3.01.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   IV
    Wybiła siódma. Normalnie powinnam jeszcze spać. Ciągle staram się zapomnieć o Pawle jednak słabo mi to wychodzi. Moje myśli nie pozwalają mi całkowicie wymazać go ze wspomnień. Sięgam po telefon. Sześć nieodebranych połączeń od.... Pawła. Biorę telefon bliżej siebie i grzebie w ustawieniach. Szukam takich czynności jak: usuń i blokuj. Każdy może się domyśleć o co mi chodzi. Słyszę ,że znowu ktoś chce się do mnie dobić. To Róża. Moja najlepsza przyjaciółka. Tylko jej mogę jeszcze zaufać no ,bo... nie to nie możliwe. Nie jestem w jakimś filmie gdzie zawsze gdy  dziewczyną zerwie chłopak to znaczy ,że jej BFF chodzi z jej byłym no ,ale to życie. Prawda! Odbieram telefon.
-Hallo?
-Jej odebrałaś!
-Co jest?
-Chciałabyś pójść ze mną na miasto? 
-Emmm...-nie, nie chce znów patrzeć na tę wystawę z lukru.-A może wzięła byś Roxi ,a ja Misi tak do parku.
-O super pomysł!
-To o której się widzimy?
-Mi tam pasuje dziesiąta
-No to cześć
         Dobra, czas się ogarnąć. Nie wiem jak inni ,ale ja tego nienawidzę, a zwłaszcza o siódmej. Byłam nie wyspana. Włosy czesałam z zamkniętymi oczami. Długie rude włosy wplątywały mi się pod palce niczym bluszcz. Kiedy mam rozpuszczone włosy to sięgają mi zaledwie do miednicy. Walka z włosami zakończona. Skończyła się końskim ogonem. Teraz makijaż, go niestety nie mogę zrobić nie patrząc. On jest bardziej męczący. No bo trzeba pomalować rzęsy, usta, powieki. Nawilżyć twarz i dużo innych atrakcji. Ubranie się jest jedną z moich ulubionych czynności. Po prostu wybieram jakąś bluzkę, jeansy ,a potem tylko kolorystycznie wybiera się sweter buty i torbę. Zrobiłam już siedem ósmych zadań zostało mi już tylko ogarnąć Misi. To jednak jest proste ,ale długie. Zostało mi około dziesięciu minut. 
           Mój czas właśnie upłynął. Przed drzwiami mojego domu widzę Róże z jej 4-letnim cocer spanielem, jest urocza. Taka biała śnieżynka z brązowymi uszkami. Jednak kiedy Roxi i Misi staną przy sobie można pomyśleć ,że to dwa szczeniaki. Misi wygląda na szczeniaka dla tego ,że jedno ucho jej stoi ,a drugie opada, tak jak Misiowi Uszatkowi. 
            Obie idziemy z psami. Przeszłyśmy z pięć kilometrów. Czuje to po bólu w nogach. Rzadko kiedy robię takie dystanse więc.... Zatrzymałyśmy się w tym parku gdzie widziałam te Winx. Było pusto wypuściłyśmy suki by mogły się pobawić. A same porozmawiać.
-Jak tam u ciebie  Pawłem?
-Dupnie
-Oj, przesadzasz! 
-Zerwał ze mną przez SMS-a
-Jaki IDIOTA! Tylko ostatni dupek zrywa przez telefon! Pogrzało go czy co?! On tam serce ma czy płuco?!
-No
-Jak se z tym radzisz?
-Telefonicznie...
-Co?
-Zablokowałam go po czym usunęłam z kontaktów i wysłałam nie miłą wiadomość
-Nie miłą?-w tedy pokazałam Róży telefon. Zaczęła się śmiać.-I co? Odpisał ci coś?
-Miałam jakieś sześć wiadomości po czy ustawiłam je jako spam. Nawet nie czytałam. 
-Dobra i tak cię już dość wkurzyłam-po tych słowach obie zaczęłyśmy się śmiać. 
         Zabrałyśmy psy i szłyśmy dalej. Przeszłyśmy jeszcze jakieś trzy kilometry. Potem weszłyśmy do mnie do domu. Z chęcią byśmy wypiły teraz kubek gorącej czekolady. Na dworze było dość zimno. Teraz co zrobić. Wypić tą czekoladę z bitą śmietaną, wiurkami z karmelu i płatkami czekoladowymi? Już czuję ,że szybko tego nie z palę, ale inaczej będę sobie marznąć. Nie, to nie na moje nerwy, nie jestem Filipem. Nie potrafię tak "nie marznąć". Razem z NPNZ wchodzimy do domu. Powoli rozglądam się po mieszkaniu. Tak! Na szczęście nikogo nie ma. A zwłaszcza mojego brata-tego małego flirciarza. Robię tą czekoladę. Obie siadamy na kanapie okryte długim kocem i pijące czekoladę. Leci jeden z naszych ulubionych filmów. Długo czekałyśmy na tą chwilę kiedy w końcu w emitują ,,Saga Zmierzch: część 2 Przed Świtem". Obie jesteśmy całkowicie pochłonięte filmem. Koniec.... Tak! Obejrzałyśmy cały film bez niczyjego wtrącania się.
       Nagle słyszę kluczyk do drzwi. Dźwięk obracającego się zamka. Przyszedł... a myślałam ,ze jeszcze zdążę bez żadnych podejżeń wejść na górę. Podchodzi do nas, po czym wskakuje na kanapę.
-Hej dziewczyny! 
-Młody nie w butach!-No bo zdjął kurtkę i w ogóle ,ale buty zostawi na nogach i saida w nich na kanapę. Jednak moje.... polecenie zinterpretował inaczej niż powinien. Zdjął buty z nóg i rzucił nimi ,aż na korytarz.-Kreatywny...
-Co tam oglądałyście?
-Zmierzch 
-I tak nie lubisz
-Szczegół
-A ty wierzysz w potwory?
-Nie róbcie ze mnie idioty!
-Ja tam też nie wierzę, a ty Oliwia? 
-Raczej nie.
-Uuu... Zawachała się!-krzyczy brat.
-Wcale nie!
-A jednak
-Filip uspokuj się
-Bo co?-W tym momencie zaprowadziłam szybkim krokiem go na górę. Potem jednak było można usłyszeć nasze krzyki gdy ja walnęłam go pięścią ,a on ciągnął mnie za włosy. Walka nie trwała tak długo jak zawsze ,ale jednak trochę trwała. Potem zapewne było słychać jak nazwajem na siebie krzyczymy. On został w pokoju a ja zeszłam do Róży.
-Ja powinnam już iść
-Jak chcesz to możesz jeszcze zostać
-Nie dziękuje
-Odprowadzić cię do domu?
-Jak uważasz. 
          Róża pożegnała mnie gdy odprowadzam ją pod sam blok. Pod kozakiem widzę karteczkę, podnoszę ją. To kupon z loterii ma na sobie dzisiejszą datę. Wzięłam go no ,bo... co mam do stracenia? Dzisiaj o dwudziestej czytają wyniki. Nagroda to wyjazd do Anglii. Moje numery to 563-193-560. Czytają wyniki. Szczerze wątpię ,że wygram. Ja miałabym wygrać? Zwyczajna dziewczyna? NIE LETNIA?!
                                                  A jednak... dwa bilety do Anglii są moje....

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz