Rozdział III
Czyli mniej niż 0
To miała być ostatnia lekcja w tym miesiącu. Może i była. Jednak
nie dla wszystkich uczniów. Zawsze znajdzie ktoś kto zniszczy plany.
Potocznie zwie się to zjawisko ,,przypadkiem" ,ale czy aby na pewno? Jak
to możliwe ,że za każdym razem jest coś nie tak? Chcesz pójść nad morz -
zacznie grzmieć. Znajdziesz chłopaka - zdradzi cię. Nigdy nic nie
pójdzie na 100% ,tak jak się zaplanowało. Więc nie nazywajmy tego
zbiegiem okoliczności, przypadkiem, pechem, fartem, losem. To można
określić słowem rutyna ,albo déjà vu.
Ewentualnie ,,kolejnym razem zjawiska zazwyczaj niszczącego nasze
wcześniej zaplanowane zamiary". Jest tyle wspaniałych synonimów/wyrazów
bliskoznacznych. Jeśli ktoś sądziłby iż to zwyczajne bzdety ,niech
podejmie się wyzwania. Niech zaplanuje swój cały jeden dzień.
Tym razem całą winę trzeba zwalić na słabe, kościste i wiotkie ramiona
starej nauczycielki matematyki pani Barsty. Kobieta ma 72 lata. Gdy
uczniowie próbują zapytać ją o to ile już naucza młode twarze to
nauczycielka wzrusza ramionami. Parę lat temu straciła pamięć podczas
wypadku. Rodzina starała się przywrócić jej pamięć. Na szczęście kobieta
zapomniała informacji podstawowych. Imię, nazwisko i wszystkie daty. Za
grosz nie pamięta kiedy mają urodziny jej trójka potomków i ona sama.
Jedyna data która pozostała w jej pamięci i nigdy jej nie zapomniała to
kamienne cyfry przyczepione do grobu jej ojca. Poległego żołnierza.
Patriotę w sercu i duchu. Który przed każdym wyjściem z domu całował ją w
młode czoło przyrzekając ,że nigdy jej nie opuści ,a do domu powróci.
Pewnego dnia wyjechał na front. To był ostatni raz kiedy widziała twarz
ojca. Z mężem się rozwiodła. Był on tylko marnym niekończącym się
alkoholikiem.
Sofii jest specyficzną dziewczynką. Różowe ubranka, jeans spódnice i
niski koturn nie są w jej stylu. Nienawidzi ubierać się jak reszta osób w
jej wieku. Woli zakładać glany, białą bluzkę na długi rękaw ,a na to
czarną koszulkę na krótki rękaw ,która sięga jej do ud. Nie zapomnijmy
jeszcze o makijażu. Czarne usta, i jej "zaczarowany make-up". Dlaczego
zaczarowany? Sofia ma magiczne paluszki. Idealnie posługuje się
pędzlami, kredkami, pudrami itp. Nikt nie wie czy ma ona trądzik czy coś
takiego. Umie genialnie maskować. Jednego dnia może wyglądać jak młoda
Azjatka ,a drugiego jak hiszpanka. Gdy ogrania się do szkoły ma mało
czasu więc zdąży tylko pomalować usta powiększyć oczy i troszkę się
przypudrować.
Charakterem też dość się wyróżnia. Nie jest wesoła uśmiechnięta i wygadana. Jej wyraz twarz nie okazuje żadnych uczuć. A powiększone oczy skierowane lekko w górę, wydają się błagać lub wywołują w tobie wyrzuty. Nie lubi mówi o sobie i swojej przeszłości. Jednak na tej lekcji w końcu wydusiła z siebie to na co oczekiwało wielu.
Godzina wychowawcza ostatnia lekcja tego miesiąca. Gdy zabrzmiał dzwonek lekcyjny do klasy weszła nauczycielka matematyki. Wszyscy usiedli w swoich ławkach. Przez pierwsze siedem minut klasa nie dawała się uciszyć. Jednak z czasem pani Barsty przeszła do dzisiejszego tematu. Był on o przyjaźni. Komu ufamy, na kim nam zależy i na kim się nie zawodzimy. Zadała całej klasie pytanie ,,Kto dla nas jest nie zawodny, tak na 100% ,proszę podać liczbę" Dwie osoby nie odpowiedziały ,bo jest ich po prostu za wiele. Najczęściej odpowiadali ,że jest ich sześciu ,albo ośmiu. Sofii siedziała na końcu sali w ostatniej ławce ,więc odpowiadała na końcu. Wszyscy odwrócili się w jej stronę oczekując na jej reakcję. Dziewczyna zgięła ręce na krzyż i lekko się uśmiechnęła. To był znak. Nauczycielka powinna zacząć się czegoś domyślać. Sofii zaraz powie coś za co wyjdzie za drzwi. Ona jest dosłowna. Nie boi się kogoś urazić ,bo wie ,że i tak już ją obgadują więc co może ją czekać? Czy to wada? Sofii popatrzyła się dookoła siebie. Każdemu chodziło po głowie jedno pytanie ,,Co odpowie?". W tym momencie jej uśmiech automatycznie zszedł ,a jej oczy znów nabrały błagalnego charakteru.
- Są dwie takie osoby
Wszystkie oczy powiększyły się ,po czym znowu nabrały starego wyglądu ,bo zorientowali się ,że chodzi o Klarę i Martynę.
- Mogę wiedzieć kto to?
Klasa ponownie dziwnie się popatrzyła ,bo jednak nie chodziło o dwie dziewczynki.
- Tak, to ja i Samotność
Wtedy dziewczyna przebudziła się ze snu i zauważyła ,że dotarli już do stadniny.
Charakterem też dość się wyróżnia. Nie jest wesoła uśmiechnięta i wygadana. Jej wyraz twarz nie okazuje żadnych uczuć. A powiększone oczy skierowane lekko w górę, wydają się błagać lub wywołują w tobie wyrzuty. Nie lubi mówi o sobie i swojej przeszłości. Jednak na tej lekcji w końcu wydusiła z siebie to na co oczekiwało wielu.
Godzina wychowawcza ostatnia lekcja tego miesiąca. Gdy zabrzmiał dzwonek lekcyjny do klasy weszła nauczycielka matematyki. Wszyscy usiedli w swoich ławkach. Przez pierwsze siedem minut klasa nie dawała się uciszyć. Jednak z czasem pani Barsty przeszła do dzisiejszego tematu. Był on o przyjaźni. Komu ufamy, na kim nam zależy i na kim się nie zawodzimy. Zadała całej klasie pytanie ,,Kto dla nas jest nie zawodny, tak na 100% ,proszę podać liczbę" Dwie osoby nie odpowiedziały ,bo jest ich po prostu za wiele. Najczęściej odpowiadali ,że jest ich sześciu ,albo ośmiu. Sofii siedziała na końcu sali w ostatniej ławce ,więc odpowiadała na końcu. Wszyscy odwrócili się w jej stronę oczekując na jej reakcję. Dziewczyna zgięła ręce na krzyż i lekko się uśmiechnęła. To był znak. Nauczycielka powinna zacząć się czegoś domyślać. Sofii zaraz powie coś za co wyjdzie za drzwi. Ona jest dosłowna. Nie boi się kogoś urazić ,bo wie ,że i tak już ją obgadują więc co może ją czekać? Czy to wada? Sofii popatrzyła się dookoła siebie. Każdemu chodziło po głowie jedno pytanie ,,Co odpowie?". W tym momencie jej uśmiech automatycznie zszedł ,a jej oczy znów nabrały błagalnego charakteru.
- Są dwie takie osoby
Wszystkie oczy powiększyły się ,po czym znowu nabrały starego wyglądu ,bo zorientowali się ,że chodzi o Klarę i Martynę.
- Mogę wiedzieć kto to?
Klasa ponownie dziwnie się popatrzyła ,bo jednak nie chodziło o dwie dziewczynki.
- Tak, to ja i Samotność
Wtedy dziewczyna przebudziła się ze snu i zauważyła ,że dotarli już do stadniny.
Rozdział II
Bądźmy Polakami!
Od dnia dzisiejszego oficjalnie rozpoczęły się wakacje. Długo
oczekiwany okres przez zarówno dzieci, jak i nauczycieli. Dwa miesiące
wolne od wstawania o 06:30 i niekończącej się nauki. Już nikt nie zaśnie
o 01:00 by się nauczyć słówek. Teraz o tej godzinie lecieć będzie kino
grozy. Ale jak rozplanują ten czas dzieciaki? Czy będą spać przed
monitorem? A może siedzieć na dworze do zmrok? Lub ścigać się z czasem.
- Spakowałaś się?
- Tak, jeszcze tylko lokówka - mówi rozbiegana i przejęta wycieczką Martyna.
- Wiesz ,że tam może nie być gniazdka? - mówi mama z założonymi rękami u progi drzwi.
Martyna przez chwilę ustała w miejscu. Nie mogła uwierzyć w dosłowny
przekaz rodzicielki. Zero elektroniki? Jak oni mogą tak żyć? Bała się
,że ludzie będą chcieli ją odciąć od świata rzeczywistego. Dziewczyna
nie przesypia historii i liczy się z najgorszym. A co jeśli tam będzie
jak za czasów komunistycznej Polski? Kartki na żywność, obowiązujący
strój, zakaz słuchania radia, brak wolności słowa i... Martyna
przegryzła dolną część wargi i pomyślała czy musi tam jechać. Tak to
oczywiste ,że tak. Pieniądze zostały wpłacone. Niby można udać gorączkę
,ale ze znajomymi też nie mogłaby się skontaktować. Do głowy przyszedł
jej tylko jeden pomysł. Trzeba zachować się jak prawdziwy Polak, trzeba
zorganizować powstanie! Już zaczęła w głowie myśleć sobie jak
zorganizowała powstanie Katniss. Zaczęła mocno żałować ,że nie
dokończyła książki. Trzeba iść na żywioł. Z tym planem wiąże się WIELKIE WIELKIE niebezpieczeństwo.
Ach! Jak mogła pominąć fakt ,że musi mieć zwolenników i
sprzymierzeńców. W głowie roiło jej się 1000 myśli. Jednak osoba która
je rozpoczęła równie szybko je zakończyła.
- Wzięłaś akcesoria od wujka?
- Oczywiście.
-
Jeśli masz zamiar jeszcze długo użalać się nad sobą to zrób to w
samochodzie. Za godzinę przyjedzie tata Klary. Pośpiesz się - mówi matka
wychodząc z pokoju.
Mama miała rację.
Niech myśli w spokoju w samochodzie. Teraz najwyższy czas to odreagować.
Włączyła telewizor. Pogłośnił muzykę. I zaczęła szybko suszyć włosy
dzwoniąc do wszystkich swoich znajomych z klasy. Oni na pewno popiorą
jej zdanie. Teraz kolejne pytanie. Od kogo zacząć. Gdyby nie 241 numerów
telefonu było by o wiele lżej. Na chybił trafił kliknęła literę ,,P" i
byle jaki kontakt. Jedyne co było słychać przez trzy sekundy to dźwięk
,,Piiii... Piiii...Piiii...." Po chwili ktoś jednak podniósł słuchawkę
to nie był dziecięcy głos. Był męski i potężny. Jenak jego pierwsze
słowa nie były takie na jakie czekała. Ni mówiły ,,Dzień dobry" ,
,,Hallo?" ,ani ,,Czego?" To co powiedział ją nieco zaskoczyło.
- Witam w Pizzeri... - i tu głos zniknął. Martyna nieprzygotowana na rozmowę tej treści pośpiesznie się rozłączyła.
Włosy już się całkowicie wysuszyły. Piękne loki mówiły same za siebie.
Nagle słychać było cichy głos. Dziewczynka jednak nie wiedziała co głos
chce jej przekazać. Z czasem głos stawał się coraz bardziej słyszalny.
Kiedy w końcu ściszyła muzykę do jej pokoju niespodziewanie ,z wściekłym
wyrazem twarzy weszła mama.
- Ile mam jeszcze do ciebie krzyczeć?! Wszyscy na ciebie czekają Divo!
Martyna wsiadła do samochodu i pogrążona w myślach o powstaniu tylko pomachała rodzicom. Nie dało się długo myśleć. Radio zagłuszało jej wszystkie myśli. Nie licząc faktu ,że do miejsca docelowego dzieli ich 20min drogi. Czyli - za mało.
Życie dziewcząt I
W szkole pusto. Wszyscy wyszli na
boisko. Zresztą jak można by siedzieć w szkole ,gdy słońce rozgrzewa
promieniami. Jednak są takie osoby które wolą samotnie przytulać ściany
,zawsze głośnych korytarzy.
- Gdzie ty byłaś? Całą przerwę cię szukam
- Rysowałam.. - odpowiada spokojnie Sofii po czym znowu bierze ołówek do ręki i kończy rysunek.
- Nie idziesz na boisko patrzeć jak chłopacy kopią piłkę? - pyta nieco zdziwiona Klara.
- Nie... - opowiada nieco zmęczenie Sofii po czym kolejny raz próbuje szkicować.
- Kiedyś ciągle to robiłaś - mówi ze smutkiem Klara.
- Zmieniłam się.. wiesz o tym... gdyby nie to teraz byśmy się nie przyjaźniły.
Sofii była kiedyś wytrwałą, odważną i pewną siebie dziewczynką ,jednak z czasem wszystko się zmieniło.
Nikt ,nawet ona sama nie wie dlaczego. Po prostu stało się
coś niespodziewanego. Poznała dziewczynę nową w jej życiu. Dla jednych
jej imię jest najpiękniejsze, dla drugich jednak to przekleństwo. Miała
ona na imię... Samotność. Nie miała z kim porozmawiać ,do kogo pójść... Z czasem jednak poznała swoje aktualne przyjaciółki. Klarę i Martynę.
- Gdzie Martyna?
- Zalicza układ okresowy pierwiastków
Zadzwonił dzwonek wzywający uczniów na lekcje. Na chemii Sofii siedzi z
Maxem Werntem. Jest chłopcem mądrym. Potocznie nazywają go "Kujon". Klara
jednak wtedy siedzi w jednej ławce z Martyną. Mało co łączyło Martynę i
Sofii. Obie jednak nienawidziły chemii. Chociaż... Nie nie. Martyna i
Sofii mają dwa różne charaktery. Chodzi o to ,że ich rodzice się
przyjaźnią, ale dlaczego Martyna jest tak podobna do Sofii...? Martynka
lubi wszystko to samo co Sofii. Zwierzęta, filmy, muzyka. W klasie
dwujęzycznej siedzi nie dlatego iż lubi angielski i niemiecki ,ale
dlatego iż Sofii chciała się tam dostać.Charakter? Nigdy nie przyzna się
do błędu. Jest popularna i ładnie śpiewa. Jednak to straszna
kłamczucha. W podstawówce średnia nad zwyczaj wysoka. Szkoda tylko ,że jest ona za obecność.
Klarę można opisać jednym słowem: klej. To ona skleja tą przyjaźń w
jedno. Inaczej Sofii i Martyna ciągle by się kłóciły. Jednak czasami nie
daje ona sobie rady kiedy dziewczyny się pokłócą. Klara jest... jest..
Inna. Jej charakteru nie da się opisać od tak. Ją trzeba poznać. Z
czasem każdy sam napisze jak jest Klara.
Prolog
Będzie to opowieść o trzech przyjaciółkach. O imionach Klara, Sofii i Martyna. Chodzą razem do gimnazjum. Na wakcje zapisuję się na obóz konny. Tam odkrywają więź pomiędzy sobą a koniem. Jednak po dwóch tygodniach Martyna przepisuje się do stadniny swojego wuja. pozostałe dwie dziewczyny są na nią złe. Po jakimś czasie jest zorganizowany konkurs wyścigów: ,,Wyścigi konne juniorów - młodych ogórków" Potem jednak każda z dziewcząt chodzi do innej stadniny i ich przyjaźń zamieni się w wyścig do doskonałości, jedyną osobą która nie oszaleje na punkcie zawodów będzie Klara. Której zadaniem będzie sklejenie starej przyjaźni. A jedyną osobą która jej pomoże będzie ta sama co ją zepsuła: konie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz