10.02.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   XVII
   
     Otwieram   oczy. Widzę to co zawsze. Syf. Przez to wszystko zapomniałam o higienie otoczenia. Wstaję z łóżka i biorę telefon. Całą rękę mam w kurzu. Jutro będę musiała się ogarnąć i to wszystko posprzątać. Gdy patrzę na to już czuję zmęczenie. Zamykam oczy i znów kładę się spać.. Nie mogę. Gdy wstałam i posłałam łóżko nie czułam się już ,aż tak zmęczona.
        Z u biegiem  czasu czułam się coraz lepiej, "żywiej". Z czasem zaczęłam się dziwnie zmieniać. Częściej uśmiechałam się do lustra. To jednak nie był ,ani mój normalny uśmiech ,ani coś w stylu słodka idiotka. Był... inny.  Moje zęby wybieliły się jeszcze bardziej niż wcześniej ,a kły były bardziej zauważalne. Gdy podciągnęłam rękaw na moich rękach była delikatna o szorstkich końcówkach sierść.  Miałam dziwny przypływ... wilczości. Taki jak w legendzie. Jednak był on o wiele mniejszy. Przed wyjściem do Lasu spojrzałam w lustro. Nie wiem co, ani kogo tam widziałam. Czy postać z lustra to ja? Czy wilk? A może coś pomiędzy... 
         W Lesie nikogo nie było. Nie czułam ich wilczych zapachów. Jednak czułam ,że ktoś na mnie patrzy. Na dłoniach widziałam ,żyły które nie były wywołane gniewem. Tym razem, miałam przyległą kieckę i szpile. Po co? Nie mam pojęcia. Czuję ,że te oczy są coraz bliżej mnie. Widzą każdy mój ruch, słyszą każdy oddech, czują mój lęk przed nimi i niepewność kierowaną w ich stronę. Podnoszę prawą rękę na wysokości mojej twarzy, odsuwam ją. Co chciałam przez to osiągnąć? Zobaczyć mój lęk i wątpliwości. Obserwatorzy go czują, a ja widzę. Widzę mój lęk który wprawia moją rękę w drżący ruch. NIE-WIEM-CO-RO-BIĆ. Ja ich nie widzę. Nie mam pojęcia gdzie są ,ani skąd zaatakują. Jeden wilk nie ma szans ,by pokonać stado.    
          Zdejmuję szpilki i rzucam je na ziemię. Czuję ,że coraz bardziej się wywilczam. Co robię? Biegnę. Sunę po powietrzu. Nie czuję jak bosymi stopami biegnę po lądzie. Nie potykam się. Włosy lecą razem z wiatrem w stronę przeciwnej do mnie. Nie czuję wroga. Czuję coś lepszego. Mięso. To już nie jest nasz Las, ani kogo innego ,jest wolny. Nie czuję żadnych osiadłych tu stworzeń. Biegnę w stronę zwierzyny. Patrząc w niebo widzę gwiazdy. Księżyc jest zasłonięty przez chmury. W kościach czuję ,że lada moment się pojawi. Widzę i czuję już mój cel. Czekam na jego nie uwagę. Na moment gdy się mnie nie spodziewa. Już wiem, już mam, już czuję, już zabijam. W chwili gdy skakałam na ofiarę zmieniłam się w wilka. Kłami rozrywam sarnę na strzępy. Odrywam jej głowę od reszty. Zwierzę krwawi ,a ja nie przejmując się tym i tak ją zjadam. Z czystym sumieniem odrywam jej skórę od reszty zwłok. Zjadam jej mięso i obgryzam kości. Powinnam czuć się z tym źle? Teraz po przemianie z człowieka w wilkołaka. Moje zdanie brzmi iż ludzie i wilki wiele się od siebie nie różnią. Gdy ja teraz morduję, wiele może uważać mnie za mordercę i inne takie określenia. A zwykli ludzie? W czasie kiedy wy pieczecie kaczkę czy świniaka po czym faszerujecie go chemią i zjadacie z sosami różnej wartości to dobrze. Ja robię zło, bo jest ona z krwią i surowa. Jednak  i tak jej smak nie zmienia się ,a wręcz jest smaczniejsza. 
        Polowałam jeszcze parę razy. Jednak nie były to już tak dobre okazy. Tylko jakieś małe zające i nędzne wiewiórki. Zmysły zabrały mnie na klif. (Nawet nie próbujcie pytać skąd w Londynie klify, lasy, plaże i łąki. To miejsca o których ludzie wiecznej pracy istnienia nie znają. To tajne skrywki potworów, zwierząt i leni) Gdy ustało się na nim, gdzieś na horyzoncie widniał ledwo widoczny Las. A pod klifem łąka. Tylko zawyć do księżyca. To zmysły. Nad nimi nikt nie zapanuje. Noc mijała powolnie. A ja po zachodzie pełni, zasypiam na klifie w postacie zwierzyny.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz