6.01.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   VII

      Otwieram oczy. Wszystko co widzę jest rozmazane. Kompletnie nie pamiętam co się zemną stało. Ledwo przypomniałam sobie własne imię. Mój wzrok się polepsza. Widzę przed oczami trzy istoty. Kobietę i dwóch mężczyzn. Jeden z nich ma na sobie mundur policyjny. 
-Jak się nazywasz?-pyta znienacka pielęgniarka. 
-Oliwia
-Nazwisko?
-Nic ci do tego!-odpowiadam agresywnie.
-Dziewczyno, radzę ci się nieco uspokoić!
-Nie jesteś moim szefem!
-Spytam cię jeszcze raz-mówi łagodnie.-Jak masz na nazwisko?
-Czy ty myślisz ,że ja cokolwiek pamiętam? Ja nawet nie wiem co ja tu robię! 
-Zaczęłaś się wykrwawiać na miejscu zbrodni
-Czy was pogrzało?! 
-Mam rozumieć ,że nie wiesz nawet gdzie mieszkasz?
-Wow! Level up staruchu!
-Dobra coś czuję ,że teraz się z nią zbytnio nie dogadamy.
-O! Słuchajcie mundurowego, tylko on cokolwiek rozumie. ...W odróżnieniu do waszej dwójki. 
       Widziałam ich ukośne spojrzenia. Były porozumiewawcze. Mówi o mnie. Pewnie myślą ,że pochodzę z jakiegoś domu dziecka. Sama nie wiem co we mnie wstąpiło. Ja nigdy nie wyrażam się do ludzi starszych z taką pogardą! Powoli zaczynam kojarzyć fakty. Pamiętam już nazwisko. Wiem jak tu trafiłam. Ale gdzie mieszkam? No tak! List do... do... Czytam list. Ok. Wiem już gdzie mieszkam/ałam.
        Obok mojego łóżka leży gazeta. Już media napisały o śmierci zwyciężczyń konkursu. Cytuje: ,,Zaledwie tydzień temu, do Londynu przybyły dwie zwyciężczynie polskiego konkursu. Niestety zamiast wspaniałego wolnego w Anglii, dostały śmierć. Wiemy tylko ,że na imię miały Róża i Oliwia. Róża została ofiarą dwóch mężczyzn. Teodora W. i Tymoteusza K. Sekcja zwłok wykazała ,że w krwi dziewczyny był nadmiar "zieleniny". Oliwia, zmarła jednak popełniając samobójstwo"...   A to ciekawe. Czytam dzisiejszą gazetę za grobu. No ,ale gazeta zawsze prawdę powie. Prawdę która zainteresuję czytelnika. 
         Lekarze po dłuższych badaniach wypisali mnie ze szpitalu. Podobno nie znaleźli nic niepokojącego w mojej krwi. Mogę wracać do domu. Jednak zostaje. A przynajmniej na chwilę. Zostaje tu i zacznę nowe życie.
         Minęły już dwa tygodnie od śmierci Róży. Jak wspomniałam wcześniej żyję od nowa. Chodzę do liceum w Londynie, pracuje jako kelnerka niedaleko szkoły, a mieszkam w starej zniszczonej kamienicy. Mój grafik jest teraz strasznie zawalony. Z samego rana szkoła. Po szkole do godzin wieczornych (20:00) pracuję w restauracji ,a po pracy przygotowania na następną lekcję.
           Jednak zauważyłam coś dziwnego. Zmieniło się zarówno moje zachowanie jak i wygląd. Stałam się bardziej agresywna. To znaczy... em... to znaczy inaczej! Jeśli ktoś mnie zdenerwuje staje się agresywna i chamska. Jednak na co dzień jestem super-szczęśliwa, pełna życia. Bez względu na to ,że nie mam nic czasu dla siebie. Teraz zaczęłam uprawiać sporty. Jestem teraz w szkole najlepszą atletką. Jednak gdy biegnę czuję się świetnie. Uwielbiam czuć wiatr we włosach. No i co mi się bardzo podoba... bez względu na to ile biegnę nie pocę się. I bez względu na to w czym biegnę... zwłaszcza w szpilkach. Tak, to jest najpotrzebniejszy sport dla kobiety sprint w wysokich butach. Wyostrzyły mi się też zmysły. Moje dłonie zawszę były gorące. Jednak to co mnie najbardziej zlękło to to... ,że temperatura powietrza była dla mnie nie zmienna. Gdy na dworze było -2*C ja czułam jak by było ich 26*C. Teraz wygląd. Moje zawsze zielone oczy, stały się szmaragdowe. Błyszczały zarówno w świetle słońca jak i blasku księżyca. Moja twarz odmłodniała. Nie wyglądałam już jak 19-latka ,a raczej jak młoda 16. Zęby były nieskazitelnie białe. No i włosy... one mnie trochę przeraziły... Wcześniej sięgały mi zaledwie do miednicy, teraz wiją się do ud. Kiedyś były to loki teraz są karbowane. No i kolor... niegdyś rude. A teraz, cieniują mi się. Przedziałek mam czarny ,a końcówki złote. Najpierw czerń, brąz potem idą mi przez rudy ,aż do złotych końcówek.
          Nadszedł nowy dzień weekend. Postanowiłam pobiec do lasu, tak se pobiegać. Zauważam jakąś dziewczynę podchodzi do mnie zagradzając mi drogę. Patrzy na mnie jak bym była jej wrogiem naruszającym jej teren. Obie zaczęłyśmy wyglądać nieprzyjemnie. Zaczęła ze mną rozmawiać.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz