Rozdział XIV
Wszyscy nagle zmienili się w wilki. Tylko ja stałam ja ta idiotka w postaci człowieka. Chłopacy nie walczyli na niby. To była prawdziwa walka. Stała się zbyt groźna. Reszta watahy rozdzieliła ich. Kiedy każdy na nowo stał się człowiekiem widziałam ich rany. Thomas kulał na prawą nogę i leciała mu krew z ust/wargi. Po pewnym czasie zobaczyliśmy jak na jego białej bluzce pojawia się coraz większa czerwona plama w okolicach miednicy. Fred zaś miał pogryzione lewe ramię. Krew leciała mu intensywnie.
-Należało ci się!-wrzeszczy Thomas.
-Pogięło cię cioto?!-krzyczy równie głośno Fred.
-Co ja ci mówiłem!?
-Nic... Olałeś to!-wtedy znów było widać u nich oznaki wilczości.
-Thomas spokój! Fred jeszcze jedna skarga od jakiej kol wiek dziewczyny i już nigdy nie widzę cię na oczy-mówi z powagą Kelly.-Maya, Kris opatrzcie rany. Płomień ze mną.
-Nie!-krzyczę.
-Co?-pyta wataha.
-Ja... ja... ja chciałam!
-Co?!- pyta dość głośno Fred z Thomasem.
-To... to ja z nim zaczęłam flirtować
-Oliwia ,ale...-nie może się wysłowić Maya.
-Specjalnie zostaliśmy później. To wszystko było ustalone.... no prawie.
-Poważnie?-nie może uwierzyć Kris.
-Tak. Nie wiedziałam ,że może się to tak ,źle skończyć.... przepraszam. W tym momencie Fred popatrzył na mnie z uśmiechem ,a potem na Thomasa... Znów widziałam jego kły. Jest na mnie wściekły. Upokorzyłam go przy całej watasze. Nie będzie ze mną rozmawiał. A może... on jest zazdrosny? Tak czy siak wpadłam po pas. Nie wyjdę z tego tak łatwo. Mam przerąbane....
-Kelly, nowa chodźcie ze mną...-mówi znikąd Katy.
-Nie!-krzyczę.
-Co?-pyta wataha.
-Ja... ja... ja chciałam!
-Co?!- pyta dość głośno Fred z Thomasem.
-To... to ja z nim zaczęłam flirtować
-Oliwia ,ale...-nie może się wysłowić Maya.
-Specjalnie zostaliśmy później. To wszystko było ustalone.... no prawie.
-Poważnie?-nie może uwierzyć Kris.
-Tak. Nie wiedziałam ,że może się to tak ,źle skończyć.... przepraszam. W tym momencie Fred popatrzył na mnie z uśmiechem ,a potem na Thomasa... Znów widziałam jego kły. Jest na mnie wściekły. Upokorzyłam go przy całej watasze. Nie będzie ze mną rozmawiał. A może... on jest zazdrosny? Tak czy siak wpadłam po pas. Nie wyjdę z tego tak łatwo. Mam przerąbane....
-Kelly, nowa chodźcie ze mną...-mówi znikąd Katy.
Poszłyśmy do tego miejsca na urwisku. Kelly jak zawsze wyglądała poważnie. Przez chwilę nic nie mówiłyśmy,po chwili odezwała się Katy.
-To prawda?
-Tak...
-Kłamiesz-oznajmia Katy.
-Nie to prawda
-Oszukujesz mnie
-Wiem lepiej
-Mylisz się Phoenix-odzywa się dopiero Kelly.
-Dlaczego?
-Katy nie jest wilkołakiem, jest wampirem... ma dar
-Co?! Jaki!?
-Patrząc w czyjeś oczy potrafię rozróżnić czy ktoś mówi prawdę czy fałsz
-Ona jest wyjątkowa...-mówi Kelly do mnie.
-Bo?
-Wilkołaki i wampiry to wrogowie ,wielcy wrogowie. Wy zabijacie takich jak ja.-mówi cicho Katy.
-Tak...
-Kłamiesz-oznajmia Katy.
-Nie to prawda
-Oszukujesz mnie
-Wiem lepiej
-Mylisz się Phoenix-odzywa się dopiero Kelly.
-Dlaczego?
-Katy nie jest wilkołakiem, jest wampirem... ma dar
-Co?! Jaki!?
-Patrząc w czyjeś oczy potrafię rozróżnić czy ktoś mówi prawdę czy fałsz
-Ona jest wyjątkowa...-mówi Kelly do mnie.
-Bo?
-Wilkołaki i wampiry to wrogowie ,wielcy wrogowie. Wy zabijacie takich jak ja.-mówi cicho Katy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz