16.01.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   IX

       Popatrzyłam chwilę na chłopaka. Po chwili wyciąga do mnie rękę ,jakby zapraszał mnie do tańca i pyta.
-Ufasz mi?- przez chwilę nie odpowiadam. Myślę co mogłoby mnie czekać. Mam to gdzieś! I tak chciałam się zabić. 
-Ani trochę-mówię z uśmiechem po czym kładę swoją rąsie na jego dłoń. 
        Zostaliśmy sami. Poszliśmy gdzieś wgłąb lasu. Znaleźliśmy miejsce na ognisko przy którym było przewalone drzewo i duża skała. 
-Mogę z tobą szczerze porozmawiać?
-Tak
-Na każde moje pytanie odpowiadaj szczerze ok?
-No dobra
-Po co przyszłaś do lasu?
-Pobiegać, nic więcej nie chciałam
-Pobiłaś się z Kelly? 
-Ona mnie napadła-chłopak wtedy się uśmiechnął
-Kelly jest tak agresywna, nie da się nikomu gnębić
-Zanim na mnie skoczyła widziałam w niej jakby opór
-Opór?
-Tak...
-Słyszałaś rozmowę Katy z Kelly?
-Tak całą
-Jesteś nadnaturalnym? 
-Nie, jestem człowiekiem
-Wybacz ,ale się mylisz 
-Wiem lepiej
-Założysz się?
-O co?
-Pomyślimy na końcu
-A jak chcesz mi udowodnić ten absurd?
-Nie oszukuj, licz do 40 i spróbuj mnie znaleźć
-Co? Mam cię szukać w tym wielkim lesie?!-ON nic nie mówiąc zszedł ze skały i zdjął kurtkę kładąc ją na kamień
-To twój jedyny trop, zamknij oczy i licz-wtedy widziałam jak się oddala ode mnie. 
        Pogięło GO! Jak ja mam GO niby znaleźć?! Czy z tej całej gromady wszyscy są chorzy! Kelly mnie napadła ,a ON bawi się ze mną w chowanego. Ten świat mnie rozwala. Doliczyłam do 40. Chwilę popatrzyłam na jego kurtkę. Nie mam najmniejszego zamiaru go szukać. Wtedy w głowie usłyszałam jego głos ,,Nie oszukuj, licz do 40 i spróbuj mnie znaleźć". Z chodzę z pnia i podnoszę kurtkę. ,,Będę wyglądać jak idiotka" pomyślałam sobie. Powąchałam jego kurtkę. Pachniała wspaniale. Jego naturalny zapach w połączeniu z wodą perfumowaną tworzy genialną kompozycje. Co?! Co ja gadam?! Ja wącham kurtkę jakiegoś chłopaka! Szybko odsunęłam ją od twarzy. Wtedy poczułam ten zapach ale słabszy. Idę tam gdzie czuję wodę. Po długim czasie zapach zniknął ,a jednocześnie wzmocnił się. Spojrzałam na górę nade mną na gałęzi drzewa leżał wilk. Serce stanęło mi. Bałam się. Wilk skoczył nad moją głową i w locie zmienił się w GO.
-Wchodź na drzewo
-No ok- siedzieliśmy już tam gdzie był ten wilk.
-Przeszłaś 2km, człowiek nie ma ,aż tak dobrego węchu.
-Co to było!?
-Też tak potrafisz.... Phoenix
-Ja tak... Phoenix?
-Gdy biegłaś nogi odrywały ci się od ziemi a włosy wyglądały jak płomienie
-Kreatywnie. Ale masz pojęcie jak ja się bałam!-ON zamiast mi odpowiedzieć uśmiechnął się.
-Już  mi wierzysz?-ON miał rację, wszystko zaczynało łączyć się ze sobą. Żyły, opór, gniew, prędkość, zmysły i ON.
-Tak...-mówię cicho i nieśmiało
-Naprawdę o tym nie wiedziałaś?
-Nie
-Od zawsze jesteś wilkiem?
-Nie
-A od jak dawna?
-Max miesiąc
-Opowiesz czy się wstydzisz?-opowiedziałam MU tylko fragment ,że wygrałam konkurs i dalej...
-Chciałaś się zabić
-Deprecha
-Wciąż?
-Nie, jednak agresja....
-Rozumiem
-Też tak masz?
-Miałem, jednak czasami nawet ja nie wytrzymuje
-Kelly też
-Nie ona daje sobie rade z nas wszystkich najlepiej
-To dlaczego mnie napadła?
-Myślała ,że jesteś człowiekiem, inaczej pojawiły by się kły i żyły
-Ludzie nie mogą wiedzieć o wilkach?
-O żadnych nadnaturalnych
-Dlaczego?
-To nie rozmowa na teraz, po prostu zapamiętaj ,że nie mogą
-Dobrze...
-Wiesz.... Podobasz mi się-Co?! Toć znasz mnie parę godzin chłopie! Nie myśl tak pochopnie!-Chcę cię o coś spytać...-Oczy mi wytrzeszczały chcesz ze mną chodzić co?-Chcesz dołączyć do naszej watahy?-ha, ha, ha....ale żeś mnie nabrał. No ,ale... ON jest interesujący.
-Tak
-Przyjdź w to miejsce gdzie walczyłaś z Kelly o 18:00. Nikomu o tym nie mów-Chłopak zeskoczył z drzewa i poszedł. Ja poczułam ,że to znak by już sobie pójść.... i poznać jego imię.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz