Rozdział III
-Przełącz to-rozkazuje ,ale i jednocześnie proszę.
-Dlaczego?
-Bo nie mam zamiaru jeść obiad widząc jak jakiemuś kolesiowi nogi z tyłka wyrywają
-Jak ty byś jeszcze go jadła, anorektyczko
No tak, wiem o co mu chodzi. Nazywa mnie anorektyczką ,bo gdy ich obiad to np. kotlet schabowy, duża ilość ziemniaków i surówki, to moja to o połowę mniejsza porcja bez mięsa. No... przy okazji bawię się w wegankę. A wszystko dla głupich ciuchów z marnie wydrukowaną literą S. Trzeba się poświęcać. Nikt nie chce by ich przezywano od beczek czy szmat. Najgorzej jest wtedy gdy moja NPNZ chce iść do nowo otwartej kawiarni. Ciągle kusi mnie zapach słodkich bułeczek z dżemem i ciasta udekorowane jak w filmach. Ona zawsze kupuje coś słodziaśnego i pyta się czy na pewno nie chcę. Zawsze odpowiadam ,że nie ale w głowie myślę całkowicie co innego. Zawsze w tedy kupuję kawę z bitą śmietaną i wirkami karmelu. No bo... nie powiem jej ,że nie bo do szkoły będę chodzić w dresach. Zawsze gdy na nią patrzę myślę ,,Co ona robi? Biega?" Mam wrażenie ,że tylko ja muszę się tak poświęcać. Nawet Filip który zjada podwójne porcje jest chudy jak... Róża.
-Mniejsza przełącz to
-Je ju.... Jaka agresywna się stała
-Grr...-warczę z uśmiechem.
-Dobra masz....
Dopiero zauważyłam.... jak mogłam to dostrzec dopiero teraz? Kieszeń tego mało lata jest płaska i coś z niej wystaje. Coś jakby telefon... Za duży. On nie ma tak dużego telefonu. Jego telefon tylko troszkę wystaje z kieszeni. Sięgam wzrokiem dalej. Czarny telefon i złoty pokrowiec. Chwila... duży telefon, złoty pokrowiec i czarny kolor. Ej! To mój telefon!
-Z kont go masz?!
-Co?
-Telefon!
-Dzwonił o dziewiątej pięć, a ty spałaś więc go pożyczyłem.
-Oddaj go już!
-Dobra masz...
Wcześniej nazwałam go szczeniakiem. To dlatego ,że według mnie chłopaków trzeba wytresować. A ze względu na wiek to szczeniak. Jestem jednak z siebie dumna ,że nauczyłam go paru sztuczek. To podstawowe polecenia ,ale i tak łatwo nie było. Z trudem nauczył się co to znaczy: Oddaj, morda, won czy zostaw. Na niego jednak niedziałąją typowe sztuczki dla psa ,bo zawsze gdy mówiłam ,,waruj" to delikatnie podnosił lewą brew. Eh.. żeby tak mylić polecenia....
Popatrzyłam w telefon jedno nie odebrane połączenie, dwa SMS-y. Od tej samej osoby. Od mojego chłopaka Pawła. Patrzę na pierwszego SMS-a ,,Spotkajmy się dziś o 13 w parku pod pomnikiem." O trzynastej?! Toć jest już szesnasta! Jestem pewna ,że nie uwierzy ,że szykowałam się tyle godzin... a poza tym to pewnie już tam go nie ma. No dobra. Co jest w drugim? ,,Szkoda ,że nie przeszłaś chciałem ci coś powiedzieć a mianowicie..." Nie. Nie mam zamiaru dokończyć czytać tej wiadomości. Każdy się może domyślić ,że ten cham ze mną zerwał! Nie... nie wytrzymam. Pierwsze co robię to piszę do niego SMS-a o treści dość wulgarnej. Zęby mam mocno zaciśnięte ,a z oczy spływają mi łzy. Wiadomość wysłana. Biegnę na górę do swojego pokoju. Drzwi zatrzaskuję za sobą. Słyszę kroki.
-Oliwia... przepraszam cię-mówi z poczuciem winny.
Drzwi lekko się uchylają, a Filip wchodzi.
-Sory...
-Nie masz za co mnie przepraszać
-Jak to?
-Nawet jakby telefon leżał na miejscu nie spojrzałabym na niego.
-Co się stało?
-Nic
-Nauczyłem się ,że jak dziewczyna mówi nic ze łzami w oczach to znak ,że kłamie a coś jest na rzeczy.
-Był sobie taki dupek...
-Ja?
-Nie-odpowiadam ze śmiechem.
-Już wszystko rozumiem-podszedł do mnie bliżej i złapał mnie za rękę mówiąc ,,To nie pierwsze ,ani ostatnie twoje zerwanie"
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz