2.05.2015

 Rozdział   III
Czyli mniej niż 0


...Godzina wychowawcza ostatnia lekcja tego miesiąca. Gdy zabrzmiał dzwonek lekcyjny do klasy weszła nauczycielka matematyki. Wszyscy usiedli w swoich ławkach. Przez pierwsze siedem minut klasa nie dawała się uciszyć. Jednak z czasem pani Barsty przeszła do dzisiejszego tematu. Był on o przyjaźni. Komu  ufamy, na kim nam zależy i na kim się nie zawodzimy. Zadała całej klasie pytanie ,,Kto dla nas jest nie zawodny, tak na 100% ,proszę podać liczbę" Dwie osoby nie odpowiedziały ,bo jest ich po prostu za wiele. Najczęściej odpowiadali ,że jest ich sześciu ,albo ośmiu. Sofii siedziała na końcu sali w ostatniej ławce ,więc odpowiadała na końcu. Wszyscy odwrócili się w jej stronę oczekując na jej reakcję....

4.04.2015

OGŁOSZENIE

Uwaga!
  
Kiedy my się ostatnio widzieliśmy? Hmmm... Dawno temu.
Co teraz spojrzę to świeci pustkami. Ale i nie tylko to!
1. Nikt już tu nie wchodzi
2. Nikt nie głosuje
3. Nikt nie komentuje
4. Nikt nie pisze relacji
Mam pisać dalej? Kiedyś było to dla mnie przyjemne.
Teraz już mam to przekichane. Nie chcecie wchodzić?
No to nie! Was nie ma to czemu ja mam być?
Teraz mogę tylko pomachać łapką na do widzenia. 
(wave)
Może tu kiedyś wrócimy i się spotkamy? A może nie...
Uwierzcie mi, mam 10 lepszych zajęć niż pisanie dla 1 osoby.
Na przykład  dokończę moje stare opowiadanie.
Będę miała większą motywację. Dlaczego?
Bo to jest o mnie, bo nawet jeśli nikt tego nie zobaczy
ja będę dumna ,że pokazałam sobie samej kim jestem.
Ma ono już 50 stron. 
Pisząc je miałam ciągle przekonanie ,że jak to mówi 
Dominik Santorski z Sali Samobójców
,,Przecież życie jest po to ,
aby dawać z siebie jak najwięcej innym ludziom."
Starałam się tak robić. Jednak byłam w błędzie.
Ludzie nie zasługują na mnie.
Nauczyłam się ,że mogę liczyć tylko na siebie.
Bo na innych zdążyłam się już zawieść...

21.03.2015

Galopem przez zazdrość

Rozdział   II
Bądźmy Polakami!
   
       
     Martyna przez  chwilę ustała w miejscu. Nie mogła uwierzyć w dosłowny przekaz rodzicielki. Zero elektroniki? Jak oni mogą tak żyć? Bała się ,że ludzie będą chcieli ją odciąć od świata rzeczywistego. Dziewczyna nie przesypia historii i liczy się z najgorszym. A co jeśli tam będzie jak za czasów komunistycznej Polski? Kartki na żywność, obowiązujący strój, zakaz słuchania radia, brak wolności słowa i... Martyna przegryzła dolną część wargi i pomyślała czy musi tam jechać...

19.03.2015

Pamiętnik Phoenix'a

   Rozdział   XXII
Prawdziwe oblicze 

    Wtedy zrobiło mi się głupio, a jednocześnie byłam zafascynowana. Nie obchodziła mnie w tym momencie moja przeszłość. Wolałam dowiedzieć się więcej o mężczyźnie ,który nie był tym za kogo się podawał. Można by powiedzieć ,że to taki prawdziwy Grey. Budził jednocześnie zachwyt i lęk. Miał swoje....

13.03.2015

Dialogi

Staram się pisać mało dialogów ,bo mnie o to poproszono. Jednak gdy już ten dialog będzie długi to sory ,że jest na pół rozdziału ,ale tylko tak mogę przekazać ważne informacje.

Taki kaprys

Doszłam do wniosku ,że będę tytułować rozdziały.

12.03.2015

Pamiętnik Phoenix'a

     Rozdział   XXII


      Na  czarnym  niebie  widać  księżyc w  pełni.  Oświeca  miejsca  pozbawione  światła.  Z  urwiska  widzę  dym  unoszący  się  z  Lasu.  W  postaci  wilka  idę  do  miejsca  ognia.  Wszędzie  jest  dość  cicho.  Ulice  śpią.  Jestem  u  celu.  Widzę  Mirę  i  Freda.  On  kolejny  raz  na  nią  krzyczy.  Zaczął  się  unosić  i  stał  się  agresywny.  Walnął  ją  w  twarz.  Kiedy  dziewczyna  leżała  na  ziemi  ze  łzami  w oczach  ,on  ukucnął  na  jednym  kolanie...

11.03.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   XXI

       Jestem tu kolejną godzinę z rzędu. W miejscu do którego przychodzić nie muszę ,a jednak ma ona w sobie grawitację tak mocną ,że nie mam wyboru i ja wręcz muszę tu przychodzić pięć razy w tygodniu. Jestem w zaczarowanym miejscu. Dla jednych w wikipedii ,dla innych więzieniem ,a dla ostatniej grupy marzeniem o przyszłości. Tak to to... Liceum. 
       Do dzwonka który zakończy anatomię zwierząt dzikich i groźnych dzieli mnie jeszcze 10min. Od dawna przestałam pisać notatki. Oglądam  teren dookoła mnie. Widzę okno. Czuję duszności. Otwierając okno widzę dziewczynę. Nie byle jaką. Ma charakterystycznie niski wzrost i błękitne włosy. Nie proszę nie...

1.03.2015

Co do nowego opowiadania

Wy wiecie o tym ,że rozdziały teraz będą na stronie głównej pojawiać się fragmentami ,a całe będą na danej stronie prawda?

Galopem przez zazdrość

   Życie dziewcząt   I

       W szkole pusto. Wszyscy wyszli na boisko. Zresztą jak można by siedzieć w szkole ,gdy słońce rozgrzewa promieniami. Jednak są takie osoby które wolą samotnie przytulać ściany ,zawsze głośnych korytarzy. 
 - Gdzie ty byłaś? Całą przerwę cię szukam
 - Rysowałam.. - odpowiada spokojnie Sofii po czym znowu bierze ołówek do ręki i kończy rysunek. 
 - Nie idziesz na boisko patrzeć jak chłopacy kopią piłkę? - pyta nieco zdziwiona Klara. 
 - Nie... - opowiada nieco zmęczenie Sofii po czym kolejny raz próbuje szkicować. 
 - Kiedyś ciągle to robiłaś - mówi ze smutkiem Klara.
 - Zmieniłam się.. wiesz o tym... gdyby nie to teraz byśmy się nie przyjaźniły.
Sofii była kiedyś wytrwałą, odważną i pewną siebie dziewczynką ,jednak z czasem wszystko się zmieniło....

28.02.2015

Nowe opowiadanie

Znudziło mi się już pisanie Pamiętnika Phoenix'a i może kiedyś go skończę ,ale na tą chwilę zaczynam pisać nowe opowiadanie ,,Galopem przez zazdrość"

Zapamiętajcie

DNIA 07.03.2015 ADRES BLOGA BĘDZIE ZAMIAST    Ogniwils.blogspod.com     BĘDZIE     Bloogmiks.blogspod.com
 

Czerń biel i róż..

Blog zmienił nazwę i wygląd. Z tego ,że będę pisać różne opowiadania wygląd jest uniwersalny. A dokładniej dopasowany do mojego charakteru.

27.02.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   XX

      Wszędzie jest bardzo ciemno. Nic nie widać dookoła. Niczym pusta przestrzeń w której nic się nie dzieje. Moje oczy zamykają się po czym próbuje otworzyć je w kompletnie innym miejscu. Ciągle nie widzę kompletnie nic. Idę przez oślepiające ciemności gdy nagle widzę czarną płonącą różę w ręku całkowicie nie znanej mi staruszki. Podchodzę do niej. Jej twarz jest zasłonięta kapturem. Kobieta zaczęła coś do mnie mówić. Nie miałam jednak pojęcia co ona chce mi przekazać. Zwraca się do mnie językiem całkiem mi obcym. Podniosła różę do góry ,a ona oświetliła drogę. Nie widziałam już ciemności lecz wysokie kamienice i małe stragany. Czuję jak bym już gdzieś widziała ten widok. Chciałam lepiej przypatrzyć się straganom, gdy nagle...
     - Aaa! - krzyczę przestraszona.
 - No wiesz ty co?  Aż tak się mnie boisz? - mówi uśmiechnięty do mnie Fred. 
 - Sory po prostu...
 - Co?
 - Nic... już nic...
Oboje szliśmy w stronę plaży. Zasnęłam dość daleko od Lasu i miejsca spotkania z resztą. Przez całą drogę rozmawiałam z chłopakiem. Genialnie się z nim rozmawiało. Był sympatyczny i zabawny. Nasze tempo automatycznie się zwolniło. W tym momencie sama już nie miałam pojęcia co myśleć o Fredzie. Po jakimś czasie naprawdę musieliśmy się pośpieszyć. Już w postaci zwierząt biegliśmy na plaże. Jednak ciągle kopaliśmy pod sobą dołki. Kto dobiegł pierwszy? Nie wiadomo. Jednak tak zaczęło mi się kręcić w głowie ,że gdy byliśmy już na miejscu nie miałam pojęcia czy mi się wydaje ,czy Mira ma nie naturalny kolor włosów.
 - Co to jest?! - krzyczy Maya do Kristoffera. 
 - Czy mi się wydaje czy Mira ma błękitne włosy?
 - To była praktykantka i pomyliła żółtą farbę z niebieską - tłumaczy się Kristoffer.

 - Nie zobaczyła ,że jedna farba jest niebieska ,a druga żółta?! Co ona daltonista?! - mówi zdenerwowana Kelly. - Na 100m widać ten błękit. Każdy wampir ją ujrzy! 
 - Nie szkodzi wiele dziewczyn ma dziwny kolor włosów... nawet  67-latki - mówi spokojnie Kat. - Macie te ubrania? 
   Po tych słowach każdy rzucił na ziemie to co miał. A ja i Fred dopiero wtedy odmieniliśmy się. Dziewczyna poszła przebrać się za krzaki. Zaczęła toczyć się dyskusja na temat gdzie ją przenocować. Kto się nią zajmie. Ona od lat nie miała kontaktu z ludźmi z zewnątrz. Każdy stanowi dla niej zagrożenie. Wszyscy z góry wiedzieliśmy ,że bez względu na to gdzie będzie i tak ją znajdą. Te lata udało jej się przeżyć cudem. Mira jednak jest za słaba. Dźwięk nic jej nie da. Robi dobrą minę do złej gry. Jest tajemnicza i nie za sympatyczna wśród  "przyjaciół" ,jednak w obecności lęku. Nie jest w stanie nic zrobić. Nie będzie kolejne wieki spędzała z dorszami norweskimi. Nikt nie przyjmie do domu kompletnie obcej dziewczyny. Nasza rozmowa została przerwana. Mira przyszła do nas w swoich nowych ubraniach.
 - I co? - pyta znacznie weselej niż zazwyczaj. 
 - Świetnie - odpowiada nie pewnie Maya. Mira naprawdę wyglądała ładnie. Jednak Maya nie chciała dopuścić do siebie myśli o jej śmierci. 
 - Mira ,a tobie nie zimno? - pyta opiekuńczo Kris.
 - Nie - mówi znów poważnie jak wcześniej. 
 - Teraz najgorsze... - Mówi z przerażeniem Kat.
 - Co?! Przecie ja już potrafię wymawiać ,,s"
 - Trzeba cię nauczyć żyć ,jak normalna 15-latka - uświadamia Mirze, Kelly. W oczach wielu chłopaków zobaczyłam zdziwienie i przerażenie. Ach! No oczywiście, co im może kojarzyć się z 15-letnią dziewczyną jak nie pierwsza ciąża. A ja zaczęłam rozmyślać dlaczego zawsze piszę ich imię lub chłopacy ,a nie mężczyźni. Tylko jedno im w głowach. No cóż... ten wiek.    
       Zakupiliśmy jej brązowe szkła kontaktowe. Nie mogliśmy pozwolić ,by ktokolwiek ujrzał jakiegoś mężczyznę w oczach niebieskowłosej.
      Pierwsze godziny ucywilizowania Miry były udręką. Wcale się nie uśmiechała ,a jak już to zrobiła, wyglądało to strasznie sztucznie. Dziewczyna szybko się denerwuje. Podczas przymierzania butów natknęła się na szpilki. To jednak nie są buty dla niej. Po pierwszym upadku wzięła szpilkę i rzuciła nią o ścianę. Jednak na nasze szczęście nie wyrządziła żadnych szkód, ale od obuwniczego mieliśmy trzymać się z dala. Nie powiem. Mira to mądre dziecko. Uczy się zaskakująco szybko. Gdy byliśmy w innych miejscach ,nie denerwowała się już tak bardzo. No może nie wliczając restauracji. Prawdziwe jedzenie tak bardzo jej posmakowało ,że była w stanie pożreć całe 18 porcji. Może inaczej. Chciała to zrobić jednak sztućce za bardzo utrudniały sprawę. Według Miry ,,Po co bawić się tymi "sztućcami" skoro mamy ręce?". Jej marzenie powoli się spełnia. Od dłuższego czasu kultura dobrego wychowania ,nie obowiązuje jedząc fast foodów. 
      Zegar w miejscu nie staje. Czas płynie z nurtem, a Big Ben wybił 00:00. To koniec - trzeba odejść.

24.02.2015

Wielka Brytania

Ja wiem ,że Anglia to nie ustający deszcz, ale udajmy sobie ,że tam jest taka sama pogoda jak w Polsce. Taki głupi błąd...

21.02.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   XIX

  - Ochronimy cię - mówi zupełnie poważnie Thomas.
 - Poważnie?! - pytamy wszyscy na raz.
 - Oczywiście, Aro na pewno nie wie o twoim istnieniu? 
 - Narażacie śię... 
 - Musimy to zrobić - mówi Kelly. Chciałam ich wtedy o tyle spytać. Jednak czasu było zbyt mało ,a pytań za wiele. Nawet nie mogłam wydusić z siebie prostego pytania ,,Jak się nazywasz?". I tak ,reszta watahy myślała podobnie. Widać było ,że dziewczyna czuję się trochę zdezorientowana.
       Dziewczyna została zabrana na plaże. Mieliśmy się tam rozluźnić i porozmawiać na spokojnie. Słońce zachodziło, woda szumiała ,a blask ogniska odbijał nam się w oczach. Wokół ogniska leżały trzy, duże, zagrzybione kłody.
         Te pytania wciąż siedziały mi w głowie jednak nie mogłam ich wymówić. Czułam jakby w moim gardle siedziała wielka kula odbierająca mi mowę. Niestety. Zostało mi tylko słuchanie o tajemniczej dziewczynie. 
 - Jakim jesteś magiem? - mówi Zag.
 - Śpecjalizuje śię wyłącznie w częśtotliwości. 
 - Jak to możliwe ,że przeżyłaś? Przecież nie miałaś jedzenia, nie widzisz - pyta zaciekawiona Maya.
 - Żywię śię dzwiękiem. Śpiewem ptaków i szumem wód. 
 - Masz pojęcie jak wyglądamy? - mówi Kristoffer. 
 - Oczywiście, wstań - mówi z początku do Kristoffera po czym podchodzi do Thomasa kierując słowo ,,wstań" do niego. 
         Widać ,że ani ja ,ani Thomas ani nikt inny nie mamy pojęcia o co chodzi czarnowłosej. Wymieniliśmy spojrzenia.  Kiedy chłopak wstał na nie rozkaz i nie prośbę mag położył swoją dłoń na policzku chłopaka dotykając opuszkami palców brązowych włosów chłopaka. Thomas stał w miejscu i ani śmiał drgnąć. Zresztą tak jak i ja. Wszyscy z zapatrzeniem patrzyliśmy na maga i wilka. Po chwili zobaczyłam jak ona zamyka oczy ,a jej dłoń z policzka robi trasę z punktu A do B do C i do D. Jak wolnym, płynnym ruchem dotykała go z policzka do szyi po czym następnym punktem było chwilowe zatrzymanie się na sercu po czym dłoń jej przemieściła się do ramienia. W tym miejscu oderwała rękę od chłopaka. W tym momencie zerknęłam na moje dłonie po czym zrobiłam to ponownie ,ale tym razem chowając je za plecami. Na dłoniach powoli zaczęły pojawiać mi się żyły. Musiałam jakoś ukryć te oznaki niezamierzonej i chorej zazdrości.
       Zaczęła nam wymieniać o nim różne rzeczy i uzasadnienie swojej odpowiedzi. Najgorsze ,że wszystko się zgadzało od brązowych włosów ,aż po blado - wampirzy odcień skóry. Zapewne mogła by określić tak wygląd każdego z nas.
 - Wzrok osłabia ludzi. Maśkuje on inne ważne zmysły których na co dzień wydają nam się zbyteczne. Jeśli wydaje wam się ,że ciągle używacie zmysłu dotyku to jesteście w błędzie. Prawdziwym dotykiem potrafilibyście określić kolor skóry, włosów lub masy ciała. A nie... coś o treści gdzie mój telefon w torebce.    
      Dziewczyna mówiła nam o innych rzeczach właśnie tego typu. Czy to prawda ,że wzrok odbiera nam wartość innych zmysłów? Czy po prostu tak długo żyje w samotności ,że ma jakieś odloty.
 - ...Nieśtety... gdy odebrano mi wzrok śtraciłam też możliwość czytania i pogłębiania mojej wiedzy. Nie mam jak się uczyć nowych zaklęć. 
 - Aro po wyeliminowaniu innych gatunków zabronił ,by ludzie wiedzieli o naszym istnieniu wszystko co z tym związane zostało spalone w popiół. 
 - Na szczęście dla  mocy częstotliwości nie śą potrzebne żadne zaklęcia. 
 - Potrafisz coś? - pyta już zaciekawiona tą całą sytuacją Kat.
 - Śłyszę to co mówią nietoperze i dźwięki tak wyśokie ,że usłyszą to tylko szczury i śkorpiony. A! No i głośne myśli.
 - Głośne? - pyta nie pewnie Zag.
 - Tak, to takie jak na przykład  ,,Niech nikt mnie nie znajdzie, niech nikt mnie nie ujrzy". A ciche to takie które masz na co dzień, lub na które uwagi nie zwraca.... - nie dokańcza dziewczyna patrząc ślepym wzrokiem. Po chwili jednak odpowiedziała. - Oczywiście.
 - Dobra koniec! - w końcu wykrztusiłam  z siebie te dwa słowa o które mi w ogóle nie chodziło. Byłam już znudzona i zdenerwowana. Nie chciało mi się już słuchać o jej biedocie i strasznym losie. Nie wiem jeszcze co i jak ,ale skoro mamy ją chronić to chociaż chce wiedzieć jak. - Jak mamy chronić ten Relikt przed Aro.
 - Może i jeśtem ślepa ,ale nie głucha! Ja śłyszę jak jak ci śerce bije! - mówi dość zdenerwowana dziewczynka.
 - Dobra dziewczyny, stop! - mówi Kris.
 - Oliwia ma rację, jeden zwolennik i ona już nie żyję - odzywa się zdenerwowany naszym zachowanie Zag.
 - Nie możemy jej schronić w Lesie ,bo to mag - mówi rozczarowanym tonem Kelly.
 - To zmieńmy jej wygląd! - mówi jak zawsze entuzjastycznie Maya.
 - Zag, nauczy ją mówienia litery ,,s" ,dziewczyny dadzą jej stare za małe ubrania ,a ja zabiorę ją do fryzjerki mojej siostry - sugeruje Kristoffer. No racja, dziewczyna nie dość ,że jest od nas młodsza to na dodatek chuda i drobna. Sama skóra i kości.
 - Ona śmierdzi padliną... - mówię znacznie ciszej.
 - Jak się nazywasz? -pyta Thomas.
 - A licho wie jak... Tyle lat żyję z wiewiórkami ,bez kontaktu z ośobami z zewnątrz ,że nie dziwcie mi się iż zapomniałam właśnego imienia - mówi ciągle zdenerwowana dziewczyna.
 - Masz 16lat prawda?
 - Udajmy ,że 15... - mówi bardzo zniechęcona. - Chce mieć na imię Mira! - odzywa się pełna pewności siebie.
 - Łeb mnie nawala, kiedy mam być w lesie? - mówie ze wściekłością  wewnętrzną.
 - Dobra masz rację, widzę tu każdego o 20. Mira nie ruszaj się stąd.
 - Oczywiście

==========================================================================
Komentarze inspirują
=================================================================

19.02.2015

Faceci...

Sory ,że już 3 raz zmieniam zdjęcie mężczyzny z 18 rozdziału. Po prostu:
 1 spełniał wymogi ,ale kojarzę go.
 2 nie spełniał wymogów i był kolorowy!
 3 Tylko taki mi został .

17.02.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   XVIII

  
        Przebudziłam się. Przez chwilę zdziwiło mnie moje niskie pole widzenia. No tak. Zapomniałam ,że ja wciąż jestem zwierzęciem. Teraz czuję znacznie mniejszy zapach mięsa ,ale większy wilków i... tego zapachu nie znam. Próbuję znaleźć źródło woni. Dochodzi ona z dołu. Odsuwam się trochę od urwiska. Biorę rozpęd i skaczę.
         To co teraz czułam było niesamowite. Czas się dla mnie zatrzymał. Czułam się wręcz uskrzydlona. Teren wokół mnie wbrew normą nie był zielony, ale biały. Nie mam tu namyśli śniegu. Tak mi się po prostu zdawało. Klif był wysoki. Dla normalnego człowieka ta wysokość jest bardzo niebezpieczna. Dla wampira i kogoś nietrzeźwego bolesna lub po prostu zwyczajna. Nie pomyślałam o tym jaka jest dla wilka. No tak. Cała ja. Najpierw czynię potem dopiero myślę. Nagle orientuje się iż znów jestem w ludzkiej skórze to znaczy ,że... Ałł! 
         Powoli podnoszę ciężkie powieki. Są za ciężki.  Znów zamykam oczy. Czynności powtórzyłam jeszcze trzy razy.  Dopiero teraz mi się udało.  Ciężko podnoszę głowę od ziemi. Usiadłam w rozkroku oglądając moją kolekcję siniaków. Sięgam po telefon. Przeglądając się w szybce ekranu widzę nie kogoś lecz coś.  W odbiciu nie widziałam siebie lecz ,, panią lekkich obyczajów". No , ale co się dziwić.  Przylegająca sukienka, brak obuwia, roztrzepane włosy, siniaki i żyły.  Aż szkoda wymieniać dalej. 
         Dopiero teraz zauważyłam żyły i moje nienaturalne, świecące, złote oczy. Zauważyłam również ,że stałam się osobą wścibską. Czując ten tajemniczy zapach nie mogła stać w miejscu. Ja wręcz musiałam go odnaleźć. Im bliżej byłam tego obiektu tym wyraźniej go czułam. To już nie był ten sam zapach. Ten zapach zmieszał się z kwaśnym ludzkim smrodem. Gdy widziałam już osobnika myślałam ,że się porzygam. Mdliło mnie okropnie. Jeszcze tylko tego mi brakowało. 
          Postać odwraca się w moją stronę. Jednak nie patrzy na mnie ,a na coś obok mnie. Byłą drobna. Jej cera była koloru śniegu. Miała garbaty nos i krótkie rzęsy. Wyglądała młodo. Miała około 15lat. Jednak to była tylko jej twarz. Włosy czarne jak węgiel i tłuste jak makaron. Schowane były za starą szmatą. Nosiła wyblakłą beżową suknię z paskiem. Chodziła boso. Jej ubrania były strasznie nie modne. O ile pamiętam widniały na moim zachlapanym kawą podręczniku od historii za czasów I Wojny Światowej. 
          Kiwając się na boki z szyderczym uśmiechem i świecącymi się na złoto oczami wolno podchodziłam do dziewczyny. 
 - A ty nie powinnaś ten relikt oddać do muzeum? - mówię z nie zmywającym mi się z twarzy radością.
 - Zośtaw mnie....  - Mówi prawie ze łzami w oczach.
 - Toć cię nawet palcem nie tknęłam - mówię z całkowicie sztucznym smutkiem.
 - Czego ode mnie żądasz? - Co? Żądasz? Dziewczyno skąd tyś się wzięła? Kto tak jeszcze mówi? Teraz mówi się krótko, zwięźle, chamsko i na temat ,,Czego?!"
 - Chcę cię tylko poznać laleczko - mówię coraz bliżej ,,dziewki".
 - Idź! Nie chcę ci zrobić żadnej krzywdy! - mówi zalewając się łzami z zaciśniętymi zębami. 
 - Nie skacz tak króliczku ,bo jeszcze upadniesz! - Mówię z wystającymi ,żyłami i kłami. Wtedy trzymam dziewczynę za brodę. Patrząc w jej oczy widziałam biel. - Ślepa? - Mówię łagodniej niż poprzednio.
- Tak.. - odpowiada nie pewnie. 
Dłużej popatrzyłam jej w oczy i... zobaczyłam mężczyznę.

 - Przyznaj się, jesteś ostatnią czarodziejką na świecie
 - Nie wiem o czym mówisz... - odpowiada nieśmiało. 
 - Masz białe oczy, jesteś ślepa, nosisz ubrania za czasów I Wojny Światowej - Jesteś dziewczyną z legendy.
 - Nie mam pojęcia o czym do mnie mówisz 
 - Nie próbuj się stąd ruszyć nawet o krok
 - Dobrze....
Zaczęłam biec ,gdy postać straciła mnie z pola widzenia zmieniłam się w wilka i biegłam ,aż do Lasu. Wszyscy tam byli prócz Freda. Nawet Katy. Dziewczyny rozmawiały podczas gdy Thomas i Kristoffer walczyli. Szybko mnie spostrzeżono. Gdy patrzyłam na chłopaków Thomas został rzucony 3m od Kristoffera. [= znaczy ,że rozmawiają jako wilki]
 = Nigdy nie patrzy na boki gdy walczysz - odezwał mi się w mojej głowie Kris.
 = To się nie liczy - zaprzecza Thomas.
 = Wmawiaj se tak, wmawiaj - odrzekł Kristoffer.
W tym momencie każdy był już wilkiem, no prócz Kat. Zaczęłam biec w stronę czarodziejki. Wszyscy byliśmy już na miejscu. Patrzyliśmy na dziewczynę. Wydawała się przerażona jej mina mówiła ,,Rozumiem i godzę się z faktem ,iż jestem skazana na śmierć". Na jej oczach zmieniliśmy się w ludzi. 
 - Kto to jest? - pyta poważnie Thomas.
 - Według mnie, dziewczyna z legendy - odpowiadam pewnie. 
 - Co?! - pyta się Maya. - To niby jest ostatni mag na świecie?!
 - Kat? - mówi Kelly patrząc na wampirzycę.
      Kat  podeszła powoli do dziewczyny. 
 - Czy jesteś ostatnim magiem na świecie? - pyta spokojnie Kat.
 - Nie zamierzam śię do ciebie odzywać. Nic wam wszyśtkim do tego! 
 - Kochanie - mówi łagodnie Kelly. - Ta osoba przed tobą to wampirzyca z darem rozróżniania prawdy od kłamstwa. Ona potrafi określić czy nas nie oszukujesz. Więc bądź rzesz tak miła i powiedz czy ty jesteś magiem. - mówi już poirytowana wilczyca.
 - W jej oczach jest jakiś facet - mówi Katy.
 - Jeśtem ostatnim magiem na świecie. No proszę, zabierzcie mnie do Aro i niech on zabije mnie z czyśtym śumieniem. Czekam na ten moment od ponad 100 lat. Pogodziłam się z własną śmiercią już lata temu. 
 - Mówi prawdę 
       Po tych słowach każdy spojrzał ,na Thomasa. Tylko on mógł podjąć tą decyzję. Było by lepiej gdyby powiedziała ,że ona kłamie. Wtedy Fred zrobiłby swoje ,,czary - mary" i sprawa załatwiona. Jednak to była trudniejsza decyzja. Osobiście nie potrafiłabym podjąć tej decyzji. Propozycji jest parę.
   a) Zabić
   b) Dołączyć do watahy 
   c) Oddać Aro
   d) Zostawić
   e) Ucywilizować
Chłopak spojrzał nam wszystkim w oczy. Podszedł do maga i jego powieki opadły na pół sekundy po czym wym samym nic nie mównym wyrazem twarzy powiedział krótko...


==========================================================================
Komentarze inspirują 
==========================================================================