27.01.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   XV

-Na razie nie pytaj o nic związanego z legendą, nie teraz-mówi Kelly.
-Co mam robić...-pytam z przerażeniem w oczach.
-Odsunąć się, przyznać lub udawać-mówi Katy.
- Każdy ma jakiś skutek uboczny
-Co?-pytam.
-Jak się odsuniesz pomyślą ,że zniknęłaś i nie wrócisz. Gdy się przyznasz obaj mogą mieć negatywne myśli wobec ciebie, a gdy będziesz udawać Thomas może się wkurzyć no ,bo wiesz...
-Tak... i co jest najrozsądniejsze? 
-Udawaj. Pochodzisz z nim przez trzy dni i zerwiesz. 
-Tak będzie najlepiej-mówi Katy.
-Głupio mi...
-Muszę iść porozmawiać z Thomasem
-Dobra to ja idę do Freda-mówię.
      Nikogo przy nim nie ma. Jesteśmy całkiem sami. Muszę z nim poga... Zmiana planów. To on jednak rozmawia ze mną. Jestem zestresowana całą tą sytuacją. Jednak muszę dać sobie radę, być jak płomień... Rozmawiałam z nim otwarcie. Dobrze wiedział ,że wszystko co im powiedziałam było bzdurą. Umówiliśmy się ,że jutro o 12:06 on ze mną zerwie. Tak będzie najlepiej. Jednak głupio mi z tego  powodu  ,że tak go upokorzyłam. 
      Było dobrze. To co między nami było to przeszłość. Już po naszym zerwaniu. Jednak wciąż nie mogę spojrzeć mu prosto w oczy.  Dam sobie radę... Dam sobie radę... 
-Thomas!-chłopak nie reaguje.-Wybacz mi! No odezwij się w końcu!
-Wiesz jak ja się czułem! Zaatakowałem Freda choć on nić nie zrobił!
-Wiem o tym ,ale....
-Nie chce mi się z tobą rozmawiać
-Ode mnie tak łatwo się nie odczepisz 
-Spróbuję-w tym momencie żucam się na ziemię i trzymam głowę w dole.
-Przepraszam... jeszcze raz przepraszam
-Oliwia daj mi spokój-mówi zmęczony.
-Przepraszam...
-Oliwia...-nie zdążył dokończyć
-Przepraszam!
-Eh...-wzdycha po czym zatrzymuje się i odwraca się w moją stronę.
-Zrób coś dla mnie
-Nie
-Ja bawiłam sie z tobą w chowanego
-Nie
-Wisisz mi przysługę 
-Co chcesz?
-Chcę byś nauczył mnie zmieniać się w wilka
-Dlaczego ja? 
-Wisisz mi przysługę..

(Brak inspiracjii)

     Niestety nie mam pomysłu na kolejne rozdziały. Bardzo mi z tego powodu sorry... Ale się nie martwcie ,bo będę ciągnęła te opowiadanie jeszcze dłuuuuuuuuuuuuugo.

25.01.2015

Legęda Kelly

       Bardzo bardzo dawno temu... nadnaturalni nie byli niczym nadzwyczajnym. Wszystko wydawałoby się wspaniałe. Syreny sunęły po morzach i oceanach. Wróżki tworzyły różne kolory, kształty i zapachy kwiatów. Czarodzieje umilali sobie i innym życie.  Jednak byli też tacy którzy nie mieli zbyt wielu "wielbicieli". Były to na przykład wampiry. Żywiły się krwią swych ofiar uśmiercając ich, mieli nadzwyczajne zdolności. Węch, prędkość, urodę i nie które też dar. Były też wilkołaki. Na co dzień wyglądali jak ludzie ,a w czasie pełni zmieniali się w bestię bez skrupułów. Zaczyna rosnąć im agresja i  adrenalina.
        Pewnego razu Władca Wampirów zobaczył ,że ludzie zaczynają gnębić nadzwyczajnych. Zauważył też, że wampiry tak jak i wilkołaki stały się  coraz mnie popularną  rasą. Nie chcąc do tego dopuścić, przekazał tajny pakt o tym wilkołakom. One jednak uznały to za bzdurę i to zignorowały.
        Aro miał jednak rację. Pozytywne potwory chciały się ich pozbyć. Powołali tajną wojnę. Czarodzieje zaczęli zmieniać na określony czas syreny w wampiry i wróżki w wilkołaki. Oni się jednak nabrali. Eliminowali się nawzajem.
         Władca Wampirów był już na skraju wytrzymałości. Sprowadził on do swego pałacu 10 najważniejszych wampirów i 20 najważniejszych wilkołaków. Zaczął im wmawiać ich perfidny plan. Wilki jednak wciąż nie wierzyły Aro. On w tedy kazał podejść do niego jednej ze swoich zwolenniczek i jednemu wilkołakowi. Ta wampirzyca miała dar dzielenia się wspomnieniami. Pokazała mu jak widziała jak oni współpracowali ze sobą by nas gnębić. Wilki uwierzyły Aro i zaczęły mu służyć.
          Volturi rosło w siłę. Jego pierwszym rozkazem było wybicie wszystkich innych nadnaturalnych. Wtedy zaczęła się wojna pomiędzy potworami. Do śmierci dochodziło masowo. Ludzie też zaczęli walczyć pomiędzy sobą.  Tak powstała I Wojna Światowa.
          Wszyscy zostali wybici prócz jednego maga. Była to 16-latka. Bała się swojej własnej śmierci.  Pewnego razu schowała się w tym właśnie Lesie. Ukryła się w Jaskini Bez Dna.  (Gdy ktoś tam wszedł już nie wychodził, a starych kości tylko przybywało.) Ona jednak zamiast schować się gdzieś tam głęboko schowała się przy samym wejściu. Myślała ,że nikt jej nie znajdzie. Było tam za ciemno ,by co kol wiek ujrzeć. Weszły tam wampir i wilkołak. On ją znalazł ,a wampir użył swego daru. Odbierał zmysły.
-Już nigdy nie  będziesz się bać. Nie zobaczysz swych lęków i swego zabójcy. Będziesz żyła w ciemnocie. Przyjrzyj się osobie która uratowała cię od zła tego świata i osobie która ci go zniszczyła.
Czarodziejka czuła zbyt wielki strach. nie zdążyła wypowiedzieć zaklęcia, nie zdołała się ruszyć by się ocalić. Gdy osoba odebrała jej wzrok. Na pamięć o tym zdarzeniu ,gdy nie była w stanie się obronić, gdy zamarzła w bez ruchu. Jej wiek zamarzł. Po dzisiejszy dzień jest 16-latką z białymi oczami wołającymi o pomoc. Gdy ktoś spojrzy jej tam głęboko ujrzy twarz wampira.
       Po długim długim czasie wilkołaki jednak zaczęły zauważać ,że zostają oszukiwani przez wampiry. Aro zaczął ich nagminnie wykorzystywać. Czuł się władcą zarówno wilkołaków i krwiopijnych. Wilki po jakimś czasie zaczęły się domyślać tego ,że zostają wykorzystywane. 20 tych najważniejszych wilków powiedziało Aro ,że już nigdy nie będą z nim współpracować. On nie był szczególnie zły z tego powodu ,ale i tak chciał z nimi porozmawiać.
-Od dnia dzisiejszego wszyscy nadnaturalni mają być tajemnicą-żąda Aro.
-To jest nie możliwe! Jak niby mamy ukryć wilka i...
-Macie się ukrywać!
-Gdzie!?
-W lasach-sugeruję Władca Wampirów.- To jedyne miejsce gdzie mało kto chodzi ,a wy będziecie mogli się zmieniać w zwierzęta ,a wasze człowiecze cienie będą zasłonięte liśćmi.
-To dobry pomysł, ale co z wampirami?
-Będziemy unikać promieni słońca
-A wasz wiek!? Ludzie zorientują się ,że przez 145 lat wyglądacie jak gimnazjum.
-Będziemy się przeprowadzać
-A krew toć wy niczym innym się nie żywicie
-Nic z tym nie zrobimy trzeba będzie mordować..-mówi nie dość pewnie.
-Nie!-krzyczy jeden z 20 wilkołaków.-Nie pozwolimy wam mordować nie winnych ludzi!
-Nie macie wyboru. Nie da się pić krwi bez mordowania innych!
-Jeśli zaczniecie zabijać ludzi my zabijemy was...
-Aro Volturi jaki reszta wampirów akceptuje warunki
-Wilkołaki akceptują umowę

24.01.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   XIV 
      Wszyscy nagle zmienili się w wilki. Tylko ja stałam ja ta idiotka w postaci człowieka. Chłopacy nie walczyli   na niby. To była prawdziwa walka. Stała się zbyt groźna. Reszta watahy rozdzieliła ich. Kiedy każdy na nowo stał się człowiekiem widziałam ich rany. Thomas kulał na prawą nogę i leciała mu krew z ust/wargi.  Po pewnym czasie zobaczyliśmy jak na jego białej bluzce pojawia się coraz większa czerwona plama w okolicach miednicy. Fred zaś miał pogryzione lewe ramię. Krew leciała mu intensywnie.
-Należało ci się!-wrzeszczy Thomas. 
-Pogięło cię cioto?!-krzyczy równie głośno Fred.
-Co ja ci mówiłem!?
-Nic... Olałeś to!-wtedy znów było widać u nich oznaki wilczości.
-Thomas spokój! Fred jeszcze jedna skarga od jakiej kol wiek dziewczyny  i już nigdy nie widzę cię na oczy-mówi z powagą Kelly.-Maya, Kris opatrzcie rany. Płomień ze mną.
-Nie!-krzyczę.
-Co?-pyta wataha.
-Ja... ja... ja chciałam!
-Co?!- pyta dość głośno Fred z Thomasem.
-To... to ja z nim zaczęłam flirtować
-Oliwia ,ale...-nie może się wysłowić Maya.
-Specjalnie zostaliśmy później. To wszystko było ustalone.... no prawie.
-Poważnie?-nie może uwierzyć Kris.
-Tak. Nie wiedziałam ,że może się to tak ,źle skończyć.... przepraszam. W tym momencie Fred popatrzył na mnie z uśmiechem ,a potem na Thomasa... Znów widziałam jego kły. Jest na mnie wściekły. Upokorzyłam go przy całej watasze. Nie będzie ze mną rozmawiał. A może... on jest zazdrosny? Tak czy siak wpadłam po pas. Nie wyjdę z tego tak łatwo. Mam przerąbane....
-Kelly, nowa chodźcie ze mną...-mówi znikąd Katy.
        Poszłyśmy do tego miejsca na urwisku. Kelly jak zawsze wyglądała poważnie. Przez chwilę nic nie mówiłyśmy,po chwili odezwała się Katy.
-To prawda?
-Tak...
-Kłamiesz-oznajmia Katy.
-Nie to prawda
-Oszukujesz mnie
-Wiem lepiej
-Mylisz się Phoenix-odzywa się dopiero Kelly.
-Dlaczego?
-Katy nie jest wilkołakiem, jest wampirem... ma dar
-Co?! Jaki!?
-Patrząc w czyjeś oczy potrafię rozróżnić czy ktoś mówi prawdę czy fałsz
-Ona jest wyjątkowa...-mówi Kelly do mnie.
-Bo?
-Wilkołaki i wampiry to wrogowie ,wielcy wrogowie. Wy zabijacie takich jak ja.-mówi cicho Katy.


23.01.2015

(By było jasne)

  Jak coś to może sie wydawać ,że rozdział XIV jest urwany w połowie i tak ma być. Jego dokończenie może być dodane 24h po nim lub parę godzin.

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   XIII

      Otwieram oczy.  Eh.. Niestety wciąż śpię. Śni mi się ,że zasnęłam na JEGO ramieniu. Pod naszym drzewem. Nie... to jednak nie sen. To real. A było tak pięknie...
-Co się stało?-pytam zaspana.
-Zasnęłaś-odpowiada miło i ciepło.
-Która godzina?
-Około czwartej
-Zimno mi...-po tych słowach chłopak automatycznie zdejmuje kurtkę i narzuca mi ją na plecy.
-Zawieść cię do domu?
-Jak chcesz...
-Choć
-Nie mam siły...
-Nic dziwnego-odpowiada i bierze mnie na ręce. Jesteśmy na obrzeżach lasu. ON delikatnie upuszcza mnie na ziemię każąc mi wstać. Ja niczym zahipnotyzowana lalka wykonuje każde jego polecenie. Powiedziałam mu gdzie mieszkam. Wsiadłam na jego czarny motor i mocno się trzymałam chłopaka. Zawiózł mnie pod sam dom. Weszłam do mieszkania i rzuciłam się na łóżko prosząc aby ten sen nigdy się nie z kończył. Yyy.... to znaczy... To nic nie znaczy. Zasypiam.
        Nowy dzień. Nie ma mowy bym ćwiczyła na wychowaniu fizycznym. Mam za dużo siniaków, mogłabym mieć przez to kłopoty. Na szczęście nikt tego nie zauważył. 
         I znowu ta długo oczekiwana chwila: Las. 
-Hej kociaku!-krzyczy Maya.
-Hej 
-Możemy pogadać na osobności?
-Jasne...-odpowiadam nie pewnie. Maya zabiera mnie nad jezioro obok Lasu. Usiadłyśmy na urwisku z ziemi który ma 2m wysokości ,a potem jest plaża.
-To prawda?-pyta Maya.
-Ale co?
-Chodzie ze sobą? Zarywa do ciebie?
-Kto?!-pytam z przerażeniem.
-No ,a kto?
-Nie wcale...-opowiadam nieśmiale.
-Rumienisz się-mówi dziewczyna z uśmiechem.
-Ja?!
-A ja?
-Nie Maya, nie
-Oj przyznaj się
-Ale do czego
-Cała wataha to widzi 
-Żartujesz!
-No nie
-Co mówią?
-Zauważyłaś ,że jak rozmawia z tobą inny koleś to on odchodzi
-No... to przypadek!
-Wymyślił ci ksywę, kolejny stopień 
-...
-Ciągle spędzacie razem czas. Zawszę bierze cię na stronę.
-No bo...
-A dzisiaj.... Jak wrócił do lasu był jak na kacu.... ty zresztą też-mówi pełna entuzjazmu przyjaciółka.- Co wyście robili?
-No nic..
-Każdy tak gada
-Weź dzisiaj, wczoraj miałam taki odlot 
-Coo...?
-Mówię ci Mayka, nic nie pamiętam, nie kojarzę faktów
-Jaaa! Weź  α do ciebie zarywa!
-Cicho!
-Eh...on mi rozwala psychikę
-Dlaczego?
-Sama nie wiem czy on mnie lubi czy żartuje 
-Sss...
-Boli mnie... 
-Ręce, nogi?
-Serce...
-Masz 4 wyjścia
-Jakie?!
-1. Olejesz go całkowicie
2. Pogadam z nim
3. Katy z nim pogada
4. Spytasz się go o to
-Nic z powyżej wymienionych
-I co będziesz się tak dręczyć 
-Dam sobie radę 
-Ok, pamiętaj zawsze możesz ze mną pogadać
-Jasne
         Wracam w głąb lasu. Na swej drodze widzę wilka. Coś mi mówi ,że to Kristoffer. 
-Kris... to ty?
Wilk stoi.
-Słyszałeś co mówiłyśmy z Mayą? 
Wilk odwrócił się i poszedł. Potem spojrzał na mnie i zaczął biec.
-Kristoff choć tu  już!
Goniliśmy się ,aż do miejsca gdzie chciałam pójść. Na końcu chłopak zmienił się w człowieka. 
-Kris proszę cię nic mu nie mów...
-No coś ty nie jestem ,aż takim dupkiem 
-Dziękuję ci
-Poradzisz se z tym płomień
-A ty kim jesteś?
-Tarczą-odpowiada  i odchodzi.
Nadeszła noc. Wszyscy już poszli. Zostałam sama z Fredem. Rozpalił ognisko. Na początku tylko rozmawialiśmy. Jednak z czasem nasza rozmowa stanęłą w innym świetle. Zmieniła się w flirt. Po pewnym czasie zaczęliśmy się całować i... i... i nie wiem co dalej. Całkwicię straciłam pamięć z tego co działo się po pocałunku. Znów spałam w Lesie. Dziś sobota. Nie wyrabiam. Każdy mąci mi w głowie. Nawet Maya. Muszę pogadać  Katy. Powiem MU ,że w tym tygodniu nie będę przychodzić. Muszę wszystko poukładać sobie w głowie. Odpowiedzieć sobie na takie pytania jak:
*Co stało się po flirtowaniu z Fredem?
*Kim jest dla mnie ON?
*Jak ma na imię ON?
*Czy można ufać Kristoffowi?
*Czy Kelly to mój wróg czy przyjaciel?
Na razie tyle.
-Muszę cię o coś spytać-mówię zakłopotana.
-O co?
-Mogę przez tydzień nie przychodzić  do Lasu?
-Jasne
-Porozmawiamy na osobności?-chłopak kiwną głową.
Idziemy razem do naszego drzewa. Tego przy którym zasnęłam.
-Od dłuższego czasu przychodzę do Lasu ,a wciąż nie wiem jak masz na imię
-Jestem Thomas-no w końcu! Tak długo czekałam na te dwa słowa już nie będę musiała mówić ON.
-Oliwia
-Dla mnie i tak zawsze będziesz Phoenix'em
-Powiesz mi co się stało nocy kiedy spałam pod tym drzewem?-chłopak od razu zaczął opowiadać to nieszczegółowo.
-Dziwnie się zachowujesz....-mówi Thomas.
-Dlaczego?
-Twój głos jest inny niż w dzień inicjacji. Nie wyglądasz już jak płomień. Zbladłaś. Źle się czujesz?
-...Głupieję
-Pamiętaj, mi zawsze możesz wszystko powiedzieć...
-Kim jest Fred?
-Strzałą
-Co to znaczy?
-....Co się stało?-pyta  z powagą Thomas.
-Nic...
-Mów prawdę to ważne
-Wczoraj... zostaliśmy sami w Lesie...flirtował ze mną, nic nie pamiętam jakbym była zahipnotyzowana.-w oczach chłopaka widziałam gniew, zaczęły pokazywać mu się kły i żyły. Wtedy zeskoczył z drzewa, zmieniając się w wilka. Zaczął biec. Bałam się. Nie wiedziałam o co chodzi. Czy coś źle powiedziałam czy co. Biegłam za nim. Na końcu zobaczyłam jak dwa samce walczą ze sobą na wzajem. Oba były groźne. Jednak zwyciężyć mógł tylko jeden...

22.01.2015

Opis postaci-Kristoffer

Kristoffer
Znakiem Krisa jest tarcza. Oznacza to ,że pomaga dziewczyną, młodszym i słabszym. Niczym tarcza broni ich (czasami woli nawet oberwać za tą osobę). Czyli w skrócie jego znak oznacza pomoc i ochronę. Jednak prócz znaku jest on też bardzo żartobliwym i wyluzowanym kolesiem.  Aktualnie jest chłopakiem May. W watasze lubi każdego... no prócz cichego Zaga.

(Tak przyszłościowo..)

Więc tak... jak piszę rozdziały to proszę o zrozumienie jak rzeczy się nie będą ze sobą zlewać to znaczy jak raz piszę tak a raz tak. 

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   XII

      Wciąż czuję ból lewego ramienia. ON powiedział ,że lepiej będzie jak przez trzy dni tu nie będę, bo i tak się do niczego nie nadam. Przyjrzałam się mojemu tatuażowi. Zauważyłam ,że w jego środku jest płomień. Myślę sobie ,że taki sam znak miałam na czole. Szkoda ,że nie mam pojęcia co to oznacza.
      Idę do szkoły.  Maya powiedziała mi ,że tatuaż to nie tajemnica. Mam po prostu mówić ,że zrobiłam go od tak. W szkole byłam jedyną dziewczyną (no może prócz tych emo) ,która miała tatuaż. W oczach chłopaków widziałam blask. Dziewczyny patrzyły się na mnie na w-f ,że mam więcej odwagi niż one. To trwało długi czas. Jednak w końcu minęły te trzy dni i mogłam wrócić do Lasu.        
-Maya jak miło cię widzieć
-Ramię boli?
-Trochę, wytrzymam
-I tak sobie dobrze poradziłaś 
-Żartujesz? Tak się darłam ,że głos sobie zdarłam 
-Tak się z ciebie śmiałem ,że aż cię zagłuszyłem-mówi z uśmiechem Fred.
-Ale jak on to wytrzymał?
-Przyzwyczaił się
-A co Kelly namalowała mi na czole? 
-Płomień-odpowiada z powagą Fred.
-A co to znaczy?
-Tylko Kelly to wie, jak ona ci nie powie to się nie dowiesz
-Płomień oznacza pewność, pochopność-zaczęła z nagle Kelly.-Pochopnie chciałaś się zabić-jak ogień bezmyślnie płonie i gaśnie, umiera. Ale i tak odradza się na nowo. Walczyłaś ze mną, jak płomień chciałaś zwalczyć niezniszczalne. Jesteś pewna siebie, ogień nie widzi swych słabości tylko moc i wielkość.  Bez namysłu poszłaś wgłąb lasu z jakimś kolesiem, niczym zapałka dajesz się każdemu dotknąć ,lecz nie na długo-to co ona mówiła jest prawdą....
-A ty co masz Kelly?
-Miecz
-Ja mam kroplę
-Choć-mówi przyjaznym tonem. 
-Ładna maska α
-Ha, ha, ha-śmieje się ON.
-O co chodzi?
-Teraz się uśmiecha i w ogóle ,a potem...-mówi Maya.
-Ee, chłopie!
-Co?
-Jak ty mi możesz laskę zabierać?! Byłem pierwszy!
-Mayę ci zostawiam-powiedział z uśmiechem po czym położył mi dłoń na ramieniu. 
         Szliśmy ciągle przed siebie. Nasza droga skończyła się przy tym charakterystycznym drzewie. ON powiedział mi ,że będzie mnie uczył panowania nad złością. Za każdym razem kiedy zobaczy żyły, mocno mnie walnie. Nauka trwała 5h. Już wiedziałam o co chodzi im z tymi siniakami. Miałam je na nogach i rękach i jeszcze w paru miejscach. Ledwo patrzyłam na oczy. Gdy przyszedł był miły ,a teraz... AŁŁ! Gdy nie mogłam już stać na nogach, usiedliśmy pod drzewem.
-Nienawidzę cię!-mówię ledwie przytomna.
-Ja cię wręcz kocham-mówi z uśmiechem.
Powoli zasypiam. Powieki mi się zamykają. Moja głowa leży na ramieniu chłopaka ,a on głaszcze mnie po włosach. Śpię.

19.01.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   XI

     No i powtórka z zeszłego dnia. Do mojego mózgu nie docierało ,ani jedno słowo. Co innego pisałam w zeszycie i co innego słyszałam. W głowie ciągle powtarzała mi się wczorajsza rozmowa. Zgodzić się, czy nie zgodzić. O to jest pytanie. Uczyłam się po nocach, a spałam marne cztery godziny. Teraz myślałam o tym co mogło znaczyć te później nie będzie już odwrotu. W mojej głowie plątało się tysiąc myśli. Jednak jestem pewna ,że tego chcę! Jestem trochę przed czasem. Widzę ,że na skale siedzi jakichś wilk. Podchodzi do mnie. W pewnym momencie zmienia się w człowieka.
-Hej Phoenix!
-O Maya, hej
-Boisz się?
-Dlaczego?
-Przyszłaś wcześniej to coś znaczy
-Trochę, obawiam się tych słów potem nie będzie już powrotu
-Bo to prawda
-Czyli?
-Nie będziesz mogła potem odejść, czyli zmienić watahy 
-Kto prócz mnie jest tu najnowszy
-Zag 
-Zag?
-Emm... Ten w bejsbolówce 
-Aaa, już wiem 
-α raz myślał nad wyrzuceniem go
-Naprawdę?
-Powaga
-Co mam zrobić by mnie nie wyrzucono? 
-Być kimś, sobą 
-Nie ogarniam
-No... po prostu trzeba mieć z nim dobry kontakt, i nie być nudnym. Musi cię coś z nim łączyć
-Co ty sugerujesz?
-Ja? Nic.
-Ok... a kogo on lubi.
- Najbardziej to mnie i Kristoffera
-A Kelly
-Nie wiem
-Ale nigdy nie powiedział o niej złego słowa. 
-Myślisz ,że...-nie dokończyłam.
-Może-odpowiada Maya z dziwnym wyrazem tworzy.-Ciii... idzie tu
-Czekałyście?
-No....prawie-odpowiada Maya.
       Nastaje zmrok. Wszyscy już są. Ognisko zapalone. Płomienie mają około 150cm wysokości. Wszyscy chłopacy ,prócz NIEGO byli bez koszulek ,a Maya miała przyległą czarną sukienkę. Ja, byłam ubrana normalnie. Jedyne co to Kris kazał mi spiąć włosy. Wszyscy stali boso, ja też. Na ziemi leżały dwie miski. Jedna z czystą, zimną, źródlaną wodą. A w drugiej była jakaś czarna dość gęsta substancja. Bałam się tego. Co to mogło być. Czułam jednocześnie lęk i zadowolenie no bo... Maya by mi o tym powiedziała.
       Uroczystość się rozpoczęła. Trwała około 10minut. On i Kelly podeszli do mnie. Pytali mnie o takie rzeczy jak, czy będę im obiecać wierność, hojność i oddanie. Na każde pytanie odpowiadałam ,,tak" na końcu Kelly wzięła miskę z czarną breją i namalowała mi na czole jakichś znak. Potem ON wziął wodę i przemył mi nią twarz, ręce i położył dwa palne na moim sercu mówiąc ,,Teraz jesteś wilkiem należącym do nas. Twoje poprzednie życie zostało zmyte i zapomniane. Od dziś zaczynasz wszystko od nowa". Po tych słowach wszyscy chłopacy uklękli na jedno kolano ,a Maya opuściła głowę. 
       Chłopacy założyli bluzkę. Wszyscy zabrali mnie do Londynu. Wszyscy stanęliśmy pod studiem tatuaży.
-Co my tu robimy?-pytam szeptem Mayę.
-Po tym będziesz już wilkiem w naszej watasze-odpowiada równie cicho i odkrywa ramię na którym był dziwny znak.
         Wszyscy stanęli przed drzwiami. Do środka weszłam tylko ja i ON. Pokazał tatuażyście ramię i kazał mu zrobić taki sam tatuaż. To mnie nie bolało tak bardzo. Jednak to i tak igła i ból. Krzyczałam w niebo głosy. ON patrzył na mnie ,nie jak na jakąś idiotkę ,ale tak... bez sercowo. Jak w tedy gdy wyciągnął do mnie rękę. Jakby to wszystko było dla niego jak chleb powszedni. Gdy wychodzę z salonu tatuaży odkrywam ramię. A każdy uśmiecha się lub bije brawo.

18.01.2015

(He, he he....)

Nie wiem jak to możliwe ,ale zniknął mi pierwszy i drugi  rozdział opowiadania xd. Ja nie wiem wyśle list gończy ,ale zdjęcia żadnego nie mam ;-;.

Opis postaci-Fred

Fred
Fred jego znak to strzała. Oznacza to ,że ma on perfekcyjne oko. Umie ,rzucać nożem na odległość 10m do celu. Jest on też strasznym podrywaczem. Umie tak uwodzić dziewczęta ,że po jego pocałunku one kompletnie tracą pamięć (strzela prosto w serce). Jest on wspaniałym aktorem ,umie udawać niewiniątko ,jednak osoby które go dobrze znają potrafią odróżnić kiedy łka. Rzadko kiedy się on zakochuje na poważnie. α ma go w watasze tylko z tego względu ,że podczas dłuższych podróży jego umiejętności łownicze są przydatne. Do drużyny został dodany dlatego ,że wtedy chodził z Kelly.

17.01.2015

Opis postaci-Katy

Katy
    Katy jest rozsądną, mądrą dziewczyną.  Należy do osób nieśmiałych. Jest córką Rosalie Lillian Hale. Jest tak jak rodzice wampirem. Jej dar to odróżnianie prawdy od kłamstwa. Patrząc w oczy osoby umie określić czy kłamie czy nie. Jednak widzi ona prawdę taką jaką uważa osoba np. Gdy Oliwia nie wiedziała ,że jest wilkołakiem i by ją o to spytała ona widziałaby w jej oczach prawdę, ale jeśli ktoś chciałby ukryć prawdę ona to zauważy. Kolor jej szkieł kontaktowych to błękit. Katy jest spokojna. Tak czy siak woli ukrywać wszystkie swoje talenta. Kiedyś miała też młodszego adoptowanego brata jednak zniknął dawno temu i ślad po nim zaginął.

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   X

      Ciągle zerkałam na zegarek. Bałam się ,że spóźnię się na spotkanie z NIM. Nie mogłam się skupić na lekcjach ,ciągle czekałam ,aż wybije 17:00. Nareszcie! Zrzucam fartuszek i biegnę do lasu. 
      18:00. ON już tam jest. Mówi ,że to było już umówione. Widzę ,że Kelly jest nie zadowolona z mojego przybycia. 
-To.... Chcesz dołączyć do naszej watahy?-pyta chłopak w czapce krasnala. 
-Tak
-Kto akceptuje jej przybycie?-pyta ten sam koleś. Wszyscy są na tak prócz nie obecnej tu Kate i Kelly.
-Jeśli jest głos nie akceptacji nie może dołączyć do watahy nowy wilk.
-Przewaga liczebna-mówię
-Phoenix, puki nie dołączysz do nas nie możesz się udzielać.
-Rozumiem-czułam się upokorzona ,ale takie są zasady.
-Inicjacja-mówi NIE Kelly.
-To będzie jedyne rozwiązanie-mówi "krasnal".
-Maya ma rację.
-Zacznijmy od teraz-wszyscy zaakceptowali to.
-Zadanie pierwsze prędkość. 
Zadanie polegało na tym ,że miałam się ścigać z 3 najszybszymi wilkami w watasze. Teren nie miał być prosty ,ale kręty z różnymi drzewami i rowami. Test nie mógł się odbywać w lesie (tym co byłam) ,bo inni znają ten teren za dobrze.  Przechodząc do następnego poziomu musiała bym być od nich wolniejsza o min. 2s. 
       Stałam na linii startu z NIM, Mayą i "krasnalem". Bieg się rozpoczął. Mieliśmy przebiec 5km. W jak najkrótszym czasie. Słyszę głos Kelly krzyczący start. Droga była beznadziejna. Wszędzie małe przepaście i dziury. Zaczęłam powoli tracić oddech. Jednak im dalej pobiegłam, mogłam coraz bardziej oddychać. W końcu widzę linię jestem jakieś 30cm od "krasnala". Przebiegam linię mety i... zdążyłam. 
-Jeszcze tylko zmysły-mówi Kelly.
-Zaliczone-odpowiada ON.
-Ale...
-Zaliczone
-Więc....-dopytuje się Maya.
-Witamy w naszej watasze-mówi ON z uśmiechem.
Widzę ,że praktycznie każdy cieszy się z mojego przybycie ,prócz Kelly. Chłopacy biorą mnie pod ramiona ,a Maya ciągle idzie przed nami.
-Wzięli cię tylko ze względu na dupę-mówi chamsko Kelly.
-Mnie za dupę cię za cycki-odpowiadam z uśmiechem. Chłopacy zaczęli mi klaskać i dla śmiechu klepali się po pośladkach.
         Po tej sytuacji  Kelly poszła do domu. Zostałam sama z chłopakami. Czułam się trochę skrępowana. Jednak po jakimś czasie ,gdy zrobiło się ciemno, rozpaliliśmy ognisko i tak jakoś było już raźniej.
-Wiesz jak się zmieniać w wilka?-pyta "krasnal. Po chwili ON odchodzi ,bez żadnego słowa.
-Nie ,wilkołakiem jestem od niedawna
-Hej, hej!-krzyczy Maya biegnąca w naszą stronę.
-Gdzie byłaś?-dziewczyna wzruszyła ramionami.
-Chodziłam bez sensu
-Czyli nie należałaś do żadnej watahy?-pyta jakiś koleś
-Nie.... a co robi się w takiej watasze?
-Spędzamy razem czas, po prostu-mówi "krasnal".
-To tak jak byś spytała po co mieć przyjaciół, my robimy to samo-odpowiada Maya z uśmiechem.-Ale się cieszę ,że w końcu nie ma ,aż takiej przewagi liczebnej chłopaków.-Wtedy "krasnal"  wziął Maye pod ramię i zaczął ją całować.
-No co ty, chciałabyś się mnie pozbyć?
-Kristoffer, weź przestań. Nawet jak bym chciała to i tak byś się nie odczepił-w tym momencie przyszedł ON.
-Jutro przyjdź tu o 18:00-mówi ON.
-Dlaczego?
-Będziesz składała obietnice
-Masz czas do jutra by przemyśleć czy na pewno chcesz do nas dołączyć.
-Potem już nie będzie powrotu
-Jak się zgodzisz, rozpocznie się tresura- każdy spojrzał na NIEGO.
-Ja?
-Tylko ty się do tego nadajesz...-mówi Maya.
-Uuu.... Będą siniaki-śmieje się Kris.

16.01.2015

(A jednak...)

Dochodzę do wniosku ,że w każdym rozdziale będą mogły występować wulgaryzmy i w ogóle takie tam.... no wiecie więc jak napisałam wcześniej ,,czytacie to na własną odpowiedzialność ja was ostrzegałam"

Opis postaci-Maya

Maya
Maya jest osobą bardzo pozytywną. Rzadko kiedy się denerwuje ,a świat ma dla niej więcej + niż - . Jest ona zabawna, kreatywna i pełna życia. Jej średnia ocen to 4.75. Maya ma wielu przyjaciół. I prawie z każdym ma dobre kontakty, białymi, czarnoskórymi i zwierzętami. Maya jest osobą szczerą której można zaufać, a jej serce jest pełne szczerej miłości.

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   IX

       Popatrzyłam chwilę na chłopaka. Po chwili wyciąga do mnie rękę ,jakby zapraszał mnie do tańca i pyta.
-Ufasz mi?- przez chwilę nie odpowiadam. Myślę co mogłoby mnie czekać. Mam to gdzieś! I tak chciałam się zabić. 
-Ani trochę-mówię z uśmiechem po czym kładę swoją rąsie na jego dłoń. 
        Zostaliśmy sami. Poszliśmy gdzieś wgłąb lasu. Znaleźliśmy miejsce na ognisko przy którym było przewalone drzewo i duża skała. 
-Mogę z tobą szczerze porozmawiać?
-Tak
-Na każde moje pytanie odpowiadaj szczerze ok?
-No dobra
-Po co przyszłaś do lasu?
-Pobiegać, nic więcej nie chciałam
-Pobiłaś się z Kelly? 
-Ona mnie napadła-chłopak wtedy się uśmiechnął
-Kelly jest tak agresywna, nie da się nikomu gnębić
-Zanim na mnie skoczyła widziałam w niej jakby opór
-Opór?
-Tak...
-Słyszałaś rozmowę Katy z Kelly?
-Tak całą
-Jesteś nadnaturalnym? 
-Nie, jestem człowiekiem
-Wybacz ,ale się mylisz 
-Wiem lepiej
-Założysz się?
-O co?
-Pomyślimy na końcu
-A jak chcesz mi udowodnić ten absurd?
-Nie oszukuj, licz do 40 i spróbuj mnie znaleźć
-Co? Mam cię szukać w tym wielkim lesie?!-ON nic nie mówiąc zszedł ze skały i zdjął kurtkę kładąc ją na kamień
-To twój jedyny trop, zamknij oczy i licz-wtedy widziałam jak się oddala ode mnie. 
        Pogięło GO! Jak ja mam GO niby znaleźć?! Czy z tej całej gromady wszyscy są chorzy! Kelly mnie napadła ,a ON bawi się ze mną w chowanego. Ten świat mnie rozwala. Doliczyłam do 40. Chwilę popatrzyłam na jego kurtkę. Nie mam najmniejszego zamiaru go szukać. Wtedy w głowie usłyszałam jego głos ,,Nie oszukuj, licz do 40 i spróbuj mnie znaleźć". Z chodzę z pnia i podnoszę kurtkę. ,,Będę wyglądać jak idiotka" pomyślałam sobie. Powąchałam jego kurtkę. Pachniała wspaniale. Jego naturalny zapach w połączeniu z wodą perfumowaną tworzy genialną kompozycje. Co?! Co ja gadam?! Ja wącham kurtkę jakiegoś chłopaka! Szybko odsunęłam ją od twarzy. Wtedy poczułam ten zapach ale słabszy. Idę tam gdzie czuję wodę. Po długim czasie zapach zniknął ,a jednocześnie wzmocnił się. Spojrzałam na górę nade mną na gałęzi drzewa leżał wilk. Serce stanęło mi. Bałam się. Wilk skoczył nad moją głową i w locie zmienił się w GO.
-Wchodź na drzewo
-No ok- siedzieliśmy już tam gdzie był ten wilk.
-Przeszłaś 2km, człowiek nie ma ,aż tak dobrego węchu.
-Co to było!?
-Też tak potrafisz.... Phoenix
-Ja tak... Phoenix?
-Gdy biegłaś nogi odrywały ci się od ziemi a włosy wyglądały jak płomienie
-Kreatywnie. Ale masz pojęcie jak ja się bałam!-ON zamiast mi odpowiedzieć uśmiechnął się.
-Już  mi wierzysz?-ON miał rację, wszystko zaczynało łączyć się ze sobą. Żyły, opór, gniew, prędkość, zmysły i ON.
-Tak...-mówię cicho i nieśmiało
-Naprawdę o tym nie wiedziałaś?
-Nie
-Od zawsze jesteś wilkiem?
-Nie
-A od jak dawna?
-Max miesiąc
-Opowiesz czy się wstydzisz?-opowiedziałam MU tylko fragment ,że wygrałam konkurs i dalej...
-Chciałaś się zabić
-Deprecha
-Wciąż?
-Nie, jednak agresja....
-Rozumiem
-Też tak masz?
-Miałem, jednak czasami nawet ja nie wytrzymuje
-Kelly też
-Nie ona daje sobie rade z nas wszystkich najlepiej
-To dlaczego mnie napadła?
-Myślała ,że jesteś człowiekiem, inaczej pojawiły by się kły i żyły
-Ludzie nie mogą wiedzieć o wilkach?
-O żadnych nadnaturalnych
-Dlaczego?
-To nie rozmowa na teraz, po prostu zapamiętaj ,że nie mogą
-Dobrze...
-Wiesz.... Podobasz mi się-Co?! Toć znasz mnie parę godzin chłopie! Nie myśl tak pochopnie!-Chcę cię o coś spytać...-Oczy mi wytrzeszczały chcesz ze mną chodzić co?-Chcesz dołączyć do naszej watahy?-ha, ha, ha....ale żeś mnie nabrał. No ,ale... ON jest interesujący.
-Tak
-Przyjdź w to miejsce gdzie walczyłaś z Kelly o 18:00. Nikomu o tym nie mów-Chłopak zeskoczył z drzewa i poszedł. Ja poczułam ,że to znak by już sobie pójść.... i poznać jego imię.

(Focie?)

Dzisiaj postaram się znaleźć zdjęcia naszych bohaterów (tych przyszłych też). Dla mnie to będzie wyzwanie ,a rozdział pojawi się jutro lub przy odrobinie szczęścia dziś. A wy w ogóle chcecie wiedzieć jak wyglądają? Czekam na odp jak będą dwa komy na NIE to nie wstawiam.

10.01.2015

Pamiętnik Phoenix'a

 Rozdział   VIII



-Pomóc ci w czymś?
-Nie poradzę sobie sama
-Szukasz tu czegoś?
-Co się tak we wszystko wtrącasz?!-w tym momencie zdziwiły mnie dwie rzeczy: czemu ją to ciekawi i dlaczego tak szybko wpadłam w zdenerwowanie.
-Nie tym tonem!
-Nie tą mordą!
-Wynoś się stąd ,bo pożałujesz!
-Czy ty mi grozisz?!
-Z refleksem u ciebie nie najlepiej...
-Ukrywasz się w lesie ,bo ludzie na tą modę patrzeć nie mogli?
-Wynoś się puki masz czas..
-Nie zamierzam-odpowiadam stanowczo.
I w tym momencie zobaczyłam w niej coś jakby opór. Jakby z czymś walczyła... w środku. W jej oczach widziałam jak nie wytrzymuje. Rzuca się na mnie. Zaczęłyśmy walczyć. Wtedy zobaczyłam ,że na moich rękach zaczęły mi dziwnie wyraźnie widać żyły. Czułam jak zaciskam szczękę walcząc.
-Kelly dość!-krzyczy jakaś... naprawdę ładna dziewczyna.
-Zostań tu-wtedy poszła z tą laską na stronę. Jak już wspomniałam miałam wyostrzone zmysły, słyszałam każde ich słowo.
-Kto to jest?-pyta blondynka
-Nie wiem nie chce z tond iść
-Czułam kogoś....
-Co?
-Nie wiem czy to ty czy ona ,ale....
-No mów rzesz!
-Czułam wilkołaka i lekki zapach wampira-co?! Jakiego wampira i wilkołaka?! Kim one niby są?!
-Chcesz powiedzieć ,że to wampir?
-No nie koniecznie, albo ona ma w sobie coś z wampira, albo gdzieś tu jest wampir.
-Kiedy walczyłyśmy zobaczyłam żyły i kły
-Gdzie on jest?
-Kto?
-On
-Na treningu, zaraz wszyscy tu przyjdą
-Zostawiasz ją tu?
-Muszę pilnować lasu- dlaczego ona musi pilnować lasu? co tam takiego jest?
-Trzeba na niego poczekać
-Przypomniałam se coś
-Hm?
-Jeśli jest pół tym pół tym ,ma nad zwyczaj wyostrzone zmysły. Słyszy każde nasze słowo.-zaczęłam się bać,
jeśli ja naprawdę jestem... nieczłowiekiem? Miały rację.... czuję zapach. Po chwili widzę za drzewami jakichś chłopaków i dziewczynę. Gdy podchodzą do Kelly, pierwsze pytanie jakie pada to ,,Kto to jest?"
Kelly opowiedziała im całą historię. Pytanie czy mi o tym powiedzą.
       W tym momencie podchodzi do mnie chłopak. Z jego twarzy nie da się nic wyczytać. Czy jest smutny czy wesoły. Podchodzi do mnie, patrzy mi w oczy. Mówi.

8.01.2015

(Jestem wróżbitką)

Omm.... W mojej szklanej kuli widzę.... ponad 100 osób na Ogniwils! Ale, ale.... to nie koniec! Gdzieś tam w oddali widzę VIII rozdział Pamiętnika Phoenix'a i.... i... i to już w tą sobotę! Lecz nie o 20:00 ,a o 16:30!

6.01.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   VII

      Otwieram oczy. Wszystko co widzę jest rozmazane. Kompletnie nie pamiętam co się zemną stało. Ledwo przypomniałam sobie własne imię. Mój wzrok się polepsza. Widzę przed oczami trzy istoty. Kobietę i dwóch mężczyzn. Jeden z nich ma na sobie mundur policyjny. 
-Jak się nazywasz?-pyta znienacka pielęgniarka. 
-Oliwia
-Nazwisko?
-Nic ci do tego!-odpowiadam agresywnie.
-Dziewczyno, radzę ci się nieco uspokoić!
-Nie jesteś moim szefem!
-Spytam cię jeszcze raz-mówi łagodnie.-Jak masz na nazwisko?
-Czy ty myślisz ,że ja cokolwiek pamiętam? Ja nawet nie wiem co ja tu robię! 
-Zaczęłaś się wykrwawiać na miejscu zbrodni
-Czy was pogrzało?! 
-Mam rozumieć ,że nie wiesz nawet gdzie mieszkasz?
-Wow! Level up staruchu!
-Dobra coś czuję ,że teraz się z nią zbytnio nie dogadamy.
-O! Słuchajcie mundurowego, tylko on cokolwiek rozumie. ...W odróżnieniu do waszej dwójki. 
       Widziałam ich ukośne spojrzenia. Były porozumiewawcze. Mówi o mnie. Pewnie myślą ,że pochodzę z jakiegoś domu dziecka. Sama nie wiem co we mnie wstąpiło. Ja nigdy nie wyrażam się do ludzi starszych z taką pogardą! Powoli zaczynam kojarzyć fakty. Pamiętam już nazwisko. Wiem jak tu trafiłam. Ale gdzie mieszkam? No tak! List do... do... Czytam list. Ok. Wiem już gdzie mieszkam/ałam.
        Obok mojego łóżka leży gazeta. Już media napisały o śmierci zwyciężczyń konkursu. Cytuje: ,,Zaledwie tydzień temu, do Londynu przybyły dwie zwyciężczynie polskiego konkursu. Niestety zamiast wspaniałego wolnego w Anglii, dostały śmierć. Wiemy tylko ,że na imię miały Róża i Oliwia. Róża została ofiarą dwóch mężczyzn. Teodora W. i Tymoteusza K. Sekcja zwłok wykazała ,że w krwi dziewczyny był nadmiar "zieleniny". Oliwia, zmarła jednak popełniając samobójstwo"...   A to ciekawe. Czytam dzisiejszą gazetę za grobu. No ,ale gazeta zawsze prawdę powie. Prawdę która zainteresuję czytelnika. 
         Lekarze po dłuższych badaniach wypisali mnie ze szpitalu. Podobno nie znaleźli nic niepokojącego w mojej krwi. Mogę wracać do domu. Jednak zostaje. A przynajmniej na chwilę. Zostaje tu i zacznę nowe życie.
         Minęły już dwa tygodnie od śmierci Róży. Jak wspomniałam wcześniej żyję od nowa. Chodzę do liceum w Londynie, pracuje jako kelnerka niedaleko szkoły, a mieszkam w starej zniszczonej kamienicy. Mój grafik jest teraz strasznie zawalony. Z samego rana szkoła. Po szkole do godzin wieczornych (20:00) pracuję w restauracji ,a po pracy przygotowania na następną lekcję.
           Jednak zauważyłam coś dziwnego. Zmieniło się zarówno moje zachowanie jak i wygląd. Stałam się bardziej agresywna. To znaczy... em... to znaczy inaczej! Jeśli ktoś mnie zdenerwuje staje się agresywna i chamska. Jednak na co dzień jestem super-szczęśliwa, pełna życia. Bez względu na to ,że nie mam nic czasu dla siebie. Teraz zaczęłam uprawiać sporty. Jestem teraz w szkole najlepszą atletką. Jednak gdy biegnę czuję się świetnie. Uwielbiam czuć wiatr we włosach. No i co mi się bardzo podoba... bez względu na to ile biegnę nie pocę się. I bez względu na to w czym biegnę... zwłaszcza w szpilkach. Tak, to jest najpotrzebniejszy sport dla kobiety sprint w wysokich butach. Wyostrzyły mi się też zmysły. Moje dłonie zawszę były gorące. Jednak to co mnie najbardziej zlękło to to... ,że temperatura powietrza była dla mnie nie zmienna. Gdy na dworze było -2*C ja czułam jak by było ich 26*C. Teraz wygląd. Moje zawsze zielone oczy, stały się szmaragdowe. Błyszczały zarówno w świetle słońca jak i blasku księżyca. Moja twarz odmłodniała. Nie wyglądałam już jak 19-latka ,a raczej jak młoda 16. Zęby były nieskazitelnie białe. No i włosy... one mnie trochę przeraziły... Wcześniej sięgały mi zaledwie do miednicy, teraz wiją się do ud. Kiedyś były to loki teraz są karbowane. No i kolor... niegdyś rude. A teraz, cieniują mi się. Przedziałek mam czarny ,a końcówki złote. Najpierw czerń, brąz potem idą mi przez rudy ,aż do złotych końcówek.
          Nadszedł nowy dzień weekend. Postanowiłam pobiec do lasu, tak se pobiegać. Zauważam jakąś dziewczynę podchodzi do mnie zagradzając mi drogę. Patrzy na mnie jak bym była jej wrogiem naruszającym jej teren. Obie zaczęłyśmy wyglądać nieprzyjemnie. Zaczęła ze mną rozmawiać.

Zapraszam

Jak już mówiłam to nie koniec naszej Oliwi. Dzisiaj o 20:00 przybędzie rozdział VII. Liczę ,że będziecie...

5.01.2015

A ku ku!

He-he-he pewnie myślicie ,ze Oliwia się zabiła? No tak, ale wy jeszcze nie kończcie z tą stroną bo to dopiero początek naszej Oliwi....

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   VI

 

      Minęło już pięć dni naszych "wakacji". Niestety nie mogę spać w nocy. W głębi serca wciąż czuję lęk przed tymi mężczyznami. Jeżeli już zasnę ciągle przed oczami mam .To było straszne.Strach zżerał mnie od środka. Ciągle myślałam ,,Dlaczego właśnie ja?". 
       Pewnego razu w ostatni dzień. Wstaje około godziny ósmej. Róża już dawno powinna stać na nogach. Gdzieś poszła. Zastanawiało mnie tylko gdzie i po co? Łóżko było niezasłane, szuflady po otwierane. Krótko mówiąc zrobiła straszny syf. Od razu po śniadaniu postanowiłam też wyjść sobie na miasto. Szłam zatłoczonymi alejkami Londynu. Wszystko wydawało się tam takie piękne i magiczne. Jednak widząc każdą ciemną uliczkę ogarniał mnie strach. 
       Minęło już osiem godzin. Chciałam pokonać strach i pójść z Różą pod Big Bena. Nie odbierała telefonu. Dzwoniłam do niej z pięć razy i dopiero za szóstym razem poinformowano mnie ,że numer nie istnieje. Nie powiem ta wiadomość mnie trochę zlękła. Dzwonie do hotelu. Oni mówią ,że dziewczyny nie ma na terytorium parceli. 
         Idę sama. jestem już kilometr od budynku. Gdy nagle w ciemnej alei słyszę krzyki. Ktoś płacze. Głos dobiega z pod moich stup. To nie był głos małego dziecka które mu coś nie odpowiada. W tej chwili myślałam ,że zemdleje. Nogi uginały mi się pod ciałem. Z wielkim przerażeniem patrzę w duł. Piwnica. w małym okienku zamiast szyby widzę błyszczące metalowe kraty. Patrze dalej. Serce mi staje. Ci dwaj mężczyźni tam są. Gwałtownie podnoszę głowę spod nóg. 
         Odsuwam się parę metrów i dzwonię na milicję. Przyjechała dość wcześnie. Znaleźli wejście do podziemi. Wyważają drzwi nogą ,a w rękach mają pistolety. Na początku mężczyźni się awanturowali. Patrząc na ich piwnice widziałam tysiące próbówek, strzykawek, tabletek, prochów... Mieli tam całą "plantację" narkotyków. 
           W końcu wychodzą. Faceci obezwłądnieni. A dziewczyna? Nie wychodzi... Dopiero potem policjanci znów tu przyjeżdżają. W tedy szybko patrzę przez kraty i... blond włosy, czerwona kurtka, błękitny telefon... Róża. Leży tam... jak by spała. Jakby... zasnęła po wieki. Jestem tego pewna. Nadmiar narkotyków zabił ją. Policjanci wynoszą dziewczynę w worku.
            Nie... nie.... Moje oczy się mylą. Ona żyje. Ona na pewno żyje! ...Kogo ja próbuję oszukać? Bez niej... nie żyje. Moje życie jest już nic nie warte. Dla rodziców nie istnieje,chłopak ze mną zerwał, przyjaciółka nie żyje,a dla innych jestem suką. Jedyna osoba która jeszcze jest dla mnie kimś to Filip... Wchodzę do piwnicy. Widzę tam karteczkę i długopis. Piszę list do brata. 
,,TEN LIST MA TYLKO PRZECZYTAĆ MÓJ BRAT FILIP! WYŚLIJCIE TO DO GDAŃSKA NA ULICĘ ************ POD NUMER ******Filip, wybacz mi wszystkie moje docinki względem Ciebie. Podczas podróży do Anglii. Róża umarła. Jesteś jedyną istniejącą osobą na której mi zależy. Postanowiłam zakończyć tą udrękę na Ziemi. Chcę... umżeć. Dla niektórych nie żyję już od dłuższego czasu. Zrób coś dla mnie.... jeśli dostaniesz ten list przeczytaj go i spal. Jesteś i będziesz na pierwszym miejscu w moim sercu. Żegnaj na wieki wieków..."
            Płakałam pisząc ten list. Włożyłam go sobie do kieszeni. Gdy będą robili sekcje zwłok zobaczą to i mu dadzą. Przynajmniej powinni tak zrobić. Byłam już kresie wytrzymałości. Niestety zabrali wszystkie próbówki. A jednak... Zostawili jedną strzykawkę, a pod biurkiem leży dziwna czerwona strzykawka. Napełniam strzykawkę substancją. W mojej wyobraźni wstrzykuję sobie to coś do żyły i umieram.
           Jednak tak się nie stało. Kiedy wbiłam sobie igłę w żyłę, zaczęłam strasznie krwawić. Krzyczałam w niebo głosy. Krwawiłam strasznie mocno. Potem zasnęłam... 

UWAGA!

UWAGA! Muszę was poinformować, a przynajmniej powinnam. Więc... nie chce mi się zmieniać tego ,że strona jest dla dzieci, ale liczcie się z tym ,że rozdział VI będzie mniał w sobie treść nie dla dzieci. będą mogły być w nim wulgaryzmy i ogólnie nie dla dzieci. Więc rozdział VI czytacie na własną odpowiedzialność. Chyba...



Rozdział VI dodany będzie około godziny 20:00

4.01.2015

(Możecie mi pomóc)

Em... bardzo bym się ucieszyła jak byście pod każdym rozdziałem pisali komentarz. Taki z waszymi refleksjami. Co wam się podobało co powinnam zmienić. Proszę tak mi ułatwicie znacznie sprawę.

Pamiętnik Phoenix'a // rozdział V znany również Mi za najnudniejszy

       Rozdział   V




          Teraz najgorsze pytanie. Kogo wybrać?! Zacznę od eliminacji. Rodzice... Nieeeeee. Jestem dla nich zbędna. W góle nie zwracają na mnie uwagi. No dobra przesadzam. Widzą mnie gdy są w kurzeni. Zawsze gdy muszą na kogoś nawrzeszczeć po pracy to ja staje na linii ognia. To ja w domu obrywam najwięcej. Nie chce mówić ,że żyję w rodzinie patologicznej ,bo to można wywnioskować z moich słów ,ale chodzi mi o to ,że za często ,za bardzo mnie denerwują. A jeśli widzą mnie za często przed telewizorem lub innym elektronicznym urządzeniem od razu trują mi dupę w formie ,,Ucz się!", ,,Co się tak lenisz, do pracy byś poszła!" Co będę narzekać? I tak mi nic to nie da. O Filipie nawet nie myślę. Na 100% nie będzie chciał chodzić tam gdzie ja ,a samego go nie puszczę do Londynu. Długo tak nad tym myślałam i jedyną osobą którą mogę zabrać na tę wycieczkę to Róża.
           Za dwa dni już jedziemy. Róża z wielką ochotą zgodziła się na wyjazd. Wszyscy już wiedzą kto jest zwycięzcą. Teraz każdy chciał mi się podlizać. Szkoda teraz ,że nawet ludzie których miałam za kumpli biorą mnie teraz za wroga. Walizki spakowane. Jeszcze trochę udręki i tydzień wolnego. Już się widzę na tych ulicznych tłokach przy placu głównym.
           Samolot już czeka. Wsiadamy z tłumem na nasze siedzenia. Pilot informuje nas ,że trasa będzie trwała około dwóch godzin. To nie tak długo. Nie chce mi się nic robić w tym samolocie więc wkładam słuchawki w uszy i zasypiam.
           Ktoś zakłóca mój spokuj. To jakaś kobieta. Ta co chodzi w samolocie i pyta czy czegoś nie trzeba podać, ona nazywa się... jakoś nigdy nie mogę spamiętać. Rozespana wychodzę z samolotu. Bierzemy nasze walizki po czym łapiemy jakąś taksówkę. Nasz hotel jest trzy gwiazdkowy, ale nie ma na o narzekać i tak cięgle będziemy chodziły po mieście.
==========================================================================
TEKST   URWANY   ZE   WZGLĘDU
NA   TO   ,ŻE...
==========================================================================
         Stałyśmy pod Big Benem. Zaledwie pięć metrów od nas stali jacyś kolesie. Dziwnie się na nas patrzyli. Czyułam lęk. Miałam taką intuicje ,że dłuższy kontakt z nimi może skończyć się dla nas negatywnym skutkiem. Miałam co do tego rację. Jednak obie popełniłyśmy błąd. Wróciłyśmy od razu do domu.
-Widziałaś tych dwóch kolesi?-pytam.
-Tak-odpowiada ze strachem w oczach.
-Mam co do nich złe przeczucie
-Co?
-No... sama nie wiem. Jeszcze tydzień temu powiedziałabym ,że nic się nie stanie, ale teraz mam co do tego wątpliwości.
-A to niby dlaczego?
-Moje życie staje się filmem. W tej sytuacji coś się powinno stać. Wiesz o co mi chodzi....
-Rozumiem ,ale teraz nie wiem kogo bać się bardziej ich czy ciebie?
-Ale to nie zawsze się sprawdza!
-A kiedy się nie sprawdziło? 
-Kiedy zerwał ze mną Paweł. W filmie ty byś z nim teraz chodziła ,ale ja wiem ,ze ty chodzisz z Adrianem.
-Dobra, nie rób mi stracha  przed nocą bo nie zasnę!
 
 
 

(Sory ,ale....)

Muszę przeprosić moich czytelików wszyscy wiemy ,że lada moment koniec ferii. I o to mi chodzi... Im bliżej szkoły tym mniej bloga. Nie chodzi mi o to ,że nie macie już po co ty przychodzić ,ale musicie się spodziewać ,że już rozdziały nie będą przybywać z dnia na dzień ,ale najpóźniej rozdziały będą przybywać raz na tydzień. Puki co śledźcie blog na bieżąco.

3.01.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   IV
    Wybiła siódma. Normalnie powinnam jeszcze spać. Ciągle staram się zapomnieć o Pawle jednak słabo mi to wychodzi. Moje myśli nie pozwalają mi całkowicie wymazać go ze wspomnień. Sięgam po telefon. Sześć nieodebranych połączeń od.... Pawła. Biorę telefon bliżej siebie i grzebie w ustawieniach. Szukam takich czynności jak: usuń i blokuj. Każdy może się domyśleć o co mi chodzi. Słyszę ,że znowu ktoś chce się do mnie dobić. To Róża. Moja najlepsza przyjaciółka. Tylko jej mogę jeszcze zaufać no ,bo... nie to nie możliwe. Nie jestem w jakimś filmie gdzie zawsze gdy  dziewczyną zerwie chłopak to znaczy ,że jej BFF chodzi z jej byłym no ,ale to życie. Prawda! Odbieram telefon.
-Hallo?
-Jej odebrałaś!
-Co jest?
-Chciałabyś pójść ze mną na miasto? 
-Emmm...-nie, nie chce znów patrzeć na tę wystawę z lukru.-A może wzięła byś Roxi ,a ja Misi tak do parku.
-O super pomysł!
-To o której się widzimy?
-Mi tam pasuje dziesiąta
-No to cześć
         Dobra, czas się ogarnąć. Nie wiem jak inni ,ale ja tego nienawidzę, a zwłaszcza o siódmej. Byłam nie wyspana. Włosy czesałam z zamkniętymi oczami. Długie rude włosy wplątywały mi się pod palce niczym bluszcz. Kiedy mam rozpuszczone włosy to sięgają mi zaledwie do miednicy. Walka z włosami zakończona. Skończyła się końskim ogonem. Teraz makijaż, go niestety nie mogę zrobić nie patrząc. On jest bardziej męczący. No bo trzeba pomalować rzęsy, usta, powieki. Nawilżyć twarz i dużo innych atrakcji. Ubranie się jest jedną z moich ulubionych czynności. Po prostu wybieram jakąś bluzkę, jeansy ,a potem tylko kolorystycznie wybiera się sweter buty i torbę. Zrobiłam już siedem ósmych zadań zostało mi już tylko ogarnąć Misi. To jednak jest proste ,ale długie. Zostało mi około dziesięciu minut. 
           Mój czas właśnie upłynął. Przed drzwiami mojego domu widzę Róże z jej 4-letnim cocer spanielem, jest urocza. Taka biała śnieżynka z brązowymi uszkami. Jednak kiedy Roxi i Misi staną przy sobie można pomyśleć ,że to dwa szczeniaki. Misi wygląda na szczeniaka dla tego ,że jedno ucho jej stoi ,a drugie opada, tak jak Misiowi Uszatkowi. 
            Obie idziemy z psami. Przeszłyśmy z pięć kilometrów. Czuje to po bólu w nogach. Rzadko kiedy robię takie dystanse więc.... Zatrzymałyśmy się w tym parku gdzie widziałam te Winx. Było pusto wypuściłyśmy suki by mogły się pobawić. A same porozmawiać.
-Jak tam u ciebie  Pawłem?
-Dupnie
-Oj, przesadzasz! 
-Zerwał ze mną przez SMS-a
-Jaki IDIOTA! Tylko ostatni dupek zrywa przez telefon! Pogrzało go czy co?! On tam serce ma czy płuco?!
-No
-Jak se z tym radzisz?
-Telefonicznie...
-Co?
-Zablokowałam go po czym usunęłam z kontaktów i wysłałam nie miłą wiadomość
-Nie miłą?-w tedy pokazałam Róży telefon. Zaczęła się śmiać.-I co? Odpisał ci coś?
-Miałam jakieś sześć wiadomości po czy ustawiłam je jako spam. Nawet nie czytałam. 
-Dobra i tak cię już dość wkurzyłam-po tych słowach obie zaczęłyśmy się śmiać. 
         Zabrałyśmy psy i szłyśmy dalej. Przeszłyśmy jeszcze jakieś trzy kilometry. Potem weszłyśmy do mnie do domu. Z chęcią byśmy wypiły teraz kubek gorącej czekolady. Na dworze było dość zimno. Teraz co zrobić. Wypić tą czekoladę z bitą śmietaną, wiurkami z karmelu i płatkami czekoladowymi? Już czuję ,że szybko tego nie z palę, ale inaczej będę sobie marznąć. Nie, to nie na moje nerwy, nie jestem Filipem. Nie potrafię tak "nie marznąć". Razem z NPNZ wchodzimy do domu. Powoli rozglądam się po mieszkaniu. Tak! Na szczęście nikogo nie ma. A zwłaszcza mojego brata-tego małego flirciarza. Robię tą czekoladę. Obie siadamy na kanapie okryte długim kocem i pijące czekoladę. Leci jeden z naszych ulubionych filmów. Długo czekałyśmy na tą chwilę kiedy w końcu w emitują ,,Saga Zmierzch: część 2 Przed Świtem". Obie jesteśmy całkowicie pochłonięte filmem. Koniec.... Tak! Obejrzałyśmy cały film bez niczyjego wtrącania się.
       Nagle słyszę kluczyk do drzwi. Dźwięk obracającego się zamka. Przyszedł... a myślałam ,ze jeszcze zdążę bez żadnych podejżeń wejść na górę. Podchodzi do nas, po czym wskakuje na kanapę.
-Hej dziewczyny! 
-Młody nie w butach!-No bo zdjął kurtkę i w ogóle ,ale buty zostawi na nogach i saida w nich na kanapę. Jednak moje.... polecenie zinterpretował inaczej niż powinien. Zdjął buty z nóg i rzucił nimi ,aż na korytarz.-Kreatywny...
-Co tam oglądałyście?
-Zmierzch 
-I tak nie lubisz
-Szczegół
-A ty wierzysz w potwory?
-Nie róbcie ze mnie idioty!
-Ja tam też nie wierzę, a ty Oliwia? 
-Raczej nie.
-Uuu... Zawachała się!-krzyczy brat.
-Wcale nie!
-A jednak
-Filip uspokuj się
-Bo co?-W tym momencie zaprowadziłam szybkim krokiem go na górę. Potem jednak było można usłyszeć nasze krzyki gdy ja walnęłam go pięścią ,a on ciągnął mnie za włosy. Walka nie trwała tak długo jak zawsze ,ale jednak trochę trwała. Potem zapewne było słychać jak nazwajem na siebie krzyczymy. On został w pokoju a ja zeszłam do Róży.
-Ja powinnam już iść
-Jak chcesz to możesz jeszcze zostać
-Nie dziękuje
-Odprowadzić cię do domu?
-Jak uważasz. 
          Róża pożegnała mnie gdy odprowadzam ją pod sam blok. Pod kozakiem widzę karteczkę, podnoszę ją. To kupon z loterii ma na sobie dzisiejszą datę. Wzięłam go no ,bo... co mam do stracenia? Dzisiaj o dwudziestej czytają wyniki. Nagroda to wyjazd do Anglii. Moje numery to 563-193-560. Czytają wyniki. Szczerze wątpię ,że wygram. Ja miałabym wygrać? Zwyczajna dziewczyna? NIE LETNIA?!
                                                  A jednak... dwa bilety do Anglii są moje....

(To dla was)

Ten (nawis) dedykuję moim czytelnikom ze Stanów Zjednoczonych. To specjalnie dla was jest opcja na blogu przetłumacz. Wcześniej z moją znajomą rozmyślałyśmy jak to możliwe ,że systematycznie tu wchodzicie (i raczej też czytacie) skoro CHYBA nie znacie Polskiego? Jeszcze raz pozdrawiam wszystkich moich czytelników.

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   III

-Przełącz to-rozkazuje ,ale i jednocześnie proszę. 
-Dlaczego?
-Bo nie mam zamiaru jeść obiad widząc jak jakiemuś kolesiowi nogi z tyłka wyrywają 
-Jak ty byś jeszcze go jadła, anorektyczko
No tak, wiem o co mu chodzi. Nazywa mnie anorektyczką ,bo gdy ich obiad to np. kotlet schabowy, duża ilość ziemniaków i surówki, to moja to o połowę mniejsza porcja bez mięsa. No... przy okazji bawię się w wegankę. A wszystko dla głupich ciuchów z marnie wydrukowaną literą S. Trzeba się poświęcać. Nikt nie chce by ich przezywano od beczek czy szmat. Najgorzej jest wtedy gdy moja NPNZ chce iść do nowo otwartej kawiarni. Ciągle kusi mnie zapach słodkich bułeczek z dżemem i ciasta udekorowane jak w filmach. Ona zawsze kupuje coś słodziaśnego i pyta się czy na pewno nie chcę. Zawsze odpowiadam ,że nie ale w głowie myślę całkowicie co innego. Zawsze w tedy kupuję kawę z bitą śmietaną i wirkami karmelu. No bo... nie powiem jej ,że nie bo do szkoły będę chodzić w dresach. Zawsze gdy na nią patrzę myślę ,,Co ona robi? Biega?" Mam wrażenie ,że tylko ja muszę się tak poświęcać. Nawet Filip który zjada podwójne porcje jest chudy jak... Róża.
-Mniejsza przełącz to
-Je ju.... Jaka agresywna się stała
-Grr...-warczę z uśmiechem. 
-Dobra masz....
        Dopiero zauważyłam.... jak mogłam to dostrzec dopiero teraz? Kieszeń tego mało lata jest płaska i coś z niej wystaje. Coś jakby telefon... Za duży. On nie ma tak dużego telefonu. Jego telefon tylko troszkę wystaje z kieszeni. Sięgam wzrokiem dalej. Czarny telefon i złoty pokrowiec. Chwila... duży telefon, złoty pokrowiec i czarny kolor. Ej! To mój telefon!
-Z kont  go masz?!
-Co?
-Telefon!
-Dzwonił o dziewiątej pięć, a ty spałaś więc go pożyczyłem.
-Oddaj go już!
-Dobra masz...
         Wcześniej nazwałam go szczeniakiem. To dlatego ,że według mnie chłopaków trzeba wytresować. A ze względu na wiek to szczeniak. Jestem jednak z siebie dumna ,że nauczyłam go paru sztuczek. To podstawowe polecenia ,ale i tak łatwo nie było. Z trudem nauczył się co to znaczy: Oddaj, morda, won czy zostaw. Na niego jednak niedziałąją typowe sztuczki dla psa ,bo zawsze gdy mówiłam ,,waruj" to delikatnie podnosił lewą brew. Eh.. żeby tak mylić polecenia....
          Popatrzyłam w telefon jedno nie odebrane połączenie, dwa SMS-y. Od tej samej osoby. Od mojego chłopaka Pawła. Patrzę na pierwszego SMS-a ,,Spotkajmy się dziś o 13 w parku pod pomnikiem." O trzynastej?! Toć jest już szesnasta! Jestem pewna ,że nie uwierzy ,że szykowałam się tyle godzin... a poza tym to pewnie już tam go nie ma. No dobra. Co jest w drugim? ,,Szkoda ,że nie przeszłaś chciałem ci coś powiedzieć a mianowicie..." Nie. Nie mam zamiaru dokończyć czytać tej wiadomości. Każdy się może domyślić ,że ten cham ze mną zerwał! Nie... nie wytrzymam. Pierwsze co robię to piszę do niego SMS-a o treści dość wulgarnej. Zęby mam mocno zaciśnięte ,a z oczy spływają mi łzy. Wiadomość wysłana. Biegnę na górę do swojego pokoju. Drzwi zatrzaskuję za sobą. Słyszę kroki. 
-Oliwia... przepraszam cię-mówi z poczuciem winny.
Drzwi lekko się uchylają, a Filip wchodzi.
-Sory... 
-Nie masz za co mnie przepraszać
-Jak to?
-Nawet jakby telefon leżał na miejscu nie spojrzałabym na niego.
-Co się stało? 
-Nic
-Nauczyłem się ,że jak dziewczyna mówi nic ze łzami w oczach to znak ,że kłamie a coś jest na rzeczy.
-Był sobie taki dupek...
-Ja?
-Nie-odpowiadam ze śmiechem.
-Już wszystko rozumiem-podszedł do mnie bliżej i złapał mnie za rękę mówiąc ,,To nie pierwsze ,ani ostatnie twoje zerwanie"


(Coś mi nie wyszło...)

Zamierzałam założyć nową stronę co do (nawiasów)  czyli co do informacji ni jak związanymi z pamiętnikiem. Jednak coś mi nie wyszło.... Dlatego po każdym rozdziale będą takie (nawiasy)

2.01.2015

Pmiętnik Phoenix'a

         Rozdział   II



         Czytam listę zakupów. Widnieje na niej piętnaście podpunktów. Da się przeczytać, tylko z tego względu ,że Filip wydrukował listę. Gdyby ją napisał odręcznie przez około siedem minut bym próbowała rozczytać jego hieroglify. Dobra, to co on ta powypisywał z mamą?
  • Ser 
  • Szynka
  • Kwaśne żelki
  • Chusteczki higieniczne (paczkowane)
  • Opakowanie lodów czekoladowych
  • Sok pomarańczowy x2
  • Książka kulinarna
  • Chipsy cebulowe
  • Papryka
  • Ogórki
  • Guma miętowa
  • Mleko sojowe
  • Woda mineralna
  • Kapcie 
+ZDRAPKA


       Stoję przed drzwiami sklepu. Ubrana jestem w kurtkę ze skóry, długie kozaki, coś podobnego do beretu i apaszkę. Wolnym krokiem wchodzę do sklepu i wertuje pułki szukając wybranych produktów. Zakupy zrobione. Stoję przed kolejką o długości 8m. Jedyna czynna kasa. Po długim czekaniu musiały skończyć się torby. Wszystkie zakupy musiałam targać w rękach. Na dodatek dostałam za mało kasy musiałam dopłacić dwadzieścia złotych z własnej kieszeni. Wychodząc na dwór zastaje mnie ulewa. Jestem zdenerwowana na wszystko. Na Filipa, mamę, pogodę, ludzi, kolejkę.
       Na piechotę dotarłam do domu. Pukam gwałtownie do drzwi , raz... dwa... trzy.... No nie. Nie gadajcie że wszyscy domownicy sobie wyszli. Jestem przed drzwiami domu. Nie mam kluczy. Woda spływa mi z kurtki. stoję tak z dziesięć minut. Po raz pierwszy (no dobra nie pierwszy) cieszę się widząc Filipa z  Misi (naszym rocznym owczarkiem niemieckim)
-Filip gdzieś ty był!
-Tata kazał mi wyjść z Misi
-A gdzie rodzice?
-Nie wiem-po tych słowach mój braciszek zaczął się śmiać.
-Z czego tak rechoczesz?
-Wygrałaś...
-Co? O co ci chodzi?
-Myślałem ,że gorzej wyglądać nie możesz-wzięłam głęboki oddech.
-Masz klucze?
-Aha
Drzwi otworzyły się położyłam zakupy na blat w kuchni. Weszłam i odłożyłam zakupy. Stałam w przemoczonych ubraniach. Wtedy przyszło mi coś do głowy... Szybko podeszłam do brata i mocno go przytuliłam całując go pozostawiając czerwony ślad moich ust na jego policzku.
-Fuu... Oliwka co cię napadło?
-Idź wyżal się Kubie, Alexowi, Annie i reszcie twoich kumpli
-Ha-ha-ha....-wchodząc na górę do swojego pokoju zaczął ścierać mojego buziaka i zdjął mokrą zieloną koszulę.

(Co do pamiętnika)

Pamiętnik Phoenix'a to pamiętnik 17-letniej Oliwi która na początku ma wiele nie szczęścia ,ale jej lekkomyślność całkowicie odmieni jej życie. Rozdziały nie będą dodawane regularnie ,a w niektórych rozdziałach będą mogły czasami zawierać rzeczy nie dla dzieci. (Pamiętnik będzie poruszał głębsze tematy)

1.01.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   I

-Blum, uważaj!
-Ratunku, dziewczyny Ice zamroziła Slelle!
-O nie! Szybko trzeba jej pomóc.
-A masz!
To jedyne co słyszałam siedząc w parku na drewnianej ławeczce. Sześć dziewczynek całkowicie zagłuszyło  innych ludzi w parku. Po chwili wszystkie siedmiolatki położyły się na ziemi. Pytały się nawzajem czy wierzą we wróżki, wampiry itp. Wszystkie wierzyły. To śmieszne, że kiedyś ja też wierzyłam w nadnaturalnych. Już widzę przed oczami ich miny kiedy z wiekiem odkryją w tym wszystkim kicz. Było mi ich żal. Tęsknię za wiekiem kiedy idąc ulicą nie czułaś strachu, nie dbałaś o dietę, wszystko było bajką ,a ty główną bohaterką. 
          Wróciłam do domu. Pierwsze co to siadam przed komputer i sprawdzam moje aktualności na facebooku. Nic nowego, ciągle widzę to samo: zdjęcie z za dużym  przybliżeniem na twarz, reklamy i posty o treści: co było zadane. Wyjątki zdarzają się od święta czyli jak jest u kogoś party lub zawody sportowe. No ale... od czego jest facebook? Po co nam wszystkim ten internet? By pograć sobie w gry, by spotkać się z inter-friend czy może by ściągnąć coś nielegalnie? Gdyby tak dłużej pomyśleć to nikomu nie jest potrzebny nieograniczony dostęp do WiFi. Jednak mamy już XXI wiek. Teraz wszystko co robimy to przyzwyczajenie. Boimy się zmian. Teraz to normalka ,ale czy kiedyś ludzie byli takimi tchórzami? Nie wiem i raczej się nie dowiem bo.... nie żyłam w tamtych czasach ,a wścibskość nie jest moją cechą, ciekawość też nią nie jest.       
            Wyłączam laptopa. Nienawidzę jak ktoś wgapia mi się w monitor, a zwłaszcza jak tym kimś jest mój młodszy brat. Głupie dziecię. Nie myślę tak o nim tylko z tego względu ,że jest moim całkowitym przeciwieństwem. Choć gdy tak dłużej pomyśleć właśnie dla tego go nie toleruje. No... pomijając fakt ,że on robi to co ja chciałam osiągnąć przed laty, niektóre rzeczy wciąż są moimi zdechłymi marzeniami zabitymi przez tego fąfla. Chodzi do pierwszej gimnazjum ,a i tak osiągną więcej niż ja w ciągu siedemnastu lat. Ma na imię Filip. Wysoki blondyn z błękitnymi oczami. Jego cera jest jasna, w miejsca publiczne zakłada głównie koszulę i jeansy. Bardziej interesuje się modą ode mnie. Nigdy nie widziałam go w koszuli i bluzie jednocześnie. Wolałby marznąć niż wyglądać nie na topie. 
-Czego tu szukasz?-pytam podirytowana jego obecnością.
-Co tak nagle wyłączyłaś tego laptopa?
-Po prostu. Zrozum ,że nie chcę byś widział co robię na laptopie.
-To mi powiedz-odrzeka.
-Grałam sobie w ,,Złap Myszkę Miki za ogonek"-odrzekam pełna entuzjazmu.
-Ta, uważaj ,bo uwieże.
-Co chcesz?-pytam raz drugi z myślą ,że się ode mnie odwali. 
-Mama chce byś poszła do sklepu, zrobić zakupy.
-Powiedz ,że zaraz pójdę.
-Ok.