Rozdział XIII
Otwieram oczy. Eh.. Niestety wciąż śpię. Śni mi się ,że zasnęłam na JEGO ramieniu. Pod naszym drzewem. Nie... to jednak nie sen. To real. A było tak pięknie...
-Co się stało?-pytam zaspana.
-Zasnęłaś-odpowiada miło i ciepło.
-Która godzina?
-Około czwartej
-Zimno mi...-po tych słowach chłopak automatycznie zdejmuje kurtkę i narzuca mi ją na plecy.
-Zawieść cię do domu?
-Jak chcesz...
-Choć
-Nie mam siły...
-Nic dziwnego-odpowiada i bierze mnie na ręce. Jesteśmy na obrzeżach lasu. ON delikatnie upuszcza mnie na ziemię każąc mi wstać. Ja niczym zahipnotyzowana lalka wykonuje każde jego polecenie. Powiedziałam mu gdzie mieszkam. Wsiadłam na jego czarny motor i mocno się trzymałam chłopaka. Zawiózł mnie pod sam dom. Weszłam do mieszkania i rzuciłam się na łóżko prosząc aby ten sen nigdy się nie z kończył. Yyy.... to znaczy... To nic nie znaczy. Zasypiam.
Nowy dzień. Nie ma mowy bym ćwiczyła na wychowaniu fizycznym. Mam za dużo siniaków, mogłabym mieć przez to kłopoty. Na szczęście nikt tego nie zauważył.
I znowu ta długo oczekiwana chwila: Las.
-Hej kociaku!-krzyczy Maya.
-Hej
-Możemy pogadać na osobności?
-Jasne...-odpowiadam nie pewnie. Maya zabiera mnie nad jezioro obok Lasu. Usiadłyśmy na urwisku z ziemi który ma 2m wysokości ,a potem jest plaża.
-To prawda?-pyta Maya.
-Ale co?
-Chodzie ze sobą? Zarywa do ciebie?
-Kto?!-pytam z przerażeniem.
-No ,a kto?
-Nie wcale...-opowiadam nieśmiale.
-Rumienisz się-mówi dziewczyna z uśmiechem.
-Ja?!
-A ja?
-Nie Maya, nie
-Oj przyznaj się
-Ale do czego
-Cała wataha to widzi
-Żartujesz!
-No nie
-Co mówią?
-Zauważyłaś ,że jak rozmawia z tobą inny koleś to on odchodzi
-No... to przypadek!
-Wymyślił ci ksywę, kolejny stopień
-...
-Ciągle spędzacie razem czas. Zawszę bierze cię na stronę.
-No bo...
-A dzisiaj.... Jak wrócił do lasu był jak na kacu.... ty zresztą też-mówi pełna entuzjazmu przyjaciółka.- Co wyście robili?
-No nic..
-Każdy tak gada
-Weź dzisiaj, wczoraj miałam taki odlot
-Coo...?
-Mówię ci Mayka, nic nie pamiętam, nie kojarzę faktów
-Jaaa! Weź α do ciebie zarywa!
-Cicho!
-Eh...on mi rozwala psychikę
-Dlaczego?
-Sama nie wiem czy on mnie lubi czy żartuje
-Sss...
-Boli mnie...
-Ręce, nogi?
-Serce...
-Masz 4 wyjścia
-Jakie?!
-1. Olejesz go całkowicie
2. Pogadam z nim
3. Katy z nim pogada
4. Spytasz się go o to
-Nic z powyżej wymienionych
-I co będziesz się tak dręczyć
-Dam sobie radę
-Ok, pamiętaj zawsze możesz ze mną pogadać
-Jasne
Wracam w głąb lasu. Na swej drodze widzę wilka. Coś mi mówi ,że to Kristoffer.
-Kris... to ty?
Wilk stoi.
-Słyszałeś co mówiłyśmy z Mayą?
Wilk odwrócił się i poszedł. Potem spojrzał na mnie i zaczął biec.
-Kristoff choć tu już!
Goniliśmy się ,aż do miejsca gdzie chciałam pójść. Na końcu chłopak zmienił się w człowieka.
-Kris proszę cię nic mu nie mów...
-No coś ty nie jestem ,aż takim dupkiem
-Dziękuję ci
-Poradzisz se z tym płomień
-A ty kim jesteś?
-Tarczą-odpowiada i odchodzi.
-Poradzisz se z tym płomień
-A ty kim jesteś?
-Tarczą-odpowiada i odchodzi.
Nadeszła noc. Wszyscy już poszli. Zostałam sama z Fredem. Rozpalił ognisko. Na początku tylko rozmawialiśmy. Jednak z czasem nasza rozmowa stanęłą w innym świetle. Zmieniła się w flirt. Po pewnym czasie zaczęliśmy się całować i... i... i nie wiem co dalej. Całkwicię straciłam pamięć z tego co działo się po pocałunku. Znów spałam w Lesie. Dziś sobota. Nie wyrabiam. Każdy mąci mi w głowie. Nawet Maya. Muszę pogadać Katy. Powiem MU ,że w tym tygodniu nie będę przychodzić. Muszę wszystko poukładać sobie w głowie. Odpowiedzieć sobie na takie pytania jak:
*Co stało się po flirtowaniu z Fredem?
*Kim jest dla mnie ON?
*Jak ma na imię ON?
*Czy można ufać Kristoffowi?
*Czy Kelly to mój wróg czy przyjaciel?
Na razie tyle.
-Muszę cię o coś spytać-mówię zakłopotana.
-O co?
-Mogę przez tydzień nie przychodzić do Lasu?
-Jasne
-Porozmawiamy na osobności?-chłopak kiwną głową.
Idziemy razem do naszego drzewa. Tego przy którym zasnęłam.
-Od dłuższego czasu przychodzę do Lasu ,a wciąż nie wiem jak masz na imię
-Jestem Thomas-no w końcu! Tak długo czekałam na te dwa słowa już nie będę musiała mówić ON.
-Oliwia
-Dla mnie i tak zawsze będziesz Phoenix'em
-Powiesz mi co się stało nocy kiedy spałam pod tym drzewem?-chłopak od razu zaczął opowiadać to nieszczegółowo.
-Dziwnie się zachowujesz....-mówi Thomas.
-Dlaczego?
-Twój głos jest inny niż w dzień inicjacji. Nie wyglądasz już jak płomień. Zbladłaś. Źle się czujesz?
-...Głupieję
-Pamiętaj, mi zawsze możesz wszystko powiedzieć...
-Kim jest Fred?
-Strzałą
-Co to znaczy?
-....Co się stało?-pyta z powagą Thomas.
-Nic...
-Mów prawdę to ważne
-Wczoraj... zostaliśmy sami w Lesie...flirtował ze mną, nic nie pamiętam jakbym była zahipnotyzowana.-w oczach chłopaka widziałam gniew, zaczęły pokazywać mu się kły i żyły. Wtedy zeskoczył z drzewa, zmieniając się w wilka. Zaczął biec. Bałam się. Nie wiedziałam o co chodzi. Czy coś źle powiedziałam czy co. Biegłam za nim. Na końcu zobaczyłam jak dwa samce walczą ze sobą na wzajem. Oba były groźne. Jednak zwyciężyć mógł tylko jeden...
*Kim jest dla mnie ON?
*Jak ma na imię ON?
*Czy można ufać Kristoffowi?
*Czy Kelly to mój wróg czy przyjaciel?
Na razie tyle.
-Muszę cię o coś spytać-mówię zakłopotana.
-O co?
-Mogę przez tydzień nie przychodzić do Lasu?
-Jasne
-Porozmawiamy na osobności?-chłopak kiwną głową.
Idziemy razem do naszego drzewa. Tego przy którym zasnęłam.
-Od dłuższego czasu przychodzę do Lasu ,a wciąż nie wiem jak masz na imię
-Jestem Thomas-no w końcu! Tak długo czekałam na te dwa słowa już nie będę musiała mówić ON.
-Oliwia
-Dla mnie i tak zawsze będziesz Phoenix'em
-Powiesz mi co się stało nocy kiedy spałam pod tym drzewem?-chłopak od razu zaczął opowiadać to nieszczegółowo.
-Dziwnie się zachowujesz....-mówi Thomas.
-Dlaczego?
-Twój głos jest inny niż w dzień inicjacji. Nie wyglądasz już jak płomień. Zbladłaś. Źle się czujesz?
-...Głupieję
-Pamiętaj, mi zawsze możesz wszystko powiedzieć...
-Kim jest Fred?
-Strzałą
-Co to znaczy?
-....Co się stało?-pyta z powagą Thomas.
-Nic...
-Mów prawdę to ważne
-Wczoraj... zostaliśmy sami w Lesie...flirtował ze mną, nic nie pamiętam jakbym była zahipnotyzowana.-w oczach chłopaka widziałam gniew, zaczęły pokazywać mu się kły i żyły. Wtedy zeskoczył z drzewa, zmieniając się w wilka. Zaczął biec. Bałam się. Nie wiedziałam o co chodzi. Czy coś źle powiedziałam czy co. Biegłam za nim. Na końcu zobaczyłam jak dwa samce walczą ze sobą na wzajem. Oba były groźne. Jednak zwyciężyć mógł tylko jeden...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz