Rozdział XVIII
Przebudziłam się. Przez
chwilę zdziwiło mnie moje niskie pole widzenia. No tak. Zapomniałam
,że ja wciąż jestem zwierzęciem. Teraz czuję znacznie mniejszy
zapach mięsa ,ale większy wilków i... tego zapachu nie znam.
Próbuję znaleźć źródło woni. Dochodzi ona z dołu. Odsuwam się
trochę od urwiska. Biorę rozpęd i skaczę.
To co teraz czułam było
niesamowite. Czas się dla mnie zatrzymał. Czułam się wręcz
uskrzydlona. Teren wokół mnie wbrew normą nie był zielony, ale
biały. Nie mam tu namyśli śniegu. Tak mi się po prostu zdawało.
Klif był wysoki. Dla normalnego człowieka ta wysokość jest bardzo niebezpieczna. Dla wampira i kogoś nietrzeźwego bolesna lub po prostu
zwyczajna. Nie pomyślałam o tym jaka jest dla wilka. No tak. Cała
ja. Najpierw czynię potem dopiero myślę. Nagle orientuje się iż
znów jestem w ludzkiej skórze to znaczy ,że... Ałł!
Powoli podnoszę ciężkie powieki. Są za ciężki. Znów zamykam oczy. Czynności powtórzyłam jeszcze trzy razy. Dopiero teraz mi się udało. Ciężko podnoszę głowę od ziemi. Usiadłam w rozkroku oglądając moją kolekcję siniaków. Sięgam po telefon. Przeglądając się w szybce ekranu widzę nie kogoś lecz coś. W odbiciu nie widziałam siebie lecz ,, panią lekkich obyczajów". No , ale co się dziwić. Przylegająca sukienka, brak obuwia, roztrzepane włosy, siniaki i żyły. Aż szkoda wymieniać dalej.
Dopiero teraz zauważyłam żyły i moje nienaturalne, świecące, złote oczy. Zauważyłam również ,że stałam się osobą wścibską. Czując ten tajemniczy zapach nie mogła stać w miejscu. Ja wręcz musiałam go odnaleźć. Im bliżej byłam tego obiektu tym wyraźniej go czułam. To już nie był ten sam zapach. Ten zapach zmieszał się z kwaśnym ludzkim smrodem. Gdy widziałam już osobnika myślałam ,że się porzygam. Mdliło mnie okropnie. Jeszcze tylko tego mi brakowało.
Postać odwraca się w moją stronę. Jednak nie patrzy na mnie ,a na coś obok mnie. Byłą drobna. Jej cera była koloru śniegu. Miała garbaty nos i krótkie rzęsy. Wyglądała młodo. Miała około 15lat. Jednak to była tylko jej twarz. Włosy czarne jak węgiel i tłuste jak makaron. Schowane były za starą szmatą. Nosiła wyblakłą beżową suknię z paskiem. Chodziła boso. Jej ubrania były strasznie nie modne. O ile pamiętam widniały na moim zachlapanym kawą podręczniku od historii za czasów I Wojny Światowej.
Kiwając się na boki z szyderczym uśmiechem i świecącymi się na złoto oczami wolno podchodziłam do dziewczyny.
- A ty nie powinnaś ten relikt oddać do muzeum? - mówię z nie zmywającym mi się z twarzy radością.
- Zośtaw mnie.... - Mówi prawie ze łzami w oczach.
- Toć cię nawet palcem nie tknęłam - mówię z całkowicie sztucznym smutkiem.
- Czego ode mnie żądasz? - Co? Żądasz? Dziewczyno skąd tyś się wzięła? Kto tak jeszcze mówi? Teraz mówi się krótko, zwięźle, chamsko i na temat ,,Czego?!"
- Chcę cię tylko poznać laleczko - mówię coraz bliżej ,,dziewki".
- Idź! Nie chcę ci zrobić żadnej krzywdy! - mówi zalewając się łzami z zaciśniętymi zębami.
- Nie skacz tak króliczku ,bo jeszcze upadniesz! - Mówię z wystającymi ,żyłami i kłami. Wtedy trzymam dziewczynę za brodę. Patrząc w jej oczy widziałam biel. - Ślepa? - Mówię łagodniej niż poprzednio.
Powoli podnoszę ciężkie powieki. Są za ciężki. Znów zamykam oczy. Czynności powtórzyłam jeszcze trzy razy. Dopiero teraz mi się udało. Ciężko podnoszę głowę od ziemi. Usiadłam w rozkroku oglądając moją kolekcję siniaków. Sięgam po telefon. Przeglądając się w szybce ekranu widzę nie kogoś lecz coś. W odbiciu nie widziałam siebie lecz ,, panią lekkich obyczajów". No , ale co się dziwić. Przylegająca sukienka, brak obuwia, roztrzepane włosy, siniaki i żyły. Aż szkoda wymieniać dalej.
Dopiero teraz zauważyłam żyły i moje nienaturalne, świecące, złote oczy. Zauważyłam również ,że stałam się osobą wścibską. Czując ten tajemniczy zapach nie mogła stać w miejscu. Ja wręcz musiałam go odnaleźć. Im bliżej byłam tego obiektu tym wyraźniej go czułam. To już nie był ten sam zapach. Ten zapach zmieszał się z kwaśnym ludzkim smrodem. Gdy widziałam już osobnika myślałam ,że się porzygam. Mdliło mnie okropnie. Jeszcze tylko tego mi brakowało.
Postać odwraca się w moją stronę. Jednak nie patrzy na mnie ,a na coś obok mnie. Byłą drobna. Jej cera była koloru śniegu. Miała garbaty nos i krótkie rzęsy. Wyglądała młodo. Miała około 15lat. Jednak to była tylko jej twarz. Włosy czarne jak węgiel i tłuste jak makaron. Schowane były za starą szmatą. Nosiła wyblakłą beżową suknię z paskiem. Chodziła boso. Jej ubrania były strasznie nie modne. O ile pamiętam widniały na moim zachlapanym kawą podręczniku od historii za czasów I Wojny Światowej.
Kiwając się na boki z szyderczym uśmiechem i świecącymi się na złoto oczami wolno podchodziłam do dziewczyny.
- A ty nie powinnaś ten relikt oddać do muzeum? - mówię z nie zmywającym mi się z twarzy radością.
- Zośtaw mnie.... - Mówi prawie ze łzami w oczach.
- Toć cię nawet palcem nie tknęłam - mówię z całkowicie sztucznym smutkiem.
- Czego ode mnie żądasz? - Co? Żądasz? Dziewczyno skąd tyś się wzięła? Kto tak jeszcze mówi? Teraz mówi się krótko, zwięźle, chamsko i na temat ,,Czego?!"
- Chcę cię tylko poznać laleczko - mówię coraz bliżej ,,dziewki".
- Idź! Nie chcę ci zrobić żadnej krzywdy! - mówi zalewając się łzami z zaciśniętymi zębami.
- Nie skacz tak króliczku ,bo jeszcze upadniesz! - Mówię z wystającymi ,żyłami i kłami. Wtedy trzymam dziewczynę za brodę. Patrząc w jej oczy widziałam biel. - Ślepa? - Mówię łagodniej niż poprzednio.
- Tak.. - odpowiada nie pewnie.
Dłużej popatrzyłam jej w oczy i... zobaczyłam mężczyznę.
- Przyznaj się, jesteś ostatnią czarodziejką na świecie
- Nie wiem o czym mówisz... - odpowiada nieśmiało.
- Masz białe oczy, jesteś ślepa, nosisz ubrania za czasów I Wojny Światowej - Jesteś dziewczyną z legendy.
- Nie mam pojęcia o czym do mnie mówisz
- Nie próbuj się stąd ruszyć nawet o krok
- Dobrze....
Zaczęłam biec ,gdy postać straciła mnie z pola widzenia zmieniłam się w wilka i biegłam ,aż do Lasu. Wszyscy tam byli prócz Freda. Nawet Katy. Dziewczyny rozmawiały podczas gdy Thomas i Kristoffer walczyli. Szybko mnie spostrzeżono. Gdy patrzyłam na chłopaków Thomas został rzucony 3m od Kristoffera. [= znaczy ,że rozmawiają jako wilki]
= Nigdy nie patrzy na boki gdy walczysz - odezwał mi się w mojej głowie Kris.
= To się nie liczy - zaprzecza Thomas.
= Wmawiaj se tak, wmawiaj - odrzekł Kristoffer.
W tym momencie każdy był już wilkiem, no prócz Kat. Zaczęłam biec w stronę czarodziejki. Wszyscy byliśmy już na miejscu. Patrzyliśmy na dziewczynę. Wydawała się przerażona jej mina mówiła ,,Rozumiem i godzę się z faktem ,iż jestem skazana na śmierć". Na jej oczach zmieniliśmy się w ludzi.
- Kto to jest? - pyta poważnie Thomas.
- Według mnie, dziewczyna z legendy - odpowiadam pewnie.
- Co?! - pyta się Maya. - To niby jest ostatni mag na świecie?!
- Kat? - mówi Kelly patrząc na wampirzycę.
Kat podeszła powoli do dziewczyny.
- Czy jesteś ostatnim magiem na świecie? - pyta spokojnie Kat.
- Nie zamierzam śię do ciebie odzywać. Nic wam wszyśtkim do tego!
- Kochanie - mówi łagodnie Kelly. - Ta osoba przed tobą to wampirzyca z darem rozróżniania prawdy od kłamstwa. Ona potrafi określić czy nas nie oszukujesz. Więc bądź rzesz tak miła i powiedz czy ty jesteś magiem. - mówi już poirytowana wilczyca.
- W jej oczach jest jakiś facet - mówi Katy.
- Jeśtem ostatnim magiem na świecie. No proszę, zabierzcie mnie do Aro i niech on zabije mnie z czyśtym śumieniem. Czekam na ten moment od ponad 100 lat. Pogodziłam się z własną śmiercią już lata temu.
- Mówi prawdę
Po tych słowach każdy spojrzał ,na Thomasa. Tylko on mógł podjąć tą decyzję. Było by lepiej gdyby powiedziała ,że ona kłamie. Wtedy Fred zrobiłby swoje ,,czary - mary" i sprawa załatwiona. Jednak to była trudniejsza decyzja. Osobiście nie potrafiłabym podjąć tej decyzji. Propozycji jest parę.
a) Zabić
b) Dołączyć do watahy
c) Oddać Aro
d) Zostawić
e) Ucywilizować
Chłopak spojrzał nam wszystkim w oczy. Podszedł do maga i jego powieki opadły na pół sekundy po czym wym samym nic nie mównym wyrazem twarzy powiedział krótko...
==========================================================================
Komentarze inspirują
==========================================================================

Bardzo interesujące. Nie mogę się doczekać kolejnych rozdziałów! :D
OdpowiedzUsuńBardzo dziękuję
OdpowiedzUsuńza fajne xD
OdpowiedzUsuńOj dzięki, dzięki - staram się xD
OdpowiedzUsuń42 year old Systems Administrator II Emma O'Collopy, hailing from Port Hawkesbury enjoys watching movies like "Legend of Hell House, The" and Foreign language learning. Took a trip to Madara Rider and drives a Esprit. przeczytaj artykul
OdpowiedzUsuń