No i co mi się bardzo podoba... bez względu na to ile biegnę nie pocę się. I bez względu na to w czym biegnę... zwłaszcza w szpilkach. Tak, to jest najpotrzebniejszy sport dla kobiety sprint w wysokich butach. Wyostrzyły mi się też zmysły. Moje dłonie zawszę były gorące. Jednak to co mnie najbardziej zlękło to to... ,że temperatura powietrza była dla mnie nie zmienna. Gdy na dworze było -2*C ja czułam jak by było ich 26*C. Teraz wygląd. Moje zawsze zielone oczy, stały się szmaragdowe. Błyszczały zarówno w świetle słońca jak i blasku księżyca. Moja twarz odmłodniała. Nie wyglądałam już jak 19-latka ,a raczej jak młoda 16. Zęby były nieskazitelnie białe. No i włosy... one mnie trochę przeraziły... Wcześniej sięgały mi zaledwie do miednicy, teraz wiją się do ud. Kiedyś były to loki teraz są karbowane. No i kolor... niegdyś rude. A teraz, cieniują mi się. Przedziałek mam czarny ,a końcówki złote. Najpierw czerń, brąz potem idą mi przez rudy ,aż do złotych końcówek.
          Nadszedł nowy dzień weekend. Postanowiłam pobiec do lasu, tak se pobiegać. Zauważam jakąś dziewczynę podchodzi do mnie zagradzając mi drogę. Patrzy na mnie jak bym była jej wrogiem naruszającym jej teren. Obie zaczęłyśmy wyglądać nieprzyjemnie. Zaczęła ze mną rozmawiać.










Rozdział   VI

 

      Minęło już pięć dni naszych "wakacji". Niestety nie mogę spać w nocy. W głębi serca wciąż czuję lęk przed tymi mężczyznami. Jeżeli już zasnę ciągle przed oczami mam .To było straszne.Strach zżerał mnie od środka. Ciągle myślałam ,,Dlaczego właśnie ja?". 
       Pewnego razu w ostatni dzień. Wstaje około godziny ósmej. Róża już dawno powinna stać na nogach. Gdzieś poszła. Zastanawiało mnie tylko gdzie i po co? Łóżko było niezasłane, szuflady po otwierane. Krótko mówiąc zrobiła straszny syf. Od razu po śniadaniu postanowiłam też wyjść sobie na miasto. Szłam zatłoczonymi alejkami Londynu. Wszystko wydawało się tam takie piękne i magiczne. Jednak widząc każdą ciemną uliczkę ogarniał mnie strach. 
       Minęło już osiem godzin. Chciałam pokonać strach i pójść z Różą pod Big Bena. Nie odbierała telefonu. Dzwoniłam do niej z pięć razy i dopiero za szóstym razem poinformowano mnie ,że numer nie istnieje. Nie powiem ta wiadomość mnie trochę zlękła. Dzwonie do hotelu. Oni mówią ,że dziewczyny nie ma na terytorium parceli. 
         Idę sama. jestem już kilometr od budynku. Gdy nagle w ciemnej alei słyszę krzyki. Ktoś płacze. Głos dobiega z pod moich stup. To nie był głos małego dziecka które mu coś nie odpowiada. W tej chwili myślałam ,że zemdleje. Nogi uginały mi się pod ciałem. Z wielkim przerażeniem patrzę w duł. Piwnica. w małym okienku zamiast szyby widzę błyszczące metalowe kraty. Patrze dalej. Serce mi staje. Ci dwaj mężczyźni tam są. Gwałtownie podnoszę głowę spod nóg. 
         Odsuwam się parę metrów i dzwonię na milicję. Przyjechała dość wcześnie. Znaleźli wejście do podziemi. Wyważają drzwi nogą ,a w rękach mają pistolety. Na początku mężczyźni się awanturowali. Patrząc na ich piwnice widziałam tysiące próbówek, strzykawek, tabletek, prochów... Mieli tam całą "plantację" narkotyków. 
           W końcu wychodzą. Faceci obezwłądnieni. A dziewczyna? Nie wychodzi... Dopiero potem policjanci znów tu przyjeżdżają. W tedy szybko patrzę przez kraty i... blond włosy, czerwona kurtka, błękitny telefon... Róża. Leży tam... jak by spała. Jakby... zasnęła po wieki. Jestem tego pewna. Nadmiar narkotyków zabił ją. Policjanci wynoszą dziewczynę w worku.
            Nie... nie.... Moje oczy się mylą. Ona żyje. Ona na pewno żyje! ...Kogo ja próbuję oszukać? Bez niej... nie żyje. Moje życie jest już nic nie warte. Dla rodziców nie istnieje,chłopak ze mną zerwał, przyjaciółka nie żyje,a dla innych jestem suką. Jedyna osoba która jeszcze jest dla mnie kimś to Filip... Wchodzę do piwnicy. Widzę tam karteczkę i długopis. Piszę list do brata. 
,,TEN LIST MA TYLKO PRZECZYTAĆ MÓJ BRAT FILIP! WYŚLIJCIE TO DO GDAŃSKA NA ULICĘ ************ POD NUMER ******Filip, wybacz mi wszystkie moje docinki względem Ciebie. Podczas podróży do Anglii. Róża umarła. Jesteś jedyną istniejącą osobą na której mi zależy. Postanowiłam zakończyć tą udrękę na Ziemi. Chcę... umżeć. Dla niektórych nie żyję już od dłuższego czasu. Zrób coś dla mnie.... jeśli dostaniesz ten list przeczytaj go i spal. Jesteś i będziesz na pierwszym miejscu w moim sercu. Żegnaj na wieki wieków..."
            Płakałam pisząc ten list. Włożyłam go sobie do kieszeni. Gdy będą robili sekcje zwłok zobaczą to i mu dadzą. Przynajmniej powinni tak zrobić. Byłam już kresie wytrzymałości. Niestety zabrali wszystkie próbówki. A jednak... Zostawili jedną strzykawkę, a pod biurkiem leży dziwna czerwona strzykawka. Napełniam strzykawkę substancją. W mojej wyobraźni wstrzykuję sobie to coś do żyły i umieram.
           Jednak tak się nie stało. Kiedy wbiłam sobie igłę w żyłę, zaczęłam strasznie krwawić. Krzyczałam w niebo głosy. Krwawiłam strasznie mocno. Potem zasnęłam... 











Rozdział   V




          Teraz najgorsze pytanie. Kogo wybrać?! Zacznę od eliminacji. Rodzice... Nieeeeee. Jestem dla nich zbędna. W góle nie zwracają na mnie uwagi. No dobra przesadzam. Widzą mnie gdy są w kurzeni. Zawsze gdy muszą na kogoś nawrzeszczeć po pracy to ja staje na linii ognia. To ja w domu obrywam najwięcej. Nie chce mówić ,że żyję w rodzinie patologicznej ,bo to można wywnioskować z moich słów ,ale chodzi mi o to ,że za często ,za bardzo mnie denerwują. A jeśli widzą mnie za często przed telewizorem lub innym elektronicznym urządzeniem od razu trują mi dupę w formie ,,Ucz się!", ,,Co się tak lenisz, do pracy byś poszła!" Co będę narzekać? I tak mi nic to nie da. O Filipie nawet nie myślę. Na 100% nie będzie chciał chodzić tam gdzie ja ,a samego go nie puszczę do Londynu. Długo tak nad tym myślałam i jedyną osobą którą mogę zabrać na tę wycieczkę to Róża.
           Za dwa dni już jedziemy. Róża z wielką ochotą zgodziła się na wyjazd. Wszyscy już wiedzą kto jest zwycięzcą. Teraz każdy chciał mi się podlizać. Szkoda teraz ,że nawet ludzie których miałam za kumpli biorą mnie teraz za wroga. Walizki spakowane. Jeszcze trochę udręki i tydzień wolnego. Już się widzę na tych ulicznych tłokach przy placu głównym.
           Samolot już czeka. Wsiadamy z tłumem na nasze siedzenia. Pilot informuje nas ,że trasa będzie trwała około dwóch godzin. To nie tak długo. Nie chce mi się nic robić w tym samolocie więc wkładam słuchawki w uszy i zasypiam.
           Ktoś zakłóca mój spokuj. To jakaś kobieta. Ta co chodzi w samolocie i pyta czy czegoś nie trzeba podać, ona nazywa się... jakoś nigdy nie mogę spamiętać. Rozespana wychodzę z samolotu. Bierzemy nasze walizki po czym łapiemy jakąś taksówkę. Nasz hotel jest trzy gwiazdkowy, ale nie ma na o narzekać i tak cięgle będziemy chodziły po mieście.
==========================================================================
TEKST   URWANY   ZE   WZGLĘDU
NA   TO   ,ŻE...
==========================================================================
         Stałyśmy pod Big Benem. Zaledwie pięć metrów od nas stali jacyś kolesie. Dziwnie się na nas patrzyli. Czyułam lęk. Miałam taką intuicje ,że dłuższy kontakt z nimi może skończyć się dla nas negatywnym skutkiem. Miałam co do tego rację. Jednak obie popełniłyśmy błąd. Wróciłyśmy od razu do domu.
-Widziałaś tych dwóch kolesi?-pytam.
-Tak-odpowiada ze strachem w oczach.
-Mam co do nich złe przeczucie
-Co?
-No... sama nie wiem. Jeszcze tydzień temu powiedziałabym ,że nic się nie stanie, ale teraz mam co do tego wątpliwości.
-A to niby dlaczego?
-Moje życie staje się filmem. W tej sytuacji coś się powinno stać. Wiesz o co mi chodzi....
-Rozumiem ,ale teraz nie wiem kogo bać się bardziej ich czy ciebie?
-Ale to nie zawsze się sprawdza!
-A kiedy się nie sprawdziło? 
-Kiedy zerwał ze mną Paweł. W filmie ty byś z nim teraz chodziła ,ale ja wiem ,ze ty chodzisz z Adrianem.
-Dobra, nie rób mi stracha  przed nocą bo nie zasnę!










Rozdział   IV
    Wybiła siódma. Normalnie powinnam jeszcze spać. Ciągle staram się zapomnieć o Pawle jednak słabo mi to wychodzi. Moje myśli nie pozwalają mi całkowicie wymazać go ze wspomnień. Sięgam po telefon. Sześć nieodebranych połączeń od.... Pawła. Biorę telefon bliżej siebie i grzebie w ustawieniach. Szukam takich czynności jak: usuń i blokuj. Każdy może się domyśleć o co mi chodzi. Słyszę ,że znowu ktoś chce się do mnie dobić. To Róża. Moja najlepsza przyjaciółka. Tylko jej mogę jeszcze zaufać no ,bo... nie to nie możliwe. Nie jestem w jakimś filmie gdzie zawsze gdy  dziewczyną zerwie chłopak to znaczy ,że jej BFF chodzi z jej byłym no ,ale to życie. Prawda! Odbieram telefon.
-Hallo?
-Jej odebrałaś!
-Co jest?
-Chciałabyś pójść ze mną na miasto? 
-Emmm...-nie, nie chce znów patrzeć na tę wystawę z lukru.-A może wzięła byś Roxi ,a ja Misi tak do parku.
-O super pomysł!
-To o której się widzimy?
-Mi tam pasuje dziesiąta
-No to cześć
         Dobra, czas się ogarnąć. Nie wiem jak inni ,ale ja tego nienawidzę, a zwłaszcza o siódmej. Byłam nie wyspana. Włosy czesałam z zamkniętymi oczami. Długie rude włosy wplątywały mi się pod palce niczym bluszcz. Kiedy mam rozpuszczone włosy to sięgają mi zaledwie do miednicy. Walka z włosami zakończona. Skończyła się końskim ogonem. Teraz makijaż, go niestety nie mogę zrobić nie patrząc. On jest bardziej męczący. No bo trzeba pomalować rzęsy, usta, powieki. Nawilżyć twarz i dużo innych atrakcji. Ubranie się jest jedną z moich ulubionych czynności. Po prostu wybieram jakąś bluzkę, jeansy ,a potem tylko kolorystycznie wybiera się sweter buty i torbę. Zrobiłam już siedem ósmych zadań zostało mi już tylko ogarnąć Misi. To jednak jest proste ,ale długie. Zostało mi około dziesięciu minut. 
           Mój czas właśnie upłynął. Przed drzwiami mojego domu widzę Róże z jej 4-letnim cocer spanielem, jest urocza. Taka biała śnieżynka z brązowymi uszkami. Jednak kiedy Roxi i Misi staną przy sobie można pomyśleć ,że to dwa szczeniaki. Misi wygląda na szczeniaka dla tego ,że jedno ucho jej stoi ,a drugie opada, tak jak Misiowi Uszatkowi. 
            Obie idziemy z psami. Przeszłyśmy z pięć kilometrów. Czuje to po bólu w nogach. Rzadko kiedy robię takie dystanse więc.... Zatrzymałyśmy się w tym parku gdzie widziałam te Winx. Było pusto wypuściłyśmy suki by mogły się pobawić. A same porozmawiać.
-Jak tam u ciebie  Pawłem?
-Dupnie
-Oj, przesadzasz! 
-Zerwał ze mną przez SMS-a
-Jaki IDIOTA! Tylko ostatni dupek zrywa przez telefon! Pogrzało go czy co?! On tam serce ma czy płuco?!
-No
-Jak se z tym radzisz?
-Telefonicznie...
-Co?
-Zablokowałam go po czym usunęłam z kontaktów i wysłałam nie miłą wiadomość
-Nie miłą?-w tedy pokazałam Róży telefon. Zaczęła się śmiać.-I co? Odpisał ci coś?
-Miałam jakieś sześć wiadomości po czy ustawiłam je jako spam. Nawet nie czytałam. 
-Dobra i tak cię już dość wkurzyłam-po tych słowach obie zaczęłyśmy się śmiać. 
         Zabrałyśmy psy i szłyśmy dalej. Przeszłyśmy jeszcze jakieś trzy kilometry. Potem weszłyśmy do mnie do domu. Z chęcią byśmy wypiły teraz kubek gorącej czekolady. Na dworze było dość zimno. Teraz co zrobić. Wypić tą czekoladę z bitą śmietaną, wiurkami z karmelu i płatkami czekoladowymi? Już czuję ,że szybko tego nie z palę, ale inaczej będę sobie marznąć. Nie, to nie na moje nerwy, nie jestem Filipem. Nie potrafię tak "nie marznąć". Razem z NPNZ wchodzimy do domu. Powoli rozglądam się po mieszkaniu. Tak! Na szczęście nikogo nie ma. A zwłaszcza mojego brata-tego małego flirciarza. Robię tą czekoladę. Obie siadamy na kanapie okryte długim kocem i pijące czekoladę. Leci jeden z naszych ulubionych filmów. Długo czekałyśmy na tą chwilę kiedy w końcu w emitują ,,Saga Zmierzch: część 2 Przed Świtem". Obie jesteśmy całkowicie pochłonięte filmem. Koniec.... Tak! Obejrzałyśmy cały film bez niczyjego wtrącania się.
       Nagle słyszę kluczyk do drzwi. Dźwięk obracającego się zamka. Przyszedł... a myślałam ,ze jeszcze zdążę bez żadnych podejżeń wejść na górę. Podchodzi do nas, po czym wskakuje na kanapę.
-Hej dziewczyny! 
-Młody nie w butach!-No bo zdjął kurtkę i w ogóle ,ale buty zostawi na nogach i saida w nich na kanapę. Jednak moje.... polecenie zinterpretował inaczej niż powinien. Zdjął buty z nóg i rzucił nimi ,aż na korytarz.-Kreatywny...
-Co tam oglądałyście?
-Zmierzch 
-I tak nie lubisz
-Szczegół
-A ty wierzysz w potwory?
-Nie róbcie ze mnie idioty!
-Ja tam też nie wierzę, a ty Oliwia? 
-Raczej nie.
-Uuu... Zawachała się!-krzyczy brat.
-Wcale nie!
-A jednak
-Filip uspokuj się
-Bo co?-W tym momencie zaprowadziłam szybkim krokiem go na górę. Potem jednak było można usłyszeć nasze krzyki gdy ja walnęłam go pięścią ,a on ciągnął mnie za włosy. Walka nie trwała tak długo jak zawsze ,ale jednak trochę trwała. Potem zapewne było słychać jak nazwajem na siebie krzyczymy. On został w pokoju a ja zeszłam do Róży.
-Ja powinnam już iść
-Jak chcesz to możesz jeszcze zostać
-Nie dziękuje
-Odprowadzić cię do domu?
-Jak uważasz. 
          Róża pożegnała mnie gdy odprowadzam ją pod sam blok. Pod kozakiem widzę karteczkę, podnoszę ją. To kupon z loterii ma na sobie dzisiejszą datę. Wzięłam go no ,bo... co mam do stracenia? Dzisiaj o dwudziestej czytają wyniki. Nagroda to wyjazd do Anglii. Moje numery to 563-193-560. Czytają wyniki. Szczerze wątpię ,że wygram. Ja miałabym wygrać? Zwyczajna dziewczyna? NIE LETNIA?!
                                                  A jednak... dwa bilety do Anglii są moje....










Rozdział   III

-Przełącz to-rozkazuje ,ale i jednocześnie proszę. 
-Dlaczego?
-Bo nie mam zamiaru jeść obiad widząc jak jakiemuś kolesiowi nogi z tyłka wyrywają 
-Jak ty byś jeszcze go jadła, anorektyczko
No tak, wiem o co mu chodzi. Nazywa mnie anorektyczką ,bo gdy ich obiad to np. kotlet schabowy, duża ilość ziemniaków i surówki, to moja to o połowę mniejsza porcja bez mięsa. No... przy okazji bawię się w wegankę. A wszystko dla głupich ciuchów z marnie wydrukowaną literą S. Trzeba się poświęcać. Nikt nie chce by ich przezywano od beczek czy szmat. Najgorzej jest wtedy gdy moja NPNZ chce iść do nowo otwartej kawiarni. Ciągle kusi mnie zapach słodkich bułeczek z dżemem i ciasta udekorowane jak w filmach. Ona zawsze kupuje coś słodziaśnego i pyta się czy na pewno nie chcę. Zawsze odpowiadam ,że nie ale w głowie myślę całkowicie co innego. Zawsze w tedy kupuję kawę z bitą śmietaną i wirkami karmelu. No bo... nie powiem jej ,że nie bo do szkoły będę chodzić w dresach. Zawsze gdy na nią patrzę myślę ,,Co ona robi? Biega?" Mam wrażenie ,że tylko ja muszę się tak poświęcać. Nawet Filip który zjada podwójne porcje jest chudy jak... Róża.
-Mniejsza przełącz to
-Je ju.... Jaka agresywna się stała
-Grr...-warczę z uśmiechem. 
-Dobra masz....
        Dopiero zauważyłam.... jak mogłam to dostrzec dopiero teraz? Kieszeń tego mało lata jest płaska i coś z niej wystaje. Coś jakby telefon... Za duży. On nie ma tak dużego telefonu. Jego telefon tylko troszkę wystaje z kieszeni. Sięgam wzrokiem dalej. Czarny telefon i złoty pokrowiec. Chwila... duży telefon, złoty pokrowiec i czarny kolor. Ej! To mój telefon!
-Z kont  go masz?!
-Co?
-Telefon!
-Dzwonił o dziewiątej pięć, a ty spałaś więc go pożyczyłem.
-Oddaj go już!
-Dobra masz...
         Wcześniej nazwałam go szczeniakiem. To dlatego ,że według mnie chłopaków trzeba wytresować. A ze względu na wiek to szczeniak. Jestem jednak z siebie dumna ,że nauczyłam go paru sztuczek. To podstawowe polecenia ,ale i tak łatwo nie było. Z trudem nauczył się co to znaczy: Oddaj, morda, won czy zostaw. Na niego jednak niedziałąją typowe sztuczki dla psa ,bo zawsze gdy mówiłam ,,waruj" to delikatnie podnosił lewą brew. Eh.. żeby tak mylić polecenia....
          Popatrzyłam w telefon jedno nie odebrane połączenie, dwa SMS-y. Od tej samej osoby. Od mojego chłopaka Pawła. Patrzę na pierwszego SMS-a ,,Spotkajmy się dziś o 13 w parku pod pomnikiem." O trzynastej?! Toć jest już szesnasta! Jestem pewna ,że nie uwierzy ,że szykowałam się tyle godzin... a poza tym to pewnie już tam go nie ma. No dobra. Co jest w drugim? ,,Szkoda ,że nie przeszłaś chciałem ci coś powiedzieć a mianowicie..." Nie. Nie mam zamiaru dokończyć czytać tej wiadomości. Każdy się może domyślić ,że ten cham ze mną zerwał! Nie... nie wytrzymam. Pierwsze co robię to piszę do niego SMS-a o treści dość wulgarnej. Zęby mam mocno zaciśnięte ,a z oczy spływają mi łzy. Wiadomość wysłana. Biegnę na górę do swojego pokoju. Drzwi zatrzaskuję za sobą. Słyszę kroki. 
-Oliwia... przepraszam cię-mówi z poczuciem winny.
Drzwi lekko się uchylają, a Filip wchodzi.
-Sory... 
-Nie masz za co mnie przepraszać
-Jak to?
-Nawet jakby telefon leżał na miejscu nie spojrzałabym na niego.
-Co się stało? 
-Nic
-Nauczyłem się ,że jak dziewczyna mówi nic ze łzami w oczach to znak ,że kłamie a coś jest na rzeczy.
-Był sobie taki dupek...
-Ja?
-Nie-odpowiadam ze śmiechem.
-Już wszystko rozumiem-podszedł do mnie bliżej i złapał mnie za rękę mówiąc ,,To nie pierwsze ,ani ostatnie twoje zerwanie"


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz