19.01.2015

Pamiętnik Phoenix'a

Rozdział   XI

     No i powtórka z zeszłego dnia. Do mojego mózgu nie docierało ,ani jedno słowo. Co innego pisałam w zeszycie i co innego słyszałam. W głowie ciągle powtarzała mi się wczorajsza rozmowa. Zgodzić się, czy nie zgodzić. O to jest pytanie. Uczyłam się po nocach, a spałam marne cztery godziny. Teraz myślałam o tym co mogło znaczyć te później nie będzie już odwrotu. W mojej głowie plątało się tysiąc myśli. Jednak jestem pewna ,że tego chcę! Jestem trochę przed czasem. Widzę ,że na skale siedzi jakichś wilk. Podchodzi do mnie. W pewnym momencie zmienia się w człowieka.
-Hej Phoenix!
-O Maya, hej
-Boisz się?
-Dlaczego?
-Przyszłaś wcześniej to coś znaczy
-Trochę, obawiam się tych słów potem nie będzie już powrotu
-Bo to prawda
-Czyli?
-Nie będziesz mogła potem odejść, czyli zmienić watahy 
-Kto prócz mnie jest tu najnowszy
-Zag 
-Zag?
-Emm... Ten w bejsbolówce 
-Aaa, już wiem 
-α raz myślał nad wyrzuceniem go
-Naprawdę?
-Powaga
-Co mam zrobić by mnie nie wyrzucono? 
-Być kimś, sobą 
-Nie ogarniam
-No... po prostu trzeba mieć z nim dobry kontakt, i nie być nudnym. Musi cię coś z nim łączyć
-Co ty sugerujesz?
-Ja? Nic.
-Ok... a kogo on lubi.
- Najbardziej to mnie i Kristoffera
-A Kelly
-Nie wiem
-Ale nigdy nie powiedział o niej złego słowa. 
-Myślisz ,że...-nie dokończyłam.
-Może-odpowiada Maya z dziwnym wyrazem tworzy.-Ciii... idzie tu
-Czekałyście?
-No....prawie-odpowiada Maya.
       Nastaje zmrok. Wszyscy już są. Ognisko zapalone. Płomienie mają około 150cm wysokości. Wszyscy chłopacy ,prócz NIEGO byli bez koszulek ,a Maya miała przyległą czarną sukienkę. Ja, byłam ubrana normalnie. Jedyne co to Kris kazał mi spiąć włosy. Wszyscy stali boso, ja też. Na ziemi leżały dwie miski. Jedna z czystą, zimną, źródlaną wodą. A w drugiej była jakaś czarna dość gęsta substancja. Bałam się tego. Co to mogło być. Czułam jednocześnie lęk i zadowolenie no bo... Maya by mi o tym powiedziała.
       Uroczystość się rozpoczęła. Trwała około 10minut. On i Kelly podeszli do mnie. Pytali mnie o takie rzeczy jak, czy będę im obiecać wierność, hojność i oddanie. Na każde pytanie odpowiadałam ,,tak" na końcu Kelly wzięła miskę z czarną breją i namalowała mi na czole jakichś znak. Potem ON wziął wodę i przemył mi nią twarz, ręce i położył dwa palne na moim sercu mówiąc ,,Teraz jesteś wilkiem należącym do nas. Twoje poprzednie życie zostało zmyte i zapomniane. Od dziś zaczynasz wszystko od nowa". Po tych słowach wszyscy chłopacy uklękli na jedno kolano ,a Maya opuściła głowę. 
       Chłopacy założyli bluzkę. Wszyscy zabrali mnie do Londynu. Wszyscy stanęliśmy pod studiem tatuaży.
-Co my tu robimy?-pytam szeptem Mayę.
-Po tym będziesz już wilkiem w naszej watasze-odpowiada równie cicho i odkrywa ramię na którym był dziwny znak.
         Wszyscy stanęli przed drzwiami. Do środka weszłam tylko ja i ON. Pokazał tatuażyście ramię i kazał mu zrobić taki sam tatuaż. To mnie nie bolało tak bardzo. Jednak to i tak igła i ból. Krzyczałam w niebo głosy. ON patrzył na mnie ,nie jak na jakąś idiotkę ,ale tak... bez sercowo. Jak w tedy gdy wyciągnął do mnie rękę. Jakby to wszystko było dla niego jak chleb powszedni. Gdy wychodzę z salonu tatuaży odkrywam ramię. A każdy uśmiecha się lub bije brawo.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz