Rozdział XV
-Na razie nie pytaj o nic związanego z legendą, nie teraz-mówi Kelly.
-Co mam robić...-pytam z przerażeniem w oczach.
-Odsunąć się, przyznać lub udawać-mówi Katy.
- Każdy ma jakiś skutek uboczny
-Co?-pytam.
-Jak się odsuniesz pomyślą ,że zniknęłaś i nie wrócisz. Gdy się przyznasz obaj mogą mieć negatywne myśli wobec ciebie, a gdy będziesz udawać Thomas może się wkurzyć no ,bo wiesz...
-Tak... i co jest najrozsądniejsze?
-Udawaj. Pochodzisz z nim przez trzy dni i zerwiesz.
-Tak będzie najlepiej-mówi Katy.
-Głupio mi...
-Muszę iść porozmawiać z Thomasem
-Dobra to ja idę do Freda-mówię.
Nikogo przy nim nie ma. Jesteśmy całkiem sami. Muszę z nim poga... Zmiana planów. To on jednak rozmawia ze mną. Jestem zestresowana całą tą sytuacją. Jednak muszę dać sobie radę, być jak płomień... Rozmawiałam z nim otwarcie. Dobrze wiedział ,że wszystko co im powiedziałam było bzdurą. Umówiliśmy się ,że jutro o 12:06 on ze mną zerwie. Tak będzie najlepiej. Jednak głupio mi z tego powodu ,że tak go upokorzyłam.
Było dobrze. To co między nami było to przeszłość. Już po naszym zerwaniu. Jednak wciąż nie mogę spojrzeć mu prosto w oczy. Dam sobie radę... Dam sobie radę...
-Thomas!-chłopak nie reaguje.-Wybacz mi! No odezwij się w końcu!
-Wiesz jak ja się czułem! Zaatakowałem Freda choć on nić nie zrobił!
-Wiem o tym ,ale....
-Nie chce mi się z tobą rozmawiać
-Ode mnie tak łatwo się nie odczepisz
-Spróbuję-w tym momencie żucam się na ziemię i trzymam głowę w dole.
-Przepraszam... jeszcze raz przepraszam
-Oliwia daj mi spokój-mówi zmęczony.
-Przepraszam...
-Oliwia...-nie zdążył dokończyć
-Przepraszam!
-Eh...-wzdycha po czym zatrzymuje się i odwraca się w moją stronę.
-Zrób coś dla mnie
-Nie
-Ja bawiłam sie z tobą w chowanego
-Nie
-Wisisz mi przysługę
-Co chcesz?
-Chcę byś nauczył mnie zmieniać się w wilka
-Dlaczego ja?
-Wisisz mi przysługę..
-Muszę iść porozmawiać z Thomasem
-Dobra to ja idę do Freda-mówię.
Nikogo przy nim nie ma. Jesteśmy całkiem sami. Muszę z nim poga... Zmiana planów. To on jednak rozmawia ze mną. Jestem zestresowana całą tą sytuacją. Jednak muszę dać sobie radę, być jak płomień... Rozmawiałam z nim otwarcie. Dobrze wiedział ,że wszystko co im powiedziałam było bzdurą. Umówiliśmy się ,że jutro o 12:06 on ze mną zerwie. Tak będzie najlepiej. Jednak głupio mi z tego powodu ,że tak go upokorzyłam.
Było dobrze. To co między nami było to przeszłość. Już po naszym zerwaniu. Jednak wciąż nie mogę spojrzeć mu prosto w oczy. Dam sobie radę... Dam sobie radę...
-Thomas!-chłopak nie reaguje.-Wybacz mi! No odezwij się w końcu!
-Wiesz jak ja się czułem! Zaatakowałem Freda choć on nić nie zrobił!
-Wiem o tym ,ale....
-Nie chce mi się z tobą rozmawiać
-Ode mnie tak łatwo się nie odczepisz
-Spróbuję-w tym momencie żucam się na ziemię i trzymam głowę w dole.
-Przepraszam... jeszcze raz przepraszam
-Oliwia daj mi spokój-mówi zmęczony.
-Przepraszam...
-Oliwia...-nie zdążył dokończyć
-Przepraszam!
-Eh...-wzdycha po czym zatrzymuje się i odwraca się w moją stronę.
-Zrób coś dla mnie
-Nie
-Ja bawiłam sie z tobą w chowanego
-Nie
-Wisisz mi przysługę
-Co chcesz?
-Chcę byś nauczył mnie zmieniać się w wilka
-Dlaczego ja?
-Wisisz mi przysługę..



