1.01.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   I

-Blum, uważaj!
-Ratunku, dziewczyny Ice zamroziła Slelle!
-O nie! Szybko trzeba jej pomóc.
-A masz!
To jedyne co słyszałam siedząc w parku na drewnianej ławeczce. Sześć dziewczynek całkowicie zagłuszyło  innych ludzi w parku. Po chwili wszystkie siedmiolatki położyły się na ziemi. Pytały się nawzajem czy wierzą we wróżki, wampiry itp. Wszystkie wierzyły. To śmieszne, że kiedyś ja też wierzyłam w nadnaturalnych. Już widzę przed oczami ich miny kiedy z wiekiem odkryją w tym wszystkim kicz. Było mi ich żal. Tęsknię za wiekiem kiedy idąc ulicą nie czułaś strachu, nie dbałaś o dietę, wszystko było bajką ,a ty główną bohaterką. 
          Wróciłam do domu. Pierwsze co to siadam przed komputer i sprawdzam moje aktualności na facebooku. Nic nowego, ciągle widzę to samo: zdjęcie z za dużym  przybliżeniem na twarz, reklamy i posty o treści: co było zadane. Wyjątki zdarzają się od święta czyli jak jest u kogoś party lub zawody sportowe. No ale... od czego jest facebook? Po co nam wszystkim ten internet? By pograć sobie w gry, by spotkać się z inter-friend czy może by ściągnąć coś nielegalnie? Gdyby tak dłużej pomyśleć to nikomu nie jest potrzebny nieograniczony dostęp do WiFi. Jednak mamy już XXI wiek. Teraz wszystko co robimy to przyzwyczajenie. Boimy się zmian. Teraz to normalka ,ale czy kiedyś ludzie byli takimi tchórzami? Nie wiem i raczej się nie dowiem bo.... nie żyłam w tamtych czasach ,a wścibskość nie jest moją cechą, ciekawość też nią nie jest.       
            Wyłączam laptopa. Nienawidzę jak ktoś wgapia mi się w monitor, a zwłaszcza jak tym kimś jest mój młodszy brat. Głupie dziecię. Nie myślę tak o nim tylko z tego względu ,że jest moim całkowitym przeciwieństwem. Choć gdy tak dłużej pomyśleć właśnie dla tego go nie toleruje. No... pomijając fakt ,że on robi to co ja chciałam osiągnąć przed laty, niektóre rzeczy wciąż są moimi zdechłymi marzeniami zabitymi przez tego fąfla. Chodzi do pierwszej gimnazjum ,a i tak osiągną więcej niż ja w ciągu siedemnastu lat. Ma na imię Filip. Wysoki blondyn z błękitnymi oczami. Jego cera jest jasna, w miejsca publiczne zakłada głównie koszulę i jeansy. Bardziej interesuje się modą ode mnie. Nigdy nie widziałam go w koszuli i bluzie jednocześnie. Wolałby marznąć niż wyglądać nie na topie. 
-Czego tu szukasz?-pytam podirytowana jego obecnością.
-Co tak nagle wyłączyłaś tego laptopa?
-Po prostu. Zrozum ,że nie chcę byś widział co robię na laptopie.
-To mi powiedz-odrzeka.
-Grałam sobie w ,,Złap Myszkę Miki za ogonek"-odrzekam pełna entuzjazmu.
-Ta, uważaj ,bo uwieże.
-Co chcesz?-pytam raz drugi z myślą ,że się ode mnie odwali. 
-Mama chce byś poszła do sklepu, zrobić zakupy.
-Powiedz ,że zaraz pójdę.
-Ok.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz