Rozdział VI
Minęło już pięć dni naszych "wakacji". Niestety nie mogę spać w nocy. W głębi serca wciąż czuję lęk przed tymi mężczyznami. Jeżeli już zasnę ciągle przed oczami mam .To było straszne.Strach zżerał mnie od środka. Ciągle myślałam ,,Dlaczego właśnie ja?".
Pewnego razu w ostatni dzień. Wstaje około godziny ósmej. Róża już dawno powinna stać na nogach. Gdzieś poszła. Zastanawiało mnie tylko gdzie i po co? Łóżko było niezasłane, szuflady po otwierane. Krótko mówiąc zrobiła straszny syf. Od razu po śniadaniu postanowiłam też wyjść sobie na miasto. Szłam zatłoczonymi alejkami Londynu. Wszystko wydawało się tam takie piękne i magiczne. Jednak widząc każdą ciemną uliczkę ogarniał mnie strach.
Minęło już osiem godzin. Chciałam pokonać strach i pójść z Różą pod Big Bena. Nie odbierała telefonu. Dzwoniłam do niej z pięć razy i dopiero za szóstym razem poinformowano mnie ,że numer nie istnieje. Nie powiem ta wiadomość mnie trochę zlękła. Dzwonie do hotelu. Oni mówią ,że dziewczyny nie ma na terytorium parceli.
Idę sama. jestem już kilometr od budynku. Gdy nagle w ciemnej alei słyszę krzyki. Ktoś płacze. Głos dobiega z pod moich stup. To nie był głos małego dziecka które mu coś nie odpowiada. W tej chwili myślałam ,że zemdleje. Nogi uginały mi się pod ciałem. Z wielkim przerażeniem patrzę w duł. Piwnica. w małym okienku zamiast szyby widzę błyszczące metalowe kraty. Patrze dalej. Serce mi staje. Ci dwaj mężczyźni tam są. Gwałtownie podnoszę głowę spod nóg.
Odsuwam się parę metrów i dzwonię na milicję. Przyjechała dość wcześnie. Znaleźli wejście do podziemi. Wyważają drzwi nogą ,a w rękach mają pistolety. Na początku mężczyźni się awanturowali. Patrząc na ich piwnice widziałam tysiące próbówek, strzykawek, tabletek, prochów... Mieli tam całą "plantację" narkotyków.
W końcu wychodzą. Faceci obezwłądnieni. A dziewczyna? Nie wychodzi... Dopiero potem policjanci znów tu przyjeżdżają. W tedy szybko patrzę przez kraty i... blond włosy, czerwona kurtka, błękitny telefon... Róża. Leży tam... jak by spała. Jakby... zasnęła po wieki. Jestem tego pewna. Nadmiar narkotyków zabił ją. Policjanci wynoszą dziewczynę w worku.
Nie... nie.... Moje oczy się mylą. Ona żyje. Ona na pewno żyje! ...Kogo ja próbuję oszukać? Bez niej... nie żyje. Moje życie jest już nic nie warte. Dla rodziców nie istnieje,chłopak ze mną zerwał, przyjaciółka nie żyje,a dla innych jestem suką. Jedyna osoba która jeszcze jest dla mnie kimś to Filip... Wchodzę do piwnicy. Widzę tam karteczkę i długopis. Piszę list do brata.
,,TEN LIST MA TYLKO PRZECZYTAĆ MÓJ BRAT FILIP! WYŚLIJCIE TO DO GDAŃSKA NA ULICĘ ************ POD NUMER ******Filip, wybacz mi wszystkie moje docinki względem Ciebie. Podczas podróży do Anglii. Róża umarła. Jesteś jedyną istniejącą osobą na której mi zależy. Postanowiłam zakończyć tą udrękę na Ziemi. Chcę... umżeć. Dla niektórych nie żyję już od dłuższego czasu. Zrób coś dla mnie.... jeśli dostaniesz ten list przeczytaj go i spal. Jesteś i będziesz na pierwszym miejscu w moim sercu. Żegnaj na wieki wieków..."
Płakałam pisząc ten list. Włożyłam go sobie do kieszeni. Gdy będą robili sekcje zwłok zobaczą to i mu dadzą. Przynajmniej powinni tak zrobić. Byłam już kresie wytrzymałości. Niestety zabrali wszystkie próbówki. A jednak... Zostawili jedną strzykawkę, a pod biurkiem leży dziwna czerwona strzykawka. Napełniam strzykawkę substancją. W mojej wyobraźni wstrzykuję sobie to coś do żyły i umieram.
Jednak tak się nie stało. Kiedy wbiłam sobie igłę w żyłę, zaczęłam strasznie krwawić. Krzyczałam w niebo głosy. Krwawiłam strasznie mocno. Potem zasnęłam...
Odsuwam się parę metrów i dzwonię na milicję. Przyjechała dość wcześnie. Znaleźli wejście do podziemi. Wyważają drzwi nogą ,a w rękach mają pistolety. Na początku mężczyźni się awanturowali. Patrząc na ich piwnice widziałam tysiące próbówek, strzykawek, tabletek, prochów... Mieli tam całą "plantację" narkotyków.
W końcu wychodzą. Faceci obezwłądnieni. A dziewczyna? Nie wychodzi... Dopiero potem policjanci znów tu przyjeżdżają. W tedy szybko patrzę przez kraty i... blond włosy, czerwona kurtka, błękitny telefon... Róża. Leży tam... jak by spała. Jakby... zasnęła po wieki. Jestem tego pewna. Nadmiar narkotyków zabił ją. Policjanci wynoszą dziewczynę w worku.
Nie... nie.... Moje oczy się mylą. Ona żyje. Ona na pewno żyje! ...Kogo ja próbuję oszukać? Bez niej... nie żyje. Moje życie jest już nic nie warte. Dla rodziców nie istnieje,chłopak ze mną zerwał, przyjaciółka nie żyje,a dla innych jestem suką. Jedyna osoba która jeszcze jest dla mnie kimś to Filip... Wchodzę do piwnicy. Widzę tam karteczkę i długopis. Piszę list do brata.
,,TEN LIST MA TYLKO PRZECZYTAĆ MÓJ BRAT FILIP! WYŚLIJCIE TO DO GDAŃSKA NA ULICĘ ************ POD NUMER ******Filip, wybacz mi wszystkie moje docinki względem Ciebie. Podczas podróży do Anglii. Róża umarła. Jesteś jedyną istniejącą osobą na której mi zależy. Postanowiłam zakończyć tą udrękę na Ziemi. Chcę... umżeć. Dla niektórych nie żyję już od dłuższego czasu. Zrób coś dla mnie.... jeśli dostaniesz ten list przeczytaj go i spal. Jesteś i będziesz na pierwszym miejscu w moim sercu. Żegnaj na wieki wieków..."
Płakałam pisząc ten list. Włożyłam go sobie do kieszeni. Gdy będą robili sekcje zwłok zobaczą to i mu dadzą. Przynajmniej powinni tak zrobić. Byłam już kresie wytrzymałości. Niestety zabrali wszystkie próbówki. A jednak... Zostawili jedną strzykawkę, a pod biurkiem leży dziwna czerwona strzykawka. Napełniam strzykawkę substancją. W mojej wyobraźni wstrzykuję sobie to coś do żyły i umieram.
Jednak tak się nie stało. Kiedy wbiłam sobie igłę w żyłę, zaczęłam strasznie krwawić. Krzyczałam w niebo głosy. Krwawiłam strasznie mocno. Potem zasnęłam...
Jak to jak szybko zginęła!? Ja tu myślałam że będzie coś dłuższego a tu tyle! Pff... No weź przedłuż czy coś!
OdpowiedzUsuńDodałam post A ku ku! przeczytaj ;)
OdpowiedzUsuń