Rozdział XIX
- Ochronimy cię - mówi zupełnie poważnie Thomas.
- Poważnie?! - pytamy wszyscy na raz.
- Oczywiście, Aro na pewno nie wie o twoim istnieniu?
- Narażacie śię...
- Musimy to zrobić - mówi Kelly. Chciałam ich wtedy o tyle spytać. Jednak czasu było zbyt mało ,a pytań za wiele. Nawet nie mogłam wydusić z siebie prostego pytania ,,Jak się nazywasz?". I tak ,reszta watahy myślała podobnie. Widać było ,że dziewczyna czuję się trochę zdezorientowana.
Dziewczyna została zabrana na plaże. Mieliśmy się tam rozluźnić i porozmawiać na spokojnie. Słońce zachodziło, woda szumiała ,a blask ogniska odbijał nam się w oczach. Wokół ogniska leżały trzy, duże, zagrzybione kłody.
Te pytania wciąż siedziały mi w głowie jednak nie mogłam ich wymówić. Czułam jakby w moim gardle siedziała wielka kula odbierająca mi mowę. Niestety. Zostało mi tylko słuchanie o tajemniczej dziewczynie.
- Jakim jesteś magiem? - mówi Zag.
- Śpecjalizuje śię wyłącznie w częśtotliwości.
- Jak to możliwe ,że przeżyłaś? Przecież nie miałaś jedzenia, nie widzisz - pyta zaciekawiona Maya.
- Żywię śię dzwiękiem. Śpiewem ptaków i szumem wód.
- Masz pojęcie jak wyglądamy? - mówi Kristoffer.
- Oczywiście, wstań - mówi z początku do Kristoffera po czym podchodzi do Thomasa kierując słowo ,,wstań" do niego.
Widać ,że ani ja ,ani Thomas ani nikt inny nie mamy pojęcia o co chodzi czarnowłosej. Wymieniliśmy spojrzenia. Kiedy chłopak wstał na nie rozkaz i nie prośbę mag położył swoją dłoń na policzku chłopaka dotykając opuszkami palców brązowych włosów chłopaka. Thomas stał w miejscu i ani śmiał drgnąć. Zresztą tak jak i ja. Wszyscy z zapatrzeniem patrzyliśmy na maga i wilka. Po chwili zobaczyłam jak ona zamyka oczy ,a jej dłoń z policzka robi trasę z punktu A do B do C i do D. Jak wolnym, płynnym ruchem dotykała go z policzka do szyi po czym następnym punktem było chwilowe zatrzymanie się na sercu po czym dłoń jej przemieściła się do ramienia. W tym miejscu oderwała rękę od chłopaka. W tym momencie zerknęłam na moje dłonie po czym zrobiłam to ponownie ,ale tym razem chowając je za plecami. Na dłoniach powoli zaczęły pojawiać mi się żyły. Musiałam jakoś ukryć te oznaki niezamierzonej i chorej zazdrości.
Zaczęła nam wymieniać o nim różne rzeczy i uzasadnienie swojej odpowiedzi. Najgorsze ,że wszystko się zgadzało od brązowych włosów ,aż po blado - wampirzy odcień skóry. Zapewne mogła by określić tak wygląd każdego z nas.
- Wzrok osłabia ludzi. Maśkuje on inne ważne zmysły których na co dzień wydają nam się zbyteczne. Jeśli wydaje wam się ,że ciągle używacie zmysłu dotyku to jesteście w błędzie. Prawdziwym dotykiem potrafilibyście określić kolor skóry, włosów lub masy ciała. A nie... coś o treści gdzie mój telefon w torebce.
Dziewczyna mówiła nam o innych rzeczach właśnie tego typu. Czy to prawda ,że wzrok odbiera nam wartość innych zmysłów? Czy po prostu tak długo żyje w samotności ,że ma jakieś odloty.
- ...Nieśtety... gdy odebrano mi wzrok śtraciłam też możliwość czytania i pogłębiania mojej wiedzy. Nie mam jak się uczyć nowych zaklęć.
- Aro po wyeliminowaniu innych gatunków zabronił ,by ludzie wiedzieli o naszym istnieniu wszystko co z tym związane zostało spalone w popiół.
- Na szczęście dla mocy częstotliwości nie śą potrzebne żadne zaklęcia.
- Potrafisz coś? - pyta już zaciekawiona tą całą sytuacją Kat.
- Śłyszę to co mówią nietoperze i dźwięki tak wyśokie ,że usłyszą to tylko szczury i śkorpiony. A! No i głośne myśli.
- Głośne? - pyta nie pewnie Zag.
- Tak, to takie jak na przykład ,,Niech nikt mnie nie znajdzie, niech nikt mnie nie ujrzy". A ciche to takie które masz na co dzień, lub na które uwagi nie zwraca.... - nie dokańcza dziewczyna patrząc ślepym wzrokiem. Po chwili jednak odpowiedziała. - Oczywiście.
- Dobra koniec! - w końcu wykrztusiłam z siebie te dwa słowa o które mi w ogóle nie chodziło. Byłam już znudzona i zdenerwowana. Nie chciało mi się już słuchać o jej biedocie i strasznym losie. Nie wiem jeszcze co i jak ,ale skoro mamy ją chronić to chociaż chce wiedzieć jak. - Jak mamy chronić ten Relikt przed Aro.
- Może i jeśtem ślepa ,ale nie głucha! Ja śłyszę jak jak ci śerce bije! - mówi dość zdenerwowana dziewczynka.
- Dobra dziewczyny, stop! - mówi Kris.
- Oliwia ma rację, jeden zwolennik i ona już nie żyję - odzywa się zdenerwowany naszym zachowanie Zag.
- Nie możemy jej schronić w Lesie ,bo to mag - mówi rozczarowanym tonem Kelly.
- To zmieńmy jej wygląd! - mówi jak zawsze entuzjastycznie Maya.
- Zag, nauczy ją mówienia litery ,,s" ,dziewczyny dadzą jej stare za małe ubrania ,a ja zabiorę ją do fryzjerki mojej siostry - sugeruje Kristoffer. No racja, dziewczyna nie dość ,że jest od nas młodsza to na dodatek chuda i drobna. Sama skóra i kości.
- Ona śmierdzi padliną... - mówię znacznie ciszej.
- Jak się nazywasz? -pyta Thomas.
- A licho wie jak... Tyle lat żyję z wiewiórkami ,bez kontaktu z ośobami z zewnątrz ,że nie dziwcie mi się iż zapomniałam właśnego imienia - mówi ciągle zdenerwowana dziewczyna.
- Masz 16lat prawda?
- Udajmy ,że 15... - mówi bardzo zniechęcona. - Chce mieć na imię Mira! - odzywa się pełna pewności siebie.
- Łeb mnie nawala, kiedy mam być w lesie? - mówie ze wściekłością wewnętrzną.
- Dobra masz rację, widzę tu każdego o 20. Mira nie ruszaj się stąd.
- Oczywiście
==========================================================================
- Dobra koniec! - w końcu wykrztusiłam z siebie te dwa słowa o które mi w ogóle nie chodziło. Byłam już znudzona i zdenerwowana. Nie chciało mi się już słuchać o jej biedocie i strasznym losie. Nie wiem jeszcze co i jak ,ale skoro mamy ją chronić to chociaż chce wiedzieć jak. - Jak mamy chronić ten Relikt przed Aro.
- Może i jeśtem ślepa ,ale nie głucha! Ja śłyszę jak jak ci śerce bije! - mówi dość zdenerwowana dziewczynka.
- Dobra dziewczyny, stop! - mówi Kris.
- Oliwia ma rację, jeden zwolennik i ona już nie żyję - odzywa się zdenerwowany naszym zachowanie Zag.
- Nie możemy jej schronić w Lesie ,bo to mag - mówi rozczarowanym tonem Kelly.
- To zmieńmy jej wygląd! - mówi jak zawsze entuzjastycznie Maya.
- Zag, nauczy ją mówienia litery ,,s" ,dziewczyny dadzą jej stare za małe ubrania ,a ja zabiorę ją do fryzjerki mojej siostry - sugeruje Kristoffer. No racja, dziewczyna nie dość ,że jest od nas młodsza to na dodatek chuda i drobna. Sama skóra i kości.
- Ona śmierdzi padliną... - mówię znacznie ciszej.
- Jak się nazywasz? -pyta Thomas.
- A licho wie jak... Tyle lat żyję z wiewiórkami ,bez kontaktu z ośobami z zewnątrz ,że nie dziwcie mi się iż zapomniałam właśnego imienia - mówi ciągle zdenerwowana dziewczyna.
- Masz 16lat prawda?
- Udajmy ,że 15... - mówi bardzo zniechęcona. - Chce mieć na imię Mira! - odzywa się pełna pewności siebie.
- Łeb mnie nawala, kiedy mam być w lesie? - mówie ze wściekłością wewnętrzną.
- Dobra masz rację, widzę tu każdego o 20. Mira nie ruszaj się stąd.
- Oczywiście
==========================================================================
Komentarze inspirują
=================================================================
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz