Rozdział XX
Wszędzie jest bardzo ciemno. Nic nie widać dookoła. Niczym pusta przestrzeń w której nic się nie dzieje. Moje oczy zamykają się po czym próbuje otworzyć je w kompletnie innym miejscu. Ciągle nie widzę kompletnie nic. Idę przez oślepiające ciemności gdy nagle widzę czarną płonącą różę w ręku całkowicie nie znanej mi staruszki. Podchodzę do niej. Jej twarz jest zasłonięta kapturem. Kobieta zaczęła coś do mnie mówić. Nie miałam jednak pojęcia co ona chce mi przekazać. Zwraca się do mnie językiem całkiem mi obcym. Podniosła różę do góry ,a ona oświetliła drogę. Nie widziałam już ciemności lecz wysokie kamienice i małe stragany. Czuję jak bym już gdzieś widziała ten widok. Chciałam lepiej przypatrzyć się straganom, gdy nagle...
- Aaa! - krzyczę przestraszona.
- No wiesz ty co? Aż tak się mnie boisz? - mówi uśmiechnięty do mnie Fred.
- Sory po prostu...
- Co?
- Nic... już nic...
Oboje szliśmy w stronę plaży. Zasnęłam dość daleko od Lasu i miejsca spotkania z resztą. Przez całą drogę rozmawiałam z chłopakiem. Genialnie się z nim rozmawiało. Był sympatyczny i zabawny. Nasze tempo automatycznie się zwolniło. W tym momencie sama już nie miałam pojęcia co myśleć o Fredzie. Po jakimś czasie naprawdę musieliśmy się pośpieszyć. Już w postaci zwierząt biegliśmy na plaże. Jednak ciągle kopaliśmy pod sobą dołki. Kto dobiegł pierwszy? Nie wiadomo. Jednak tak zaczęło mi się kręcić w głowie ,że gdy byliśmy już na miejscu nie miałam pojęcia czy mi się wydaje ,czy Mira ma nie naturalny kolor włosów.
- Co to jest?! - krzyczy Maya do Kristoffera.
- Czy mi się wydaje czy Mira ma błękitne włosy?
- To była praktykantka i pomyliła żółtą farbę z niebieską - tłumaczy się Kristoffer.
- Nie zobaczyła ,że jedna farba jest niebieska ,a druga żółta?! Co ona daltonista?! - mówi zdenerwowana Kelly. - Na 100m widać ten błękit. Każdy wampir ją ujrzy!
- Nie szkodzi wiele dziewczyn ma dziwny kolor włosów... nawet 67-latki - mówi spokojnie Kat. - Macie te ubrania?
Po tych słowach każdy rzucił na ziemie to co miał. A ja i Fred dopiero wtedy odmieniliśmy się. Dziewczyna poszła przebrać się za krzaki. Zaczęła toczyć się dyskusja na temat gdzie ją przenocować. Kto się nią zajmie. Ona od lat nie miała kontaktu z ludźmi z zewnątrz. Każdy stanowi dla niej zagrożenie. Wszyscy z góry wiedzieliśmy ,że bez względu na to gdzie będzie i tak ją znajdą. Te lata udało jej się przeżyć cudem. Mira jednak jest za słaba. Dźwięk nic jej nie da. Robi dobrą minę do złej gry. Jest tajemnicza i nie za sympatyczna wśród "przyjaciół" ,jednak w obecności lęku. Nie jest w stanie nic zrobić. Nie będzie kolejne wieki spędzała z dorszami norweskimi. Nikt nie przyjmie do domu kompletnie obcej dziewczyny. Nasza rozmowa została przerwana. Mira przyszła do nas w swoich nowych ubraniach.
- I co? - pyta znacznie weselej niż zazwyczaj.
- Świetnie - odpowiada nie pewnie Maya. Mira naprawdę wyglądała ładnie. Jednak Maya nie chciała dopuścić do siebie myśli o jej śmierci.
- Mira ,a tobie nie zimno? - pyta opiekuńczo Kris.
- Nie - mówi znów poważnie jak wcześniej.
- Teraz najgorsze... - Mówi z przerażeniem Kat.
- Co?! Przecie ja już potrafię wymawiać ,,s"
- Trzeba cię nauczyć żyć ,jak normalna 15-latka - uświadamia Mirze, Kelly. W oczach wielu chłopaków zobaczyłam zdziwienie i przerażenie. Ach! No oczywiście, co im może kojarzyć się z 15-letnią dziewczyną jak nie pierwsza ciąża. A ja zaczęłam rozmyślać dlaczego zawsze piszę ich imię lub chłopacy ,a nie mężczyźni. Tylko jedno im w głowach. No cóż... ten wiek.
Zakupiliśmy jej brązowe szkła kontaktowe. Nie mogliśmy pozwolić ,by ktokolwiek ujrzał jakiegoś mężczyznę w oczach niebieskowłosej.
Pierwsze godziny ucywilizowania Miry były udręką. Wcale się nie uśmiechała ,a jak już to zrobiła, wyglądało to strasznie sztucznie. Dziewczyna szybko się denerwuje. Podczas przymierzania butów natknęła się na szpilki. To jednak nie są buty dla niej. Po pierwszym upadku wzięła szpilkę i rzuciła nią o ścianę. Jednak na nasze szczęście nie wyrządziła żadnych szkód, ale od obuwniczego mieliśmy trzymać się z dala. Nie powiem. Mira to mądre dziecko. Uczy się zaskakująco szybko. Gdy byliśmy w innych miejscach ,nie denerwowała się już tak bardzo. No może nie wliczając restauracji. Prawdziwe jedzenie tak bardzo jej posmakowało ,że była w stanie pożreć całe 18 porcji. Może inaczej. Chciała to zrobić jednak sztućce za bardzo utrudniały sprawę. Według Miry ,,Po co bawić się tymi "sztućcami" skoro mamy ręce?". Jej marzenie powoli się spełnia. Od dłuższego czasu kultura dobrego wychowania ,nie obowiązuje jedząc fast foodów.
Zegar w miejscu nie staje. Czas płynie z nurtem, a Big Ben wybił 00:00. To koniec - trzeba odejść.
- Aaa! - krzyczę przestraszona.
- No wiesz ty co? Aż tak się mnie boisz? - mówi uśmiechnięty do mnie Fred.
- Sory po prostu...
- Co?
- Nic... już nic...
Oboje szliśmy w stronę plaży. Zasnęłam dość daleko od Lasu i miejsca spotkania z resztą. Przez całą drogę rozmawiałam z chłopakiem. Genialnie się z nim rozmawiało. Był sympatyczny i zabawny. Nasze tempo automatycznie się zwolniło. W tym momencie sama już nie miałam pojęcia co myśleć o Fredzie. Po jakimś czasie naprawdę musieliśmy się pośpieszyć. Już w postaci zwierząt biegliśmy na plaże. Jednak ciągle kopaliśmy pod sobą dołki. Kto dobiegł pierwszy? Nie wiadomo. Jednak tak zaczęło mi się kręcić w głowie ,że gdy byliśmy już na miejscu nie miałam pojęcia czy mi się wydaje ,czy Mira ma nie naturalny kolor włosów.
- Co to jest?! - krzyczy Maya do Kristoffera.
- Czy mi się wydaje czy Mira ma błękitne włosy?
- To była praktykantka i pomyliła żółtą farbę z niebieską - tłumaczy się Kristoffer.
- Nie zobaczyła ,że jedna farba jest niebieska ,a druga żółta?! Co ona daltonista?! - mówi zdenerwowana Kelly. - Na 100m widać ten błękit. Każdy wampir ją ujrzy!
- Nie szkodzi wiele dziewczyn ma dziwny kolor włosów... nawet 67-latki - mówi spokojnie Kat. - Macie te ubrania?
Po tych słowach każdy rzucił na ziemie to co miał. A ja i Fred dopiero wtedy odmieniliśmy się. Dziewczyna poszła przebrać się za krzaki. Zaczęła toczyć się dyskusja na temat gdzie ją przenocować. Kto się nią zajmie. Ona od lat nie miała kontaktu z ludźmi z zewnątrz. Każdy stanowi dla niej zagrożenie. Wszyscy z góry wiedzieliśmy ,że bez względu na to gdzie będzie i tak ją znajdą. Te lata udało jej się przeżyć cudem. Mira jednak jest za słaba. Dźwięk nic jej nie da. Robi dobrą minę do złej gry. Jest tajemnicza i nie za sympatyczna wśród "przyjaciół" ,jednak w obecności lęku. Nie jest w stanie nic zrobić. Nie będzie kolejne wieki spędzała z dorszami norweskimi. Nikt nie przyjmie do domu kompletnie obcej dziewczyny. Nasza rozmowa została przerwana. Mira przyszła do nas w swoich nowych ubraniach.
- I co? - pyta znacznie weselej niż zazwyczaj.
- Świetnie - odpowiada nie pewnie Maya. Mira naprawdę wyglądała ładnie. Jednak Maya nie chciała dopuścić do siebie myśli o jej śmierci.
- Mira ,a tobie nie zimno? - pyta opiekuńczo Kris.
- Nie - mówi znów poważnie jak wcześniej.
- Teraz najgorsze... - Mówi z przerażeniem Kat.
- Co?! Przecie ja już potrafię wymawiać ,,s"
- Trzeba cię nauczyć żyć ,jak normalna 15-latka - uświadamia Mirze, Kelly. W oczach wielu chłopaków zobaczyłam zdziwienie i przerażenie. Ach! No oczywiście, co im może kojarzyć się z 15-letnią dziewczyną jak nie pierwsza ciąża. A ja zaczęłam rozmyślać dlaczego zawsze piszę ich imię lub chłopacy ,a nie mężczyźni. Tylko jedno im w głowach. No cóż... ten wiek.
Zakupiliśmy jej brązowe szkła kontaktowe. Nie mogliśmy pozwolić ,by ktokolwiek ujrzał jakiegoś mężczyznę w oczach niebieskowłosej.
Pierwsze godziny ucywilizowania Miry były udręką. Wcale się nie uśmiechała ,a jak już to zrobiła, wyglądało to strasznie sztucznie. Dziewczyna szybko się denerwuje. Podczas przymierzania butów natknęła się na szpilki. To jednak nie są buty dla niej. Po pierwszym upadku wzięła szpilkę i rzuciła nią o ścianę. Jednak na nasze szczęście nie wyrządziła żadnych szkód, ale od obuwniczego mieliśmy trzymać się z dala. Nie powiem. Mira to mądre dziecko. Uczy się zaskakująco szybko. Gdy byliśmy w innych miejscach ,nie denerwowała się już tak bardzo. No może nie wliczając restauracji. Prawdziwe jedzenie tak bardzo jej posmakowało ,że była w stanie pożreć całe 18 porcji. Może inaczej. Chciała to zrobić jednak sztućce za bardzo utrudniały sprawę. Według Miry ,,Po co bawić się tymi "sztućcami" skoro mamy ręce?". Jej marzenie powoli się spełnia. Od dłuższego czasu kultura dobrego wychowania ,nie obowiązuje jedząc fast foodów.
Zegar w miejscu nie staje. Czas płynie z nurtem, a Big Ben wybił 00:00. To koniec - trzeba odejść.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz