28.02.2015
Nowe opowiadanie
Znudziło mi się już pisanie Pamiętnika Phoenix'a i może kiedyś go skończę ,ale na tą chwilę zaczynam pisać nowe opowiadanie ,,Galopem przez zazdrość"
Zapamiętajcie
DNIA 07.03.2015 ADRES BLOGA BĘDZIE ZAMIAST Ogniwils.blogspod.com BĘDZIE Bloogmiks.blogspod.com
Czerń biel i róż..
Blog zmienił nazwę i wygląd. Z tego ,że będę pisać różne opowiadania wygląd jest uniwersalny. A dokładniej dopasowany do mojego charakteru.
27.02.2015
Pamiętnik Phoenix'a
Rozdział XX
Wszędzie jest bardzo ciemno. Nic nie widać dookoła. Niczym pusta przestrzeń w której nic się nie dzieje. Moje oczy zamykają się po czym próbuje otworzyć je w kompletnie innym miejscu. Ciągle nie widzę kompletnie nic. Idę przez oślepiające ciemności gdy nagle widzę czarną płonącą różę w ręku całkowicie nie znanej mi staruszki. Podchodzę do niej. Jej twarz jest zasłonięta kapturem. Kobieta zaczęła coś do mnie mówić. Nie miałam jednak pojęcia co ona chce mi przekazać. Zwraca się do mnie językiem całkiem mi obcym. Podniosła różę do góry ,a ona oświetliła drogę. Nie widziałam już ciemności lecz wysokie kamienice i małe stragany. Czuję jak bym już gdzieś widziała ten widok. Chciałam lepiej przypatrzyć się straganom, gdy nagle...
- Aaa! - krzyczę przestraszona.
- No wiesz ty co? Aż tak się mnie boisz? - mówi uśmiechnięty do mnie Fred.
- Sory po prostu...
- Co?
- Nic... już nic...
Oboje szliśmy w stronę plaży. Zasnęłam dość daleko od Lasu i miejsca spotkania z resztą. Przez całą drogę rozmawiałam z chłopakiem. Genialnie się z nim rozmawiało. Był sympatyczny i zabawny. Nasze tempo automatycznie się zwolniło. W tym momencie sama już nie miałam pojęcia co myśleć o Fredzie. Po jakimś czasie naprawdę musieliśmy się pośpieszyć. Już w postaci zwierząt biegliśmy na plaże. Jednak ciągle kopaliśmy pod sobą dołki. Kto dobiegł pierwszy? Nie wiadomo. Jednak tak zaczęło mi się kręcić w głowie ,że gdy byliśmy już na miejscu nie miałam pojęcia czy mi się wydaje ,czy Mira ma nie naturalny kolor włosów.
- Co to jest?! - krzyczy Maya do Kristoffera.
- Czy mi się wydaje czy Mira ma błękitne włosy?
- To była praktykantka i pomyliła żółtą farbę z niebieską - tłumaczy się Kristoffer.
- Nie zobaczyła ,że jedna farba jest niebieska ,a druga żółta?! Co ona daltonista?! - mówi zdenerwowana Kelly. - Na 100m widać ten błękit. Każdy wampir ją ujrzy!
- Nie szkodzi wiele dziewczyn ma dziwny kolor włosów... nawet 67-latki - mówi spokojnie Kat. - Macie te ubrania?
Po tych słowach każdy rzucił na ziemie to co miał. A ja i Fred dopiero wtedy odmieniliśmy się. Dziewczyna poszła przebrać się za krzaki. Zaczęła toczyć się dyskusja na temat gdzie ją przenocować. Kto się nią zajmie. Ona od lat nie miała kontaktu z ludźmi z zewnątrz. Każdy stanowi dla niej zagrożenie. Wszyscy z góry wiedzieliśmy ,że bez względu na to gdzie będzie i tak ją znajdą. Te lata udało jej się przeżyć cudem. Mira jednak jest za słaba. Dźwięk nic jej nie da. Robi dobrą minę do złej gry. Jest tajemnicza i nie za sympatyczna wśród "przyjaciół" ,jednak w obecności lęku. Nie jest w stanie nic zrobić. Nie będzie kolejne wieki spędzała z dorszami norweskimi. Nikt nie przyjmie do domu kompletnie obcej dziewczyny. Nasza rozmowa została przerwana. Mira przyszła do nas w swoich nowych ubraniach.
- I co? - pyta znacznie weselej niż zazwyczaj.
- Świetnie - odpowiada nie pewnie Maya. Mira naprawdę wyglądała ładnie. Jednak Maya nie chciała dopuścić do siebie myśli o jej śmierci.
- Mira ,a tobie nie zimno? - pyta opiekuńczo Kris.
- Nie - mówi znów poważnie jak wcześniej.
- Teraz najgorsze... - Mówi z przerażeniem Kat.
- Co?! Przecie ja już potrafię wymawiać ,,s"
- Trzeba cię nauczyć żyć ,jak normalna 15-latka - uświadamia Mirze, Kelly. W oczach wielu chłopaków zobaczyłam zdziwienie i przerażenie. Ach! No oczywiście, co im może kojarzyć się z 15-letnią dziewczyną jak nie pierwsza ciąża. A ja zaczęłam rozmyślać dlaczego zawsze piszę ich imię lub chłopacy ,a nie mężczyźni. Tylko jedno im w głowach. No cóż... ten wiek.
Zakupiliśmy jej brązowe szkła kontaktowe. Nie mogliśmy pozwolić ,by ktokolwiek ujrzał jakiegoś mężczyznę w oczach niebieskowłosej.
Pierwsze godziny ucywilizowania Miry były udręką. Wcale się nie uśmiechała ,a jak już to zrobiła, wyglądało to strasznie sztucznie. Dziewczyna szybko się denerwuje. Podczas przymierzania butów natknęła się na szpilki. To jednak nie są buty dla niej. Po pierwszym upadku wzięła szpilkę i rzuciła nią o ścianę. Jednak na nasze szczęście nie wyrządziła żadnych szkód, ale od obuwniczego mieliśmy trzymać się z dala. Nie powiem. Mira to mądre dziecko. Uczy się zaskakująco szybko. Gdy byliśmy w innych miejscach ,nie denerwowała się już tak bardzo. No może nie wliczając restauracji. Prawdziwe jedzenie tak bardzo jej posmakowało ,że była w stanie pożreć całe 18 porcji. Może inaczej. Chciała to zrobić jednak sztućce za bardzo utrudniały sprawę. Według Miry ,,Po co bawić się tymi "sztućcami" skoro mamy ręce?". Jej marzenie powoli się spełnia. Od dłuższego czasu kultura dobrego wychowania ,nie obowiązuje jedząc fast foodów.
Zegar w miejscu nie staje. Czas płynie z nurtem, a Big Ben wybił 00:00. To koniec - trzeba odejść.
- Aaa! - krzyczę przestraszona.
- No wiesz ty co? Aż tak się mnie boisz? - mówi uśmiechnięty do mnie Fred.
- Sory po prostu...
- Co?
- Nic... już nic...
Oboje szliśmy w stronę plaży. Zasnęłam dość daleko od Lasu i miejsca spotkania z resztą. Przez całą drogę rozmawiałam z chłopakiem. Genialnie się z nim rozmawiało. Był sympatyczny i zabawny. Nasze tempo automatycznie się zwolniło. W tym momencie sama już nie miałam pojęcia co myśleć o Fredzie. Po jakimś czasie naprawdę musieliśmy się pośpieszyć. Już w postaci zwierząt biegliśmy na plaże. Jednak ciągle kopaliśmy pod sobą dołki. Kto dobiegł pierwszy? Nie wiadomo. Jednak tak zaczęło mi się kręcić w głowie ,że gdy byliśmy już na miejscu nie miałam pojęcia czy mi się wydaje ,czy Mira ma nie naturalny kolor włosów.
- Co to jest?! - krzyczy Maya do Kristoffera.
- Czy mi się wydaje czy Mira ma błękitne włosy?
- To była praktykantka i pomyliła żółtą farbę z niebieską - tłumaczy się Kristoffer.
- Nie zobaczyła ,że jedna farba jest niebieska ,a druga żółta?! Co ona daltonista?! - mówi zdenerwowana Kelly. - Na 100m widać ten błękit. Każdy wampir ją ujrzy!
- Nie szkodzi wiele dziewczyn ma dziwny kolor włosów... nawet 67-latki - mówi spokojnie Kat. - Macie te ubrania?
Po tych słowach każdy rzucił na ziemie to co miał. A ja i Fred dopiero wtedy odmieniliśmy się. Dziewczyna poszła przebrać się za krzaki. Zaczęła toczyć się dyskusja na temat gdzie ją przenocować. Kto się nią zajmie. Ona od lat nie miała kontaktu z ludźmi z zewnątrz. Każdy stanowi dla niej zagrożenie. Wszyscy z góry wiedzieliśmy ,że bez względu na to gdzie będzie i tak ją znajdą. Te lata udało jej się przeżyć cudem. Mira jednak jest za słaba. Dźwięk nic jej nie da. Robi dobrą minę do złej gry. Jest tajemnicza i nie za sympatyczna wśród "przyjaciół" ,jednak w obecności lęku. Nie jest w stanie nic zrobić. Nie będzie kolejne wieki spędzała z dorszami norweskimi. Nikt nie przyjmie do domu kompletnie obcej dziewczyny. Nasza rozmowa została przerwana. Mira przyszła do nas w swoich nowych ubraniach.
- I co? - pyta znacznie weselej niż zazwyczaj.
- Świetnie - odpowiada nie pewnie Maya. Mira naprawdę wyglądała ładnie. Jednak Maya nie chciała dopuścić do siebie myśli o jej śmierci.
- Mira ,a tobie nie zimno? - pyta opiekuńczo Kris.
- Nie - mówi znów poważnie jak wcześniej.
- Teraz najgorsze... - Mówi z przerażeniem Kat.
- Co?! Przecie ja już potrafię wymawiać ,,s"
- Trzeba cię nauczyć żyć ,jak normalna 15-latka - uświadamia Mirze, Kelly. W oczach wielu chłopaków zobaczyłam zdziwienie i przerażenie. Ach! No oczywiście, co im może kojarzyć się z 15-letnią dziewczyną jak nie pierwsza ciąża. A ja zaczęłam rozmyślać dlaczego zawsze piszę ich imię lub chłopacy ,a nie mężczyźni. Tylko jedno im w głowach. No cóż... ten wiek.
Zakupiliśmy jej brązowe szkła kontaktowe. Nie mogliśmy pozwolić ,by ktokolwiek ujrzał jakiegoś mężczyznę w oczach niebieskowłosej.
Pierwsze godziny ucywilizowania Miry były udręką. Wcale się nie uśmiechała ,a jak już to zrobiła, wyglądało to strasznie sztucznie. Dziewczyna szybko się denerwuje. Podczas przymierzania butów natknęła się na szpilki. To jednak nie są buty dla niej. Po pierwszym upadku wzięła szpilkę i rzuciła nią o ścianę. Jednak na nasze szczęście nie wyrządziła żadnych szkód, ale od obuwniczego mieliśmy trzymać się z dala. Nie powiem. Mira to mądre dziecko. Uczy się zaskakująco szybko. Gdy byliśmy w innych miejscach ,nie denerwowała się już tak bardzo. No może nie wliczając restauracji. Prawdziwe jedzenie tak bardzo jej posmakowało ,że była w stanie pożreć całe 18 porcji. Może inaczej. Chciała to zrobić jednak sztućce za bardzo utrudniały sprawę. Według Miry ,,Po co bawić się tymi "sztućcami" skoro mamy ręce?". Jej marzenie powoli się spełnia. Od dłuższego czasu kultura dobrego wychowania ,nie obowiązuje jedząc fast foodów.
Zegar w miejscu nie staje. Czas płynie z nurtem, a Big Ben wybił 00:00. To koniec - trzeba odejść.
24.02.2015
Wielka Brytania
Ja wiem ,że Anglia to nie ustający deszcz, ale udajmy sobie ,że tam jest taka sama pogoda jak w Polsce. Taki głupi błąd...
21.02.2015
Pamiętnik Phoenix'a
Rozdział XIX
- Ochronimy cię - mówi zupełnie poważnie Thomas.
- Poważnie?! - pytamy wszyscy na raz.
- Oczywiście, Aro na pewno nie wie o twoim istnieniu?
- Narażacie śię...
- Musimy to zrobić - mówi Kelly. Chciałam ich wtedy o tyle spytać. Jednak czasu było zbyt mało ,a pytań za wiele. Nawet nie mogłam wydusić z siebie prostego pytania ,,Jak się nazywasz?". I tak ,reszta watahy myślała podobnie. Widać było ,że dziewczyna czuję się trochę zdezorientowana.
Dziewczyna została zabrana na plaże. Mieliśmy się tam rozluźnić i porozmawiać na spokojnie. Słońce zachodziło, woda szumiała ,a blask ogniska odbijał nam się w oczach. Wokół ogniska leżały trzy, duże, zagrzybione kłody.
Te pytania wciąż siedziały mi w głowie jednak nie mogłam ich wymówić. Czułam jakby w moim gardle siedziała wielka kula odbierająca mi mowę. Niestety. Zostało mi tylko słuchanie o tajemniczej dziewczynie.
- Jakim jesteś magiem? - mówi Zag.
- Śpecjalizuje śię wyłącznie w częśtotliwości.
- Jak to możliwe ,że przeżyłaś? Przecież nie miałaś jedzenia, nie widzisz - pyta zaciekawiona Maya.
- Żywię śię dzwiękiem. Śpiewem ptaków i szumem wód.
- Masz pojęcie jak wyglądamy? - mówi Kristoffer.
- Oczywiście, wstań - mówi z początku do Kristoffera po czym podchodzi do Thomasa kierując słowo ,,wstań" do niego.
Widać ,że ani ja ,ani Thomas ani nikt inny nie mamy pojęcia o co chodzi czarnowłosej. Wymieniliśmy spojrzenia. Kiedy chłopak wstał na nie rozkaz i nie prośbę mag położył swoją dłoń na policzku chłopaka dotykając opuszkami palców brązowych włosów chłopaka. Thomas stał w miejscu i ani śmiał drgnąć. Zresztą tak jak i ja. Wszyscy z zapatrzeniem patrzyliśmy na maga i wilka. Po chwili zobaczyłam jak ona zamyka oczy ,a jej dłoń z policzka robi trasę z punktu A do B do C i do D. Jak wolnym, płynnym ruchem dotykała go z policzka do szyi po czym następnym punktem było chwilowe zatrzymanie się na sercu po czym dłoń jej przemieściła się do ramienia. W tym miejscu oderwała rękę od chłopaka. W tym momencie zerknęłam na moje dłonie po czym zrobiłam to ponownie ,ale tym razem chowając je za plecami. Na dłoniach powoli zaczęły pojawiać mi się żyły. Musiałam jakoś ukryć te oznaki niezamierzonej i chorej zazdrości.
Zaczęła nam wymieniać o nim różne rzeczy i uzasadnienie swojej odpowiedzi. Najgorsze ,że wszystko się zgadzało od brązowych włosów ,aż po blado - wampirzy odcień skóry. Zapewne mogła by określić tak wygląd każdego z nas.
- Wzrok osłabia ludzi. Maśkuje on inne ważne zmysły których na co dzień wydają nam się zbyteczne. Jeśli wydaje wam się ,że ciągle używacie zmysłu dotyku to jesteście w błędzie. Prawdziwym dotykiem potrafilibyście określić kolor skóry, włosów lub masy ciała. A nie... coś o treści gdzie mój telefon w torebce.
Dziewczyna mówiła nam o innych rzeczach właśnie tego typu. Czy to prawda ,że wzrok odbiera nam wartość innych zmysłów? Czy po prostu tak długo żyje w samotności ,że ma jakieś odloty.
- ...Nieśtety... gdy odebrano mi wzrok śtraciłam też możliwość czytania i pogłębiania mojej wiedzy. Nie mam jak się uczyć nowych zaklęć.
- Aro po wyeliminowaniu innych gatunków zabronił ,by ludzie wiedzieli o naszym istnieniu wszystko co z tym związane zostało spalone w popiół.
- Na szczęście dla mocy częstotliwości nie śą potrzebne żadne zaklęcia.
- Potrafisz coś? - pyta już zaciekawiona tą całą sytuacją Kat.
- Śłyszę to co mówią nietoperze i dźwięki tak wyśokie ,że usłyszą to tylko szczury i śkorpiony. A! No i głośne myśli.
- Głośne? - pyta nie pewnie Zag.
- Tak, to takie jak na przykład ,,Niech nikt mnie nie znajdzie, niech nikt mnie nie ujrzy". A ciche to takie które masz na co dzień, lub na które uwagi nie zwraca.... - nie dokańcza dziewczyna patrząc ślepym wzrokiem. Po chwili jednak odpowiedziała. - Oczywiście.
- Dobra koniec! - w końcu wykrztusiłam z siebie te dwa słowa o które mi w ogóle nie chodziło. Byłam już znudzona i zdenerwowana. Nie chciało mi się już słuchać o jej biedocie i strasznym losie. Nie wiem jeszcze co i jak ,ale skoro mamy ją chronić to chociaż chce wiedzieć jak. - Jak mamy chronić ten Relikt przed Aro.
- Może i jeśtem ślepa ,ale nie głucha! Ja śłyszę jak jak ci śerce bije! - mówi dość zdenerwowana dziewczynka.
- Dobra dziewczyny, stop! - mówi Kris.
- Oliwia ma rację, jeden zwolennik i ona już nie żyję - odzywa się zdenerwowany naszym zachowanie Zag.
- Nie możemy jej schronić w Lesie ,bo to mag - mówi rozczarowanym tonem Kelly.
- To zmieńmy jej wygląd! - mówi jak zawsze entuzjastycznie Maya.
- Zag, nauczy ją mówienia litery ,,s" ,dziewczyny dadzą jej stare za małe ubrania ,a ja zabiorę ją do fryzjerki mojej siostry - sugeruje Kristoffer. No racja, dziewczyna nie dość ,że jest od nas młodsza to na dodatek chuda i drobna. Sama skóra i kości.
- Ona śmierdzi padliną... - mówię znacznie ciszej.
- Jak się nazywasz? -pyta Thomas.
- A licho wie jak... Tyle lat żyję z wiewiórkami ,bez kontaktu z ośobami z zewnątrz ,że nie dziwcie mi się iż zapomniałam właśnego imienia - mówi ciągle zdenerwowana dziewczyna.
- Masz 16lat prawda?
- Udajmy ,że 15... - mówi bardzo zniechęcona. - Chce mieć na imię Mira! - odzywa się pełna pewności siebie.
- Łeb mnie nawala, kiedy mam być w lesie? - mówie ze wściekłością wewnętrzną.
- Dobra masz rację, widzę tu każdego o 20. Mira nie ruszaj się stąd.
- Oczywiście
==========================================================================
- Dobra koniec! - w końcu wykrztusiłam z siebie te dwa słowa o które mi w ogóle nie chodziło. Byłam już znudzona i zdenerwowana. Nie chciało mi się już słuchać o jej biedocie i strasznym losie. Nie wiem jeszcze co i jak ,ale skoro mamy ją chronić to chociaż chce wiedzieć jak. - Jak mamy chronić ten Relikt przed Aro.
- Może i jeśtem ślepa ,ale nie głucha! Ja śłyszę jak jak ci śerce bije! - mówi dość zdenerwowana dziewczynka.
- Dobra dziewczyny, stop! - mówi Kris.
- Oliwia ma rację, jeden zwolennik i ona już nie żyję - odzywa się zdenerwowany naszym zachowanie Zag.
- Nie możemy jej schronić w Lesie ,bo to mag - mówi rozczarowanym tonem Kelly.
- To zmieńmy jej wygląd! - mówi jak zawsze entuzjastycznie Maya.
- Zag, nauczy ją mówienia litery ,,s" ,dziewczyny dadzą jej stare za małe ubrania ,a ja zabiorę ją do fryzjerki mojej siostry - sugeruje Kristoffer. No racja, dziewczyna nie dość ,że jest od nas młodsza to na dodatek chuda i drobna. Sama skóra i kości.
- Ona śmierdzi padliną... - mówię znacznie ciszej.
- Jak się nazywasz? -pyta Thomas.
- A licho wie jak... Tyle lat żyję z wiewiórkami ,bez kontaktu z ośobami z zewnątrz ,że nie dziwcie mi się iż zapomniałam właśnego imienia - mówi ciągle zdenerwowana dziewczyna.
- Masz 16lat prawda?
- Udajmy ,że 15... - mówi bardzo zniechęcona. - Chce mieć na imię Mira! - odzywa się pełna pewności siebie.
- Łeb mnie nawala, kiedy mam być w lesie? - mówie ze wściekłością wewnętrzną.
- Dobra masz rację, widzę tu każdego o 20. Mira nie ruszaj się stąd.
- Oczywiście
==========================================================================
Komentarze inspirują
=================================================================
19.02.2015
Faceci...
Sory ,że już 3 raz zmieniam zdjęcie mężczyzny z 18 rozdziału. Po prostu:
1 spełniał wymogi ,ale kojarzę go.
2 nie spełniał wymogów i był kolorowy!
3 Tylko taki mi został .
1 spełniał wymogi ,ale kojarzę go.
2 nie spełniał wymogów i był kolorowy!
3 Tylko taki mi został .
17.02.2015
Pamiętnik Phoenix'a
Rozdział XVIII
Przebudziłam się. Przez
chwilę zdziwiło mnie moje niskie pole widzenia. No tak. Zapomniałam
,że ja wciąż jestem zwierzęciem. Teraz czuję znacznie mniejszy
zapach mięsa ,ale większy wilków i... tego zapachu nie znam.
Próbuję znaleźć źródło woni. Dochodzi ona z dołu. Odsuwam się
trochę od urwiska. Biorę rozpęd i skaczę.
To co teraz czułam było
niesamowite. Czas się dla mnie zatrzymał. Czułam się wręcz
uskrzydlona. Teren wokół mnie wbrew normą nie był zielony, ale
biały. Nie mam tu namyśli śniegu. Tak mi się po prostu zdawało.
Klif był wysoki. Dla normalnego człowieka ta wysokość jest bardzo niebezpieczna. Dla wampira i kogoś nietrzeźwego bolesna lub po prostu
zwyczajna. Nie pomyślałam o tym jaka jest dla wilka. No tak. Cała
ja. Najpierw czynię potem dopiero myślę. Nagle orientuje się iż
znów jestem w ludzkiej skórze to znaczy ,że... Ałł!
Powoli podnoszę ciężkie powieki. Są za ciężki. Znów zamykam oczy. Czynności powtórzyłam jeszcze trzy razy. Dopiero teraz mi się udało. Ciężko podnoszę głowę od ziemi. Usiadłam w rozkroku oglądając moją kolekcję siniaków. Sięgam po telefon. Przeglądając się w szybce ekranu widzę nie kogoś lecz coś. W odbiciu nie widziałam siebie lecz ,, panią lekkich obyczajów". No , ale co się dziwić. Przylegająca sukienka, brak obuwia, roztrzepane włosy, siniaki i żyły. Aż szkoda wymieniać dalej.
Dopiero teraz zauważyłam żyły i moje nienaturalne, świecące, złote oczy. Zauważyłam również ,że stałam się osobą wścibską. Czując ten tajemniczy zapach nie mogła stać w miejscu. Ja wręcz musiałam go odnaleźć. Im bliżej byłam tego obiektu tym wyraźniej go czułam. To już nie był ten sam zapach. Ten zapach zmieszał się z kwaśnym ludzkim smrodem. Gdy widziałam już osobnika myślałam ,że się porzygam. Mdliło mnie okropnie. Jeszcze tylko tego mi brakowało.
Postać odwraca się w moją stronę. Jednak nie patrzy na mnie ,a na coś obok mnie. Byłą drobna. Jej cera była koloru śniegu. Miała garbaty nos i krótkie rzęsy. Wyglądała młodo. Miała około 15lat. Jednak to była tylko jej twarz. Włosy czarne jak węgiel i tłuste jak makaron. Schowane były za starą szmatą. Nosiła wyblakłą beżową suknię z paskiem. Chodziła boso. Jej ubrania były strasznie nie modne. O ile pamiętam widniały na moim zachlapanym kawą podręczniku od historii za czasów I Wojny Światowej.
Kiwając się na boki z szyderczym uśmiechem i świecącymi się na złoto oczami wolno podchodziłam do dziewczyny.
- A ty nie powinnaś ten relikt oddać do muzeum? - mówię z nie zmywającym mi się z twarzy radością.
- Zośtaw mnie.... - Mówi prawie ze łzami w oczach.
- Toć cię nawet palcem nie tknęłam - mówię z całkowicie sztucznym smutkiem.
- Czego ode mnie żądasz? - Co? Żądasz? Dziewczyno skąd tyś się wzięła? Kto tak jeszcze mówi? Teraz mówi się krótko, zwięźle, chamsko i na temat ,,Czego?!"
- Chcę cię tylko poznać laleczko - mówię coraz bliżej ,,dziewki".
- Idź! Nie chcę ci zrobić żadnej krzywdy! - mówi zalewając się łzami z zaciśniętymi zębami.
- Nie skacz tak króliczku ,bo jeszcze upadniesz! - Mówię z wystającymi ,żyłami i kłami. Wtedy trzymam dziewczynę za brodę. Patrząc w jej oczy widziałam biel. - Ślepa? - Mówię łagodniej niż poprzednio.
Powoli podnoszę ciężkie powieki. Są za ciężki. Znów zamykam oczy. Czynności powtórzyłam jeszcze trzy razy. Dopiero teraz mi się udało. Ciężko podnoszę głowę od ziemi. Usiadłam w rozkroku oglądając moją kolekcję siniaków. Sięgam po telefon. Przeglądając się w szybce ekranu widzę nie kogoś lecz coś. W odbiciu nie widziałam siebie lecz ,, panią lekkich obyczajów". No , ale co się dziwić. Przylegająca sukienka, brak obuwia, roztrzepane włosy, siniaki i żyły. Aż szkoda wymieniać dalej.
Dopiero teraz zauważyłam żyły i moje nienaturalne, świecące, złote oczy. Zauważyłam również ,że stałam się osobą wścibską. Czując ten tajemniczy zapach nie mogła stać w miejscu. Ja wręcz musiałam go odnaleźć. Im bliżej byłam tego obiektu tym wyraźniej go czułam. To już nie był ten sam zapach. Ten zapach zmieszał się z kwaśnym ludzkim smrodem. Gdy widziałam już osobnika myślałam ,że się porzygam. Mdliło mnie okropnie. Jeszcze tylko tego mi brakowało.
Postać odwraca się w moją stronę. Jednak nie patrzy na mnie ,a na coś obok mnie. Byłą drobna. Jej cera była koloru śniegu. Miała garbaty nos i krótkie rzęsy. Wyglądała młodo. Miała około 15lat. Jednak to była tylko jej twarz. Włosy czarne jak węgiel i tłuste jak makaron. Schowane były za starą szmatą. Nosiła wyblakłą beżową suknię z paskiem. Chodziła boso. Jej ubrania były strasznie nie modne. O ile pamiętam widniały na moim zachlapanym kawą podręczniku od historii za czasów I Wojny Światowej.
Kiwając się na boki z szyderczym uśmiechem i świecącymi się na złoto oczami wolno podchodziłam do dziewczyny.
- A ty nie powinnaś ten relikt oddać do muzeum? - mówię z nie zmywającym mi się z twarzy radością.
- Zośtaw mnie.... - Mówi prawie ze łzami w oczach.
- Toć cię nawet palcem nie tknęłam - mówię z całkowicie sztucznym smutkiem.
- Czego ode mnie żądasz? - Co? Żądasz? Dziewczyno skąd tyś się wzięła? Kto tak jeszcze mówi? Teraz mówi się krótko, zwięźle, chamsko i na temat ,,Czego?!"
- Chcę cię tylko poznać laleczko - mówię coraz bliżej ,,dziewki".
- Idź! Nie chcę ci zrobić żadnej krzywdy! - mówi zalewając się łzami z zaciśniętymi zębami.
- Nie skacz tak króliczku ,bo jeszcze upadniesz! - Mówię z wystającymi ,żyłami i kłami. Wtedy trzymam dziewczynę za brodę. Patrząc w jej oczy widziałam biel. - Ślepa? - Mówię łagodniej niż poprzednio.
- Tak.. - odpowiada nie pewnie.
Dłużej popatrzyłam jej w oczy i... zobaczyłam mężczyznę.
- Przyznaj się, jesteś ostatnią czarodziejką na świecie
- Nie wiem o czym mówisz... - odpowiada nieśmiało.
- Masz białe oczy, jesteś ślepa, nosisz ubrania za czasów I Wojny Światowej - Jesteś dziewczyną z legendy.
- Nie mam pojęcia o czym do mnie mówisz
- Nie próbuj się stąd ruszyć nawet o krok
- Dobrze....
Zaczęłam biec ,gdy postać straciła mnie z pola widzenia zmieniłam się w wilka i biegłam ,aż do Lasu. Wszyscy tam byli prócz Freda. Nawet Katy. Dziewczyny rozmawiały podczas gdy Thomas i Kristoffer walczyli. Szybko mnie spostrzeżono. Gdy patrzyłam na chłopaków Thomas został rzucony 3m od Kristoffera. [= znaczy ,że rozmawiają jako wilki]
= Nigdy nie patrzy na boki gdy walczysz - odezwał mi się w mojej głowie Kris.
= To się nie liczy - zaprzecza Thomas.
= Wmawiaj se tak, wmawiaj - odrzekł Kristoffer.
W tym momencie każdy był już wilkiem, no prócz Kat. Zaczęłam biec w stronę czarodziejki. Wszyscy byliśmy już na miejscu. Patrzyliśmy na dziewczynę. Wydawała się przerażona jej mina mówiła ,,Rozumiem i godzę się z faktem ,iż jestem skazana na śmierć". Na jej oczach zmieniliśmy się w ludzi.
- Kto to jest? - pyta poważnie Thomas.
- Według mnie, dziewczyna z legendy - odpowiadam pewnie.
- Co?! - pyta się Maya. - To niby jest ostatni mag na świecie?!
- Kat? - mówi Kelly patrząc na wampirzycę.
Kat podeszła powoli do dziewczyny.
- Czy jesteś ostatnim magiem na świecie? - pyta spokojnie Kat.
- Nie zamierzam śię do ciebie odzywać. Nic wam wszyśtkim do tego!
- Kochanie - mówi łagodnie Kelly. - Ta osoba przed tobą to wampirzyca z darem rozróżniania prawdy od kłamstwa. Ona potrafi określić czy nas nie oszukujesz. Więc bądź rzesz tak miła i powiedz czy ty jesteś magiem. - mówi już poirytowana wilczyca.
- W jej oczach jest jakiś facet - mówi Katy.
- Jeśtem ostatnim magiem na świecie. No proszę, zabierzcie mnie do Aro i niech on zabije mnie z czyśtym śumieniem. Czekam na ten moment od ponad 100 lat. Pogodziłam się z własną śmiercią już lata temu.
- Mówi prawdę
Po tych słowach każdy spojrzał ,na Thomasa. Tylko on mógł podjąć tą decyzję. Było by lepiej gdyby powiedziała ,że ona kłamie. Wtedy Fred zrobiłby swoje ,,czary - mary" i sprawa załatwiona. Jednak to była trudniejsza decyzja. Osobiście nie potrafiłabym podjąć tej decyzji. Propozycji jest parę.
a) Zabić
b) Dołączyć do watahy
c) Oddać Aro
d) Zostawić
e) Ucywilizować
Chłopak spojrzał nam wszystkim w oczy. Podszedł do maga i jego powieki opadły na pół sekundy po czym wym samym nic nie mównym wyrazem twarzy powiedział krótko...
==========================================================================
Komentarze inspirują
==========================================================================
16.02.2015
♥!
Od tygodnia patrzę na statystyki odbiorców i co widzę? 20, 25, 27! nie no uwielbiam ten widok a was Koffam ♡! Dzięki że ze mną jesteście
14.02.2015
(Wszyscy to wiemy)
Dziś są walentynki i niektórzy mogą oczekiwać jakiegoś romantycznego rozdziału. Muszę was jednak za nie będzie miłości smucić. W tym fragmencie nie będzie nic związanego z miłością ,gdyż pojawia się nowa postać.
10.02.2015
Pamiętnik Phoenix'a
Rozdział XVII
Otwieram oczy. Widzę to co zawsze. Syf. Przez to wszystko zapomniałam o higienie otoczenia. Wstaję z łóżka i biorę telefon. Całą rękę mam w kurzu. Jutro będę musiała się ogarnąć i to wszystko posprzątać. Gdy patrzę na to już czuję zmęczenie. Zamykam oczy i znów kładę się spać.. Nie mogę. Gdy wstałam i posłałam łóżko nie czułam się już ,aż tak zmęczona.
Z u biegiem czasu czułam się coraz lepiej, "żywiej". Z czasem zaczęłam się dziwnie zmieniać. Częściej uśmiechałam się do lustra. To jednak nie był ,ani mój normalny uśmiech ,ani coś w stylu słodka idiotka. Był... inny. Moje zęby wybieliły się jeszcze bardziej niż wcześniej ,a kły były bardziej zauważalne. Gdy podciągnęłam rękaw na moich rękach była delikatna o szorstkich końcówkach sierść. Miałam dziwny przypływ... wilczości. Taki jak w legendzie. Jednak był on o wiele mniejszy. Przed wyjściem do Lasu spojrzałam w lustro. Nie wiem co, ani kogo tam widziałam. Czy postać z lustra to ja? Czy wilk? A może coś pomiędzy...
W Lesie nikogo nie było. Nie czułam ich wilczych zapachów. Jednak czułam ,że ktoś na mnie patrzy. Na dłoniach widziałam ,żyły które nie były wywołane gniewem. Tym razem, miałam przyległą kieckę i szpile. Po co? Nie mam pojęcia. Czuję ,że te oczy są coraz bliżej mnie. Widzą każdy mój ruch, słyszą każdy oddech, czują mój lęk przed nimi i niepewność kierowaną w ich stronę. Podnoszę prawą rękę na wysokości mojej twarzy, odsuwam ją. Co chciałam przez to osiągnąć? Zobaczyć mój lęk i wątpliwości. Obserwatorzy go czują, a ja widzę. Widzę mój lęk który wprawia moją rękę w drżący ruch. NIE-WIEM-CO-RO-BIĆ. Ja ich nie widzę. Nie mam pojęcia gdzie są ,ani skąd zaatakują. Jeden wilk nie ma szans ,by pokonać stado.
Zdejmuję szpilki i rzucam je na ziemię. Czuję ,że coraz bardziej się wywilczam. Co robię? Biegnę. Sunę po powietrzu. Nie czuję jak bosymi stopami biegnę po lądzie. Nie potykam się. Włosy lecą razem z wiatrem w stronę przeciwnej do mnie. Nie czuję wroga. Czuję coś lepszego. Mięso. To już nie jest nasz Las, ani kogo innego ,jest wolny. Nie czuję żadnych osiadłych tu stworzeń. Biegnę w stronę zwierzyny. Patrząc w niebo widzę gwiazdy. Księżyc jest zasłonięty przez chmury. W kościach czuję ,że lada moment się pojawi. Widzę i czuję już mój cel. Czekam na jego nie uwagę. Na moment gdy się mnie nie spodziewa. Już wiem, już mam, już czuję, już zabijam. W chwili gdy skakałam na ofiarę zmieniłam się w wilka. Kłami rozrywam sarnę na strzępy. Odrywam jej głowę od reszty. Zwierzę krwawi ,a ja nie przejmując się tym i tak ją zjadam. Z czystym sumieniem odrywam jej skórę od reszty zwłok. Zjadam jej mięso i obgryzam kości. Powinnam czuć się z tym źle? Teraz po przemianie z człowieka w wilkołaka. Moje zdanie brzmi iż ludzie i wilki wiele się od siebie nie różnią. Gdy ja teraz morduję, wiele może uważać mnie za mordercę i inne takie określenia. A zwykli ludzie? W czasie kiedy wy pieczecie kaczkę czy świniaka po czym faszerujecie go chemią i zjadacie z sosami różnej wartości to dobrze. Ja robię zło, bo jest ona z krwią i surowa. Jednak i tak jej smak nie zmienia się ,a wręcz jest smaczniejsza.
Polowałam jeszcze parę razy. Jednak nie były to już tak dobre okazy. Tylko jakieś małe zające i nędzne wiewiórki. Zmysły zabrały mnie na klif. (Nawet nie próbujcie pytać skąd w Londynie klify, lasy, plaże i łąki. To miejsca o których ludzie wiecznej pracy istnienia nie znają. To tajne skrywki potworów, zwierząt i leni) Gdy ustało się na nim, gdzieś na horyzoncie widniał ledwo widoczny Las. A pod klifem łąka. Tylko zawyć do księżyca. To zmysły. Nad nimi nikt nie zapanuje. Noc mijała powolnie. A ja po zachodzie pełni, zasypiam na klifie w postacie zwierzyny.
Urodzinki!
3.02.2015
(Ta inspiracja)
Powiem tak! Ja mam już napisany rozdział XVII wstawię go w piątek lub wtorek zależy od tego czy:
a) będę miała inspirację
b)nie będę miała natchnienia
Jeśli będę mieć jakiś pomysł to napiszę 18 i dodam 17 w pt ,jak nie to żeby było raz w tygodniu dodam we wtorek
a) będę miała inspirację
b)nie będę miała natchnienia
Jeśli będę mieć jakiś pomysł to napiszę 18 i dodam 17 w pt ,jak nie to żeby było raz w tygodniu dodam we wtorek
Tyle od was wymagam xD
Pojmuję ,że mam dużo czytelników. Rozumiem ,że wiele osób lubi ten blog. Uświadamiam sobie ,że mam równie dużo hejterów z ukrycia. Jednak nie ogarniam ,dlaczego nikt z was nie pisze komentarzy. Wstydzicie się? Boicie się reakcji innych? Ja tego wie wiem i chyba się też nie dowiem. Jednak bardzo was proszę o napisanie tych dwóch słów: ,,fajne" lub ,,żałosne". A najlepiej jak byście pisali całe swoje opinie. Dodawali mi inspiracji i pokazywali błędy (tylko nie te językowe i ortograficzne) ,gdy się coś zaplątało i raz piszę tak a raz tak. (Takie błędy będę się starać korektorować).
Udajmy ,że w odróżnieniu do dzisiaj, będzie tu wchodzić jakieś 2 lub 1 osoba. Czy przestanę pisać? Czy to mój pomysł na wymuszenie czytelników? Czy chce was szantażować? Nie! Będę pisać dalej, nawet do ścian. By nie było takich numerów Wy nie róbcie bo się ,aż przestraszyłam na moment.
Trzeba jednak pamiętać ,że nic nie trwa wiecznie. Mój blog i tak kiedyś upadnie, ze względu na brak weny. Jak się domyślić? Na blogu ,albo przybędzie informacja o tym ,albo nie będzie na nim nic przez miesiąc, ewentualnie zniknie Pufff.
Teraz jednak nie macie się czym martwić. Tylko mówcie znajomym i piszcie komentarze. Nic więcej od was nie wymagam. A... no i czytać!
Pozdrawia Was wszystkich
Udajmy ,że w odróżnieniu do dzisiaj, będzie tu wchodzić jakieś 2 lub 1 osoba. Czy przestanę pisać? Czy to mój pomysł na wymuszenie czytelników? Czy chce was szantażować? Nie! Będę pisać dalej, nawet do ścian. By nie było takich numerów Wy nie róbcie bo się ,aż przestraszyłam na moment.
Trzeba jednak pamiętać ,że nic nie trwa wiecznie. Mój blog i tak kiedyś upadnie, ze względu na brak weny. Jak się domyślić? Na blogu ,albo przybędzie informacja o tym ,albo nie będzie na nim nic przez miesiąc, ewentualnie zniknie Pufff.
Teraz jednak nie macie się czym martwić. Tylko mówcie znajomym i piszcie komentarze. Nic więcej od was nie wymagam. A... no i czytać!
Pozdrawia Was wszystkich
Autorka
2.02.2015
Pamiętnik Phoenix'a
Rozdział XVI
-Nie mam na ciebie czasu!-krzyczy ON.
-Zazdrość cię zżera i tyle!
-Jaka zazdrość?!
-To dlaczego nie chcesz mnie zmienić w wilka?!
-Nie jesteś jeszcze gotowa!
-A kiedy niby będę?!
-Jak nie będziesz zachowywała się jak jakaś idiotka!
-Ja idiotka? To ty zachowujesz się jak dupek!
-Idiotka to za mało powiedziane! Co?! Tak się nachlałaś ,że pamięć straciłaś przy Fredzie ,a potem skarżysz się biedoto?
Już z nim nie wytrzymywałam. Nie zauważyłam gdy pojawiły mi się żyły i kły. Po tamtych słowach jednak zmieniłam się w wilka. Od razu po mojej zmianie skaczę na Thomasa z kłami. ON wtedy też staje się zwierzęciem. Staram się go zaatakować. Jednak chłopak zamiast odwzajemnić atak ,broni się. Walka skończyła się tym ,że chłopak odepchnął mnie od siebie ,a ja walnęłam o drzewo. Thomas zmienił się w człowieka i przez moment tylko na mnie patrzył. Po chwili odchodzi ciągle patrząc mi w oczy. Ciągle siedziałam i czekałam ,aż ktoś mnie znajdzie i odmieni.
W pewnym momencie znajduję mnie Maya.
-Phoenix?-pyta nie pewna.
Odpowiadam siadając.
-Jak się zmieniłaś w wilka?
Na to pytanie będzie trudno odpowiedzieć... Drapie ją łapą po nodze 3 razy.
-Fred, Kris, Thomas, ty, Kelly?
Znowu podrapałam ją po nodze 3 razy.
-Thomas ,czemu jej nie odmieniłeś?-odpowiada do chłopaka który znikąd zjawia się za mną.
-Toć chciała być wilkiem
-Oliwia zamknij oczy i oddychaj głęboko. Ciągle myśl o tym ,że chcesz stać się człowiekiem. Gdy to już poczujesz stań się człowiekiem-po tych słowach chłopak zrobił face-palma. Ja wtedy już się odmieniałam. Po chwili gdy stałam się już człowiekiem zobaczyłam ,że moja bluzka była cała rozszarpana. Tylko bluzka.
-Co to jest?!-krzyczę
-Właśnie o to mi chodziło....
-Hę?
-Nie sprawdziłeś?!
-Naciskała na mnie, to była jedyna okazja!
-Jak jedyna?
-Na tak się "zdenerwowała" ,że szkoda było to przepuścić!
-Jak jedyna?
-Na tak się "zdenerwowała" ,że szkoda było to przepuścić!
-Czy któreś z was w końcu mi to wytłumaczy?!
-Pamiętasz dzień inicjacji?
-No tak...
-Ja miałam na sobie przyległą sukienkę ,a chłopaki byli bez bluzek. Chodzi o to ,że jeśli nie masz przyległego ubrania to on się rozrywa. A ciuchy przyległe zmieniają się razem z tobą w... sierść?
-Czyli jak założę dres to po przemianie będę nago tak?
-No nie ,bo bielizna jest przyległa do ciała
-A dlaczego ty nie masz rozdartej bluzki?!-pytam z... złością? Zdziwieniem?
W tym momencie Thomas odwraca się do mnie plecami ,a na jego bluzce jest wielka dziura.
-A co z kurtką?
-Kurtki są ignorowane, albo leżą na ziemi ,albo znikają-tłumaczy mi Maya.
-Aaa.... No to warto wiedzieć ,ale mi chodziło czemu on nie ma kurtki
-Bo ONA zabrała MU kurtkę-mówi chłopak patrząc na mnie.
-Oł...-przypominam sobie.
-Wzięłaś jego....-pyta z nie wiadomo jakim zdziwieniem.
-No tak-odpowiadam nie pewnie.
-Słuchajcie ja... powinienem pójść-odpowiada z uśmiechem i w postaci wilka szybko wybiega z Lasu.
-O co ci chodzi?!-pytam ze zdziwieniem Mayę.
-Tego pewnie też nie wiesz?
-ALE CZEGO?!
-Wilkołaki nie czują ,aż takiej niskiej lub wysokiej temperatury jak zwykli ludzie
-No wiem, ale co to ma do rzeczy?
-Tym ,że tamtej nocy dla wilka nie mogło być zimno
-I...
-I to ,że pół wilki pół ludzie też mają emocje
-Mayka do czego ty zmierzasz?!
-Do tego ,że dziewczynie może wydawać się parę rzeczy tylko po to ,by "wymusić" coś od kolesie
-Chyba rozumiem....
-Nie było ci zimno. Po prostu tak ci się zdawało ,by wyłudzić od niego kurtkę. Tak jak to robią nie nadnaturalni.
Już zrozumiałam całkowicie o co jej chodziło. Jestem pewno ,że on o tym wie, dlatego poszedł. Miną zaledwie miesiąc ,a ja kolejny raz wyszłam przy nim na idiotkę. Nie świadom, ale jednak.
-A dlaczego ty nie masz rozdartej bluzki?!-pytam z... złością? Zdziwieniem?
W tym momencie Thomas odwraca się do mnie plecami ,a na jego bluzce jest wielka dziura.
-A co z kurtką?
-Kurtki są ignorowane, albo leżą na ziemi ,albo znikają-tłumaczy mi Maya.
-Aaa.... No to warto wiedzieć ,ale mi chodziło czemu on nie ma kurtki
-Bo ONA zabrała MU kurtkę-mówi chłopak patrząc na mnie.
-Oł...-przypominam sobie.
-Wzięłaś jego....-pyta z nie wiadomo jakim zdziwieniem.
-No tak-odpowiadam nie pewnie.
-Słuchajcie ja... powinienem pójść-odpowiada z uśmiechem i w postaci wilka szybko wybiega z Lasu.
-O co ci chodzi?!-pytam ze zdziwieniem Mayę.
-Tego pewnie też nie wiesz?
-ALE CZEGO?!
-Wilkołaki nie czują ,aż takiej niskiej lub wysokiej temperatury jak zwykli ludzie
-No wiem, ale co to ma do rzeczy?
-Tym ,że tamtej nocy dla wilka nie mogło być zimno
-I...
-I to ,że pół wilki pół ludzie też mają emocje
-Mayka do czego ty zmierzasz?!
-Do tego ,że dziewczynie może wydawać się parę rzeczy tylko po to ,by "wymusić" coś od kolesie
-Chyba rozumiem....
-Nie było ci zimno. Po prostu tak ci się zdawało ,by wyłudzić od niego kurtkę. Tak jak to robią nie nadnaturalni.
Już zrozumiałam całkowicie o co jej chodziło. Jestem pewno ,że on o tym wie, dlatego poszedł. Miną zaledwie miesiąc ,a ja kolejny raz wyszłam przy nim na idiotkę. Nie świadom, ale jednak.
Subskrybuj:
Posty (Atom)





