Rozdział XII
Wciąż czuję ból lewego ramienia. ON powiedział ,że lepiej będzie jak przez trzy dni tu nie będę, bo i tak się do niczego nie nadam. Przyjrzałam się mojemu tatuażowi. Zauważyłam ,że w jego środku jest płomień. Myślę sobie ,że taki sam znak miałam na czole. Szkoda ,że nie mam pojęcia co to oznacza.
Idę do szkoły. Maya powiedziała mi ,że tatuaż to nie tajemnica. Mam po prostu mówić ,że zrobiłam go od tak. W szkole byłam jedyną dziewczyną (no może prócz tych emo) ,która miała tatuaż. W oczach chłopaków widziałam blask. Dziewczyny patrzyły się na mnie na w-f ,że mam więcej odwagi niż one. To trwało długi czas. Jednak w końcu minęły te trzy dni i mogłam wrócić do Lasu.
-Maya jak miło cię widzieć
-Ramię boli?
-Trochę, wytrzymam
-I tak sobie dobrze poradziłaś
-Żartujesz? Tak się darłam ,że głos sobie zdarłam
-Tak się z ciebie śmiałem ,że aż cię zagłuszyłem-mówi z uśmiechem Fred.
-Ale jak on to wytrzymał?
-Przyzwyczaił się
-A co Kelly namalowała mi na czole?
-Płomień-odpowiada z powagą Fred.
-A co to znaczy?
-Tylko Kelly to wie, jak ona ci nie powie to się nie dowiesz
-Płomień oznacza pewność, pochopność-zaczęła z nagle Kelly.-Pochopnie chciałaś się zabić-jak ogień bezmyślnie płonie i gaśnie, umiera. Ale i tak odradza się na nowo. Walczyłaś ze mną, jak płomień chciałaś zwalczyć niezniszczalne. Jesteś pewna siebie, ogień nie widzi swych słabości tylko moc i wielkość. Bez namysłu poszłaś wgłąb lasu z jakimś kolesiem, niczym zapałka dajesz się każdemu dotknąć ,lecz nie na długo-to co ona mówiła jest prawdą....
-A ty co masz Kelly?
-Miecz
-Ja mam kroplę
-Choć-mówi przyjaznym tonem.
-Ładna maska α
-Ha, ha, ha-śmieje się ON.
-O co chodzi?
-Teraz się uśmiecha i w ogóle ,a potem...-mówi Maya.
-Ee, chłopie!
-Co?
-Jak ty mi możesz laskę zabierać?! Byłem pierwszy!
-Mayę ci zostawiam-powiedział z uśmiechem po czym położył mi dłoń na ramieniu.
Szliśmy ciągle przed siebie. Nasza droga skończyła się przy tym charakterystycznym drzewie. ON powiedział mi ,że będzie mnie uczył panowania nad złością. Za każdym razem kiedy zobaczy żyły, mocno mnie walnie. Nauka trwała 5h. Już wiedziałam o co chodzi im z tymi siniakami. Miałam je na nogach i rękach i jeszcze w paru miejscach. Ledwo patrzyłam na oczy. Gdy przyszedł był miły ,a teraz... AŁŁ! Gdy nie mogłam już stać na nogach, usiedliśmy pod drzewem.
-Nienawidzę cię!-mówię ledwie przytomna.
-Ja cię wręcz kocham-mówi z uśmiechem.
Powoli zasypiam. Powieki mi się zamykają. Moja głowa leży na ramieniu chłopaka ,a on głaszcze mnie po włosach. Śpię.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz